520 Day မရောက်ခင်
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ
မြို့တပတ် ပတ်လို့
နှင်းဆီနီနီတွေကို
အပွင့် 520 မပြည့်ပြည့်အောင်
လိုက်ပတ်ဝယ်နေသူ ရှိပါတယ်..။
ဘသူလဲဆို
အကို့အတွက်ဆို နှစ်ယောက်မရှိတဲ့
ဝမ်ရိပေါ်ပဲ ဖြစ်တယ်..။
ကံတရားက သူ့ဘက်သိပ်မပါလေတော့
သူ့လို အကြံတူတွေက များနေတယ်..။
နောက်ဆုံးတော့
နှင်းဆီတစ်ပွင့်ကို ပုံမှန်စျေးထက်
သုံးဆလောက် စျေးတင်ရောင်းတဲ့
ဝယ်သူမရှိတဲ့ ပန်းဆိုင်တစ်ခုမှာ
စျေးမဆစ်ပဲ ဝယ်ချလာပါရော..။
သူ့စိတ်ကူးက ရှင်းပါတယ်..။
520 day ရဲ့ သာယာလှတဲ့ မနက်ခင်းမှာ
အကို အိပ်ရာနိုးနိုးချင်း
နှင်းဆီနီတွေ မြင်သွားဖို့ပါပဲ..။
အဲ့ဒီ အခိုက် ပြုံးလာမဲ့
အကို့ မျက်ဝန်း ကွေးကွေးလေးတွေကိုလဲ
သူက မြင်ချင်သေးတယ်လေ..။
ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ကူးဟာ
စိတ်ကူးသာ ဖြစ်ပါတယ်..။
ပူရအိုက်ရတဲ့အထဲ
နှင်းဆီအပုံလိုက်
ကားထဲကနေ သယ်ထုတ်လာတဲ့
သူ့ကို အကိုက ခြံဝကနေ
ခါးပေါ် လက်ထောက်လို့
ဆီးကြိုနေပါရော..။
"ဒါက ဘယ်တွေ သွားနေတာ.."
အဲ.
ပေကလတ်ပေကလတ်နဲ့
နဂိုက မှေးတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက
ဟို ဒီ ဝေ့ဝိုက်နေပြန်တော့
အကိုက ထအော်ပါတယ်..။
"ဒီလောက် နှင်းဆီအများကြီး
ဘာလုပ်ဖို့လဲလို့.."
ထော်ချင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းက
ရှေ့ကို တာစူလာပါတယ်..။
"အကို့ကို surpriseလုပ်မို့.."
ပြောပြီးတဲ့နောက်
ခေါင်းပါ ငုံ့သွားတဲ့သူ့ကို
အကိုက ဘာမှ ပြန်မပြောပဲ
အိမ်ဘက် လှည့်သွားပါတယ်..။
အကို စိတ်ဆိုးသွားတာလား..
ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ရပ်နေမိတဲ့သူ့ကို
အကိုက အိမ်တံခါးနားရောက်မှ
လှည့်ပြောပါတယ်..။
"Surpriseလုပ်မယ်ဆို
ငါ မသိမှ ရမှာလေ
အစောက ပန်းတွေ ငါမမြင်ခဲ့ဖူးပဲ
ထားတာပေါ့... "တဲ့
မှိုင်သွားတဲ့ မျက်ဝန်းကျဉ်းကျဉ်းတွေထဲ
မျက်ဆန်နက်လေးတွေက
အခုအခါမှာတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို
တလက်လက် တောက်ပ လာပါတယ်..။
တကယ်ကို တတ်လည်းတတ်နိုင်တဲ့
ဝမ်ရိပေါ်ပါပဲ..။
