Broken compass | Stray Kids

Bad or good choice

Chan próbował kontynuować pracę nad nowym kawałkiem,jednak słowa jego przyjaciela dalej odbijały mu się w głowie,co bardzo stopowało jego proces twórczy.

Próbowałeś Jisunga chronić od takiego życia,więc czemu sami dalej w to brnięcie?

Chronić Jisunga..

czemu sami dalej w to brnięcie?

Tok myśli chłopaka przerwał nagły dźwięk otwieranych drzwi,informując tym samym Chana,że Changbin wreszcie wrócił z pracy

-Ah plecy mnie bolą

Powiedział nowo przybyły,kiedy to wszedł do kuchni

-Bolałyby Cię mniej ,gdybyś nie brał tylu nad godziny

-Sam wierz czemu to robię,więc nie komentuj,okej?

Changbin patrzył jeszcze chwilę na starszego chłopaka,po czym skierował się w strone lodówki

-Lepiej powiedz jak tobie idzie ,skończyłeś to już?

-Skończyłbym ,gdyby nie kolejna rozmowa o "tym"

Chan wstał z krzesła ,kierując się w strone Changbina,gdzie to chłopak już robił sobie jedzenie

-Znowu to poruszył,rany nawet tydzień nie minął

Bangchan oparł się o blat patrząc na Seo,który przewrócił oczami na kolejne dramaty Minho

-Sam wiesz jak bardzo nie podobała mu się ta decyzja..wiesz czasami sam jej żałuje

Changbin odwrócił się gwałtownie na ostatnie słowa chłopaka,wymachując mu przed oczami kiełbasą

-Bez takich Chan,długo o tym dyskutowaliśmy i razem doszliśmy do tego samego wniosku

Wniosek był prosty.Nie pozwolić by Jisung skończył tak jak oni ,w jakieś słaboopłacalnej pracy ,gdzie harowali od rano do wieczora,po czym wracali do domu aby tam dalej pracować  nad ich muzyką,licząc że okrutny świat produkcji muzycznej,w końcu ich zauważy.

Doznali wielu porażek...

Wszyscy wokół widzieli  jakie beznadziejne życie prowadzili,próbowali ich nawet przekonać do chwili odpoczynku jednak nadaremnie...

Chociaż oboje wiele razy zwątpili ,nienawidzili tego co los im przynosił,mimo to trwali w tym,licząc że jednak los się do nich uśmiechnie..

No i choć sami zdecydowali się żyć tak chwiejnym życiem,to jednak nie mogli pozwolić na to Jisungowi

Nie chcieli..by żył w biedzie

by doznawał tych ciągłych porażek

by nie przeżywał załamań nerwowych,które oni przeżywali

Ich Sungie był na to zbyt wrażliwy

Może nie mogli go ochronić przed wszelkim złem tego świata,ale ochronią go chociaż od tego..

Nawet jeśli to znaczy że musieli go pozbawić jego marzenia

-Wiem,po prostu tęsknie za nim

Powiedział smutno Chan,patrząc prosto w oczy Bina ,który zdążył już odłożyć swoją "broń"

-Ja też,ale tak jest lepiej dla niego..

Mówiąc to Changbin wrócił do szykowania sobie jedzenie,co dało jasno do zrozumienia Chanowi ,że to koniec dyskusji

-Wracam do pracy

Powiedział jeszcze na koniec,siadając ponownie do laptopa.A w chwili kiedy właśnie już miał włączać program,do kuchni wbiegł Minho od razu zwracając na siebie uwagę dwójki jego wspólokatorów

-Co jest Min?Wyglądasz jakbyś ducha zobaczył?

Zażartował Changbin widząc stan swojego przyjaciela

-Jisung...

Chan i Changbin westchnęli na to imię

"Kolejny raz to samo "

Pomyśleli oboje patrząc na siebie

-Minho nawet ni..

-Jisung jest w Seulu

Minho przerwał Chanowi,starszy jednak kompletnie  zignorował ten fakt,zbyt zajęty próbą przyjęcia do siebie tego co właśnie usłyszał

-Co?

Było to jedyne co Changbin dał radę powiedzieć, będącrównie  zszokowanym informacją którą właśnie dostarczył im Minho.

-Skąd wiesz?

Spytał się Chan ,kiedy zdążył przyswoić słowa przyjaciela

-Seungmin mi powiedział..

Minho na chwilę przerwał po czym dodał na koniec 

-On wrócił!

Chłopak nie umiał powstrzymać uśmiechu ,który wkradł mu się na twarz

Z drugiej strony jednak,dwójka chłopaków nie była tak szczęśliwa,zbyt przerażona myślą o możliwej konfrontacji z młodszym..

"Co my teraz zrobimy.."

******

Po wielu poprawkach w końcu udało mi się go napisać

Tym samym kończąc wszystkie trzy wstępy

Teraz to się dopiero będzie działo...

S:A w następnym rozdziale ja się pojawie,tak dla waszej informacji

M:No tak ,to wiedza  na pewno wiele wniesie im do życia

S:Więcej im wniesie niż jakieś wielomiany czy inne matematyczne gówno

M:Trudno się nie zgodzić