ကြုံခဲ့ဆုံခဲ့သမျှ [ ႀကဳံခဲ့ဆုံခဲ့သမွ် ]

-18-

Unicode

ဘာလိုလိုနဲ့အချိန်တပတ်ကုန်လို့ နောက်တပတ်ရောက်တော့ သုတလည်းအချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ဖို့ဖြစ်လာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့တပတ်လုံးလုံးက ကိုရှိုင်းအိမ်မှာဘဲသူအချိန်ကုန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆက်ဆံဖြစ်တာကတော့ တရက်ခြားတခါလောက်ပဲဆိုပေမယ့် လေးငါးနာရီလောက်တခါခံလိုက်ရင် နောက်ထပ်တရက်လောက်ပြန်ပြီးအနားယူနေရတော့ ထူးတော့လည်းထူးမနေပါဘူး..နေ့တိုင်းလိုလိုပါပဲ။

အဲ့ဒီရက်တွေက သုတအတွက်တော့တကယ့်ကို အိမ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။ မျှော်လင့်ဖူးတာထက်ပိုတဲ့အချစ်တွေကို ကိုရှိုင်းကပေးတယ်။ တနေကုန်နှစ်ယောက်အတူအိမ်မှာကုန်ဆုံးဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်တွေက တရက်ကိုနှစ်ဆယ့်လေးနာရီတောင်မလုံလောက်ချင်သလိုပဲ..။ အနီးအနားက super market မှာနှစ်ယောက်အတူစျေးဝယ်ထွက်တယ်။ အတူနေရင်းသိလာရတာက ကိုရှိုင်းရဲ့ဟင်းချက်လက်ရာကအဘွားဆီကအမွေရပြီး စားကောင်းတယ်ဆိုတာထက်ကိုပိုတယ်ပြောရမယ်။

ကိုရှိုင်းဟင်းချက်နေတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် သုတကလည်းဘေးမှာအမြဲဝင်ရှုတ်လေ့ရှိတယ်။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ကိုရှိုင်းမပျင်းရအောင်လို့ဆိုပေမယ့် မနေနိုင်မထိုင်နိုင်သွားသွားနမ်းတက်တဲ့အကျင့်ကြောင့် ထမင်းမစားခင် သူကချည်းအစားခံလိုက်ရတာများတယ်။

ဒီလိုနဲ့ဟင်းတူးသွားလို့အပြင်ကဝယ်စားရတာလည်း ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလည်း..။

ညဘက်အတွေးများပြီးအိပ်မပျော်တဲ့အခါ ဘေးမှာအိပ်မောကျနေတဲ့ကိုရှိုင်းကိုဒီအတိုင်းငေးကြည့်နေမိတယ်။ မနက်အိပ်ရာနိုးလို့မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန် ဒီအရာတွေကအိမ်မက်ဖြစ်နေမှာကိုကြောက်တယ်။ မျှော်လင့်ထားတာများလွန်းရင် ပိုပြီးခံစားရမှာစိုးတယ်။ အခုအချိန်တွေကအရမ်းကိုအေးချမ်းလွန်းလို့ သုတအတွက်တော့ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလိုပဲ..။

"ဟင်?..အိပ်လို့မပျော်ဘူးလား?"

"အင်း.."

"ကိုယ့်ဆီလာခဲ့.."

အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့မျက်လုံးတောင်မပွင့်ဘဲကမ်းပေးလာတဲ့လက်တွေကြားထဲခိုဝင်လိုက်တယ်။ ရင်ခွင်ထဲရောက်လာတဲ့သူ့ကိုထွေးပွေ့ပြီးနဖူးကိုအနမ်းပေးလာတယ်။ သုတကမော့ပြီးမေးစေ့ဖျားကိုလှမ်းနမ်းတော့ ကိုရှိုင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကော့တက်သွားတယ်။