100 voicemails *completed* [L.S]

(Author's note)

هنوز یه پارت مونده از داستان
ولی ازتون خواهش میکنم اینو بخونید
نویسنده اصلی نوشتتش و مهمه
خیلی مهمه...

مردمی اون بیرون هستن که تسلیم میشن،کسایی که همه امیدشونو از دست میدن و تصمیم میگیرن که ارزششو نداره. ولی میدونی چیه؟

اونا اشتباه میکنن.

خودکشی هیچوقت جواب درست نیست.هیچوقت.

ممکنه فکر کنی که داری خیلی از مشکلات رو تحمل میکنی و هیچکس اهمیتی نمیده یا درکت نمیکنه. ولی همیشه ینفر هست. تو هیچوقت تنها نیستی. ما همه شرایط سختی رو تو زندگی داریم ولی زندگی همینه. تو فقط باید،میدونی،خودتو بلند کنی و قوی باشی. نه برای بقیه،بلکه برای خودت.
تسلیم نشو،به جنگیدن ادامه بده،تو لیاقتشو داری.

و من الان شرایط سختی رو میگذرونم. برادر کوچیکترم که هفت سالشه،تومور مغز داره و من دیروز اینو فهمیدم. واقعا،اون یه پسر کوچیکه و این خیلی مهمه. باید بدونی که من کسی نیستم که داستانای غمگینمو با غریبه ها به اشتراک بزارم ولی میخوام تو بدونی که تنها نیستی. تو تنها کسی نیستی که عذاب میکشه. قضیه اینه که،دقیقا وقتی همه درباره داداشم فهمیدن،اومدن دور و برمون. اونا اومدن،خوابشونو بیخیال شدن،داداشمو توی بغلشون گرفتن و گفتن که باید برای اون،خانوادم و خودم قوی باشم. و من دارم تلاش میکنم. با تموم وجود تلاش میکنم.

این واقعا تاثیر شدیدی روم داشت. فامیل و خانوادم میان پیشمون و زنگ میزنن. عموهام زنگ زدن،دارن میان اینجا که مطمئن شن ما حالمون خوبه. دختر عموهام که توی شوکن،همش یچیزو تکرار میکنن "قراره درست شه،ما اینجا پیشتیم"
دوستای خانوادگی اومدن و واسه پسری گریه میکردن که حتی از خانوادشون نیست.

در کنار اینکه فکر میکنیم چقدر نژاد بشر نابود و احمقانست،بازم امید هست. و همیشه هم قراره باشه. چون توی زمان های نیاز و از دست دادن ها،مردم میان پیشت چون اهمیت میدن. و تو نیاز داری که بزاری کمکت کنن. لطفا از زندگیت نندازشون بیرون-مثل لو. در رو باز کن و بزار بیان تو و تو احساس بهتری پیدا میکنی،بهت قول میدم.

به هر حال،درباره من بسه.
من داستان ویس میل رو روز ۲۲ اکتبر سال ۲۰۱۵ تموم کردم و دقیقا همون روز بود که نیاز داشتم برای برادرم قوی باشم،و برای هرکسی که میشناختم.
قوی باش،من دوستت دارم.
واقعا ممنون که اینو خوندی.
امیدوارم پسر کوچولوم موفق بشه.