Nie moja pokuta. ZAKOŃCZONA

20

Oczywiście miałem rację. Moi rodzice pokochali Michalinę od pierwszego wejrzenia, wcale się im nie dziwię bo ta dziewczyna jest wyjątkowa. Rodzice zmęczeni oznajmili że się kładą i że przygotowali pokój dla Michaliny na dole. Jest tu jedna sypialnia i ja doskonale wiem że jest to ich własna. Na górze są dwie gościnne. Za to kocham moich rodziców to właśnie dzięki nim jestem tym kim jestem w dniu dzisiejszym. Dzięki im wychowaniu nie potrafiłem przejść obojętnie obok krzywdy Michaliny. Jest dopiero po dwudziestej pierwszej, nie jestem zmęczony. Chętnie bym posiedział w ogrodzie z kubkiem herbaty, zanim się tam wybiorę proponuję Michalinie aby mi towarzyszyła, ochoczo się zgadza. Jest ciepło w końcu zaczyna się dopiero lato, wziąłem z domu dwa koce i nasze herbaty po czym wróciłem pomóc Michalinie wyjechać na zewnątrz, tu akurat przy wejściu jest spory próg ale z moją pomocą mogła wyjechać bez problemu. Wyłożona kolorowymi kamieniami ścieżką jedziemy do altanki, siadam na jednym z foteli tam stojący a Michalina zatrzymuje się przy mnie wózkiem. Siedzimy w ciszy ale nie przeszkadza ona mi, jest wręcz uzdrowicielska. Nie musimy mówić żeby czuć się przy sobie dobrze, wystarczy nam że siedzimy w ciszy ciesząc się herbatą i widokiem ogrodu. Jesteśmy bardzo blisko siebie, w pewnej chwili głowa Michaliny opiera się o moje ramię, poprawiam się tak aby oparła ją na mojej piersi a ramieniem otaczam ją w talii ponieważ się nie opiera o oparcie wózka mogę zrobić to bez problemu. Może jest już zmęczona i powinna się położyć a ja ją ciągam po ogrodach.

- Chcesz się położyć? - pytam mając jednak nadzieję że spędzi ze mną jeszcze trochę czasu w ogrodzie.

- Nie, tu jest tak pięknie, cicho i spokojnie. Jakbym miała kiedyś w życiu możliwość wyboru gdzie chcę żyć z rodziną wybrałabym właśnie wieś.

- Naprawdę?

- Tak, no pomyśl zakładasz rodzinę masz żonę ale tym razem taką która kocha ciebie bardziej niż samą siebie, rodzą się wam dzieci. Wspólnie spędzacie czas w ogrodzie, ty grasz w piłkę z synem a ona siedzi na kocu położonym pośród trawy i bawi się z twoją córeczką. Czy nie podoba ci się taka możliwość?

Czy mi się nie podoba? Podoba aż za bardzo a w momencie gdy sobie to wyobrażam na kocu pośród trawy siedzi Michalina i jej mała kopia. Ja pierdole, zakochuję się w tej dziewczynie i obawiam się że może mi złamać serce a tego mogę nie znieść tak łatwo jak zdrady Anny. Ponieważ zależy mi bardziej na Michalinie niż kiedykolwiek zależało mi na Annie.

- Nawet nie wiesz jak się mi podoba taka wizja, ale nie wiem czy jest możliwa w realizacji.

- Wszystko jest możliwe gdy wierzysz że warto o to walczyć.

- A ty? Chciałabyś tak żyć?

- Zawsze marzyłam o tym. O rodzinie, o posiadaniu dzieci i bycia dla nich najlepszą mamą na świecie ja swojej nie pamiętam, nie mam ani jednego jej zdjęcia ale wiem że mnie kochała tak jak i tato. Chciałbym mieć co najmniej dwoje dzieci, męża który by mnie kochał i szanował. Móc prowadzić dom jak każda normalna kobieta, niestety jest to już chyba po za moim zasięgiem.

- Dlaczego?

- Bądźmy szczerzy wątpię że znalazł by się taki który nie uciekłby na widok wózka inwalidzkiego, nie mówiąc już o ograniczonych możliwościach w utrzymaniu porządku w domu i ogrodzie. Nie jestem już materiałem na dobrą żonę i matkę, już nie.

Łamie mi serce tak niską samooceną.

