Capture His Attention

Chapter 47

Third Person's Point Of View

[Morning Came]

Halos sabay sabay na nagsilabasan ng kwarto nila sila Jungkook.They are still on their pajamas while half asleep as they walk down the stairs.

It's already nine o clock in the morning but the cold weather is all around the place.Makulimlim nanaman ang kalangitan at kitang kita mo ang pag momoist ng mga gamit lalo na ang glass sliding door nila papuntang garden.

Seokjin is now in the kitchen preparing their breakfast,Yoongi is still in his room sleeping while the others are now heading towards the living room.

Napatigil silang lahat nang makita nila si J-hope na nakatitig sa kawalan habang nagkalat ang mga libro nito sa lamesa.

"Is he okay?"mahinang bulong ni Jimin kila Jungkook habang yakap nito si chimmy.

"That's just the effect of love."sagot ni Taehyung at umupo na sa sofa.

"He's just missing his beloved hyung."dagdag ni Jungkook at humiga na sa mahabang sofa.

Lumapit si Jimin kay J-hope at pinitik pa ang noo nito sa pagbabakasakaling magsasalita o hindi naman kaya gagalaw pero nanatili itong nakatulala at parang hindi sila nakikita.

"Hey hyung,You okay?"

Hindi siya nito pinansin.Sinubukan rin niyang tanggalin ang pagkakahawak ni J-hope sa cellphone nito at baka pansinin na sila nito pero masyadong mahigpit ang pagkakahawak nito sa cellphone kaya wala siyang nagawa kundi hayaan nalang ito.

"Let him be Jimin-ah.You're just like him too when you're missing your beloved."

Jimin rolled his eyes."I already moved on so stop it Taehyung."

"Haha, Guilty as always."

Ipinagsawalang bahala nalang niya ang pangaasar ni Taehyung sakaniya at nagtungo nalang sa kusina.

"I told her to always text me and update me but it's been a day yet i haven't even received a single text from her."J-hope whispered.

"You're not her boyfriend hyung,Stop being overprotective."Sagot ni Jungkook habang nakapikit parin ang mga matang nakahiga sa sofa.

"I'm her first love Jungkookie and she's mine!"Halos malaglag sila ni Taehyung sa sahig nang biglang tumaas ang boses ni J-hope.

"I'm hers and she's mine!"sabi pa nito bago nag walk out.

"He's really weird this past few days."komento ni Taehyung at umaktong parang walang nangyare kanina.

"Yeah,I agree with that Hyung."si Jungkook naman ay ipinikit nang muli ang mga mata at mahimbing na itinuloy ang tulog.

~

Hope's Point Of View

"Hey,How are you?"bungad ko nang makita kong gising na ang kapatid ko.

"W-What are you doing here?"

Nakita ko ang gulat sa mukha nito nang makita niya ako.

"I'm came here to take care of you."simpleng sagot ko sakaniya at inayos ang kumot niya.

"Y-You will what?"Napatayo ito mula sa pagkakahiga niya sa hospital bed.

"Shh,Stop moving.You still need to rest."sita ko sakaniya.

Mabuti nalang dahil sumunod ito at bumalik na siya sa pagkakahiga niya sa kama.

"Why did you do that?Why did you overdosed yourself?"

"I-I'm sorry,I'm just t-tired s-so t-tired."Nakita ko ang pag agos ng mga luha nito.

"I-I just want to rest.I-I'm so tired of pretending that i'm okay even i'm not.I-I'm so tired of running away and hiding from everything."

Lumapit ako sakaniya at umupo sa tabi niya.

"Just continue fighting.One day,You will find a reason to smile and be happy again."

~

Pagka open ko nang cellphone ko ay sunod sunod na nag pop up sa notification ko ang mga text and tawag ni J-hope saakin.

Nagpapahinga na ang kapatid ko at ako naman ay nandito sa cafeteria ng hospital kumakain.

78 missed calls and 100+ texts from my annoying secretary.

Na lowbat ang cellphone ko at inasikaso ko rin ang hospital bill ng kapatid ko kaya ngayon ko lang naharap ang sarili ko.

Hindi pa rin ako nakakauwi sa hotel na pansamantala kong tinutuluyan dahil pagkarating ko dito sa New Zealand ay dumeretso na agad ako dito sa hospital.

Me:Hey,How are you?

Agad kong binura ang text kong iyon.

Aish,I don't know how to start a conversation with him.

Me:Hi.Morning🙂😊

Geez, That's not me.Napahilamos ako ng mukha at binura uli ang text kong iyon.

Stop it Hope! She's just your secretary!

Pinilit kong ikinalma ang sarili ko at nagumpisa uli mag type ng sasabihin ko.

Me:Hey, How's your review?
I saw your missed calls,You missing me annoying Hoseok?

Halos mapatalon ako sa kinauupuan ko nang bigla kong makita ang pagtawag ni Kuya sa cellphone ko.

"H-Hello?"

[Oh bunso buti naman sumagot kana.Kanina pa kita tinatawagan pero cannot be reach ka.]

"N-Na lowbat lang cellphone ko kuya."

[Okay,Naayos mo na ba ang emergency sa opisina niyo?]

"Inaayos parin kuya pero baka bukas tapos na."

[Osige ingat bunso,Tumawag ka kapag may oras ka.See yah]Nawala na ito sa kabilang linya.

Napabuntong hininga ako.Hindi ko intensyong maglihim sakanila pero kailangan.

Kailangan ko munang itago ang tungkol sakanila hanggang sa maayos ko ang lahat.

Ilalapag ko na sana ang cellphone ko sa lamesa para ituloy na ang pagkain ko nang may mapansin ako.

Para itong tinakasan nang dugo nang makita niyang nag send pala ang text niya kay J-hope.

Susubukan niya sanang tawagan ito para sana sabihing aksidente lang ang na text niya pero huli na dahil nakapag reply na ito.

Annoying Hoseok:Yepp,I miss you.Hoping to see you soon my Y/N🥺🙁

My what---???

Hindi nito alam ang dapat niyang maramdaman nang mga puntong iyon hanggang sa naramdaman niyang muli ang pagbilis ng tibok ng kaniyang puso.

End Of Chapter

A/N
Ehem ehem amin amin din pag may time
Y/N