- Spójrz na mnie. - Jednak kręci tylko głową, chwytam dwoma palcami jej podbródek i unoszę jej twarz ku mojej. Widząc łzy szybko ścieram je kciukiem.- zapamiętaj sobie co teraz ci powiem. Zapewne wyjdę na totalnego idiotę ale mam to gdzieś. Jesteś świetną kobietą, pomimo tego że wychowałaś się w domu dziecka masz wielkie serce i potrafisz kochać, jesteś inteligentną osobą która sama zadbała o swoje wykształcenie i przyszłość. Może i nie możesz chodzić ale wierz mi jesteś zaradna i dasz sobie radę ze wszystkim z czym przyjdzie Ci się zmierzyć. Dodatkowo jesteś tak piękna że od pierwszego dnia gdy tylko cię ujrzałem nie przestaję o tobie myśleć. Twoje oczy są tak pełne barwy i iskry życia że mógłbym patrzeć godzinami w nie i nie miałbym dość, mały i zadarty nosek sprawia że wydajesz się zadziorna i taka jesteś ale w dobrym znaczeniu tego słowa, a usta, cholera są tak pełne i mają tak piękną barwę że mam ochotę w tej chwili się nachylić i cię pocałować ale nie zrobię tego ponieważ boję się że cię wystraszę i uciekniesz ode mnie, a nie ma niczego czego bardziej bym się bał jak tego że znikniesz z mojego życia. Kazałaś mi sobie wyobrazić przyszłość moją żonę i dzieci bawiące się w ogrodzie, wiesz co widziałem?- zaprzecza kręcąc głową- to ci powiem ale nie uciekaj proszę, ciebie z naszą córką która jest małą kopią ciebie i siebie grającego z synem tam pod drzewem- wskazuję jej miejsce które mam na myśli.- Tak więc jak dla mnie jesteś idealnym materiałem na żonę i matkę. Jestem starszy a ty się nie znasz więc musisz się mnie słuchać jak ci mówię tak jest.

Musiałem dodać coś w żartobliwym tonie żeby nie uciekła ode mnie. Jej odpowiedź jest jednak zaskakująca i powalająca.

- Przestałam słuchać gdy mówiłeś o całowaniu, możesz to już zrobić, bo jak nie to ucieknę.

Uśmiecham się do niej i przybliżam swoje usta do jej, muskam delikatnie jej pełne wargi, całuję ją delikatnie jakbym bał się że jednak może uciec. Tylko że w momencie gdy nasze języki się dotykają nie mam siły działać powoli, zaczynam ją całować dużo szybciej i mocniej z większą namiętnością i żywym pragnieniem. Gdy chwyta w swoje małe dłonie moje włosy z gardła wydobywa mi się głośny jęk rozkoszy. Albo teraz się odsunę albo wezmę ją pośrodku ogrodu rodziców co nie do końca może się im spodobać. Ciężko dysząc i z wielkim żalem odsuwam się od Michaliny ale nadal trzymając ją w ramionach. Opiera czoło o moją pierś w której serce próbuje się uspokoić po najlepszym pocałunku w całym moim życiu.

- To było, wow. Brakuje mi słów. - szepcze zdyszana Michalina.

-Możesz mi nie wierzyć ale nigdy w życiu nie czułem się tak rozpalony po pocałunku. To przez to że jesteś wyjątkowa i idealna. Idealna dla mnie.

- Michał, przecież ty możesz mieć każdą, i przede wszystkim sprawną fizycznie kobietę dlaczego ja miałabym być idealna dla ciebie?

- Kiedyś bym powiedział że masz rację ale teraz powiem Ci coś co kiedyś pewna piękną i mądra kobieta mi powiedziała nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny. Tak i ja teraz myślę że nie bez przyczyny poszedłem do szpitala sprawdzić jak się czujesz, nie bez przyczyny byłem tam dzień w dzień aż się nie obudziłaś. Teraz wiem jaka była przyczyna, byłaś nią ty i to że zakochałem się od pierwszego wejrzenia nie ważne jak beznadziejnie to brzmi i na jakiego mięczaka wychodzę ale zakochałem się w tobie gdy tylko cię zobaczyłem i z dnia na dzień kocham cię coraz bardziej.

Czuję jak lekko drży w mich ramionach a moja koszulka robi się wilgotna, podnoszę jej twarz i widzę że płacze. Kurwa wystraszyłem ją i zapewne teraz stracę wszelkie szanse na jakąkolwiek relację między nami. Jednak Michalina ponownie mnie zaskakuje przytulając mnie mocno i szepcząc tuż przy moim uchu.

- Nie wiem czym na ciebie zasłużyłam ale Bogu dziękuję że jesteś i mnie kochasz bo ostatnie noce spędzałam na myśleniu jak dam sobie radę gdy zaczniesz sobie układać życie z inną kobietą. Ja też się w tobie zakochuję z dnia na dzień coraz bardziej. Znowu łączymy nasze usta ale teraz biorę ją i sadzam na swoich kolanach. Ten pocałunek jest jeszcze lepszy niż poprzedni, od samego początku jest pełen ognia i oddania. Zapominamy się w nim i gdyby nie dźwięk rozbijanego szkła trwał by dużo dłużej, szukając źródła dźwięku zauważam mamę stojącą w drzwiach tarasowych uśmiechającą się do nas i ocierającą łzy z twarzy. Znika jednak szybko po pozbieraniu szkła i znika w wnętrzu domu. Michalina chichocze, a ja jej wtóruję.

- Idźmy spać bo coś czuję że rano czeka nas wywiad przeprowadzony przez moją mamę.

- Będziesz spał ze mną? Widziałam że jest w pokoju bardzo wysokie łóżko i boję się że schodząc w nocy z niego aby udać się do łazienki mogę nie dać rady sama. Chyba że nie chcesz to zrozumiem.

- Położę się z tobą bo wiem jak boli upadek z łóżka mamy i taty.

- To ich sypialnia?

- Tak, mówiłem że cię pokochają, nikomu by nie oddali swojej sypialni ale tobie oddali i gdyby mogli zatrzymali by cię tu na zawsze. Ale nie oddam cię w niedzielę zabieram cię do Warszawy.