"အကို သိရဲ့လား.."
"သူက
ကျနော့်အတွက်တော့
ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခုလိုပဲ.."
"အမြဲတမ်းအတွက်ကို အရေးပါတယ်.."
"အကိုသာ ကျနော်သွားလေရာ
အမြဲမရှိရင်နေမယ်..
သူကတော့ ကျနော်သွားလေရာမှာ
အရိပ်တစ်ခုလိုကို
အမြဲ အတူရှိပေးခဲ့တာ.."
"ကျနော်ရောက်ခဲ့တဲ့နေရာ
တွေ့ခဲ့တဲ့သူတိုင်းကို
အကိုကသာ မသိချင်နေမယ်
သူကတော့ အားလုံးကိုသိလို့နေတယ် .."
"ကျနော် ထားရာနေ
စေရာသွား
ကျနော်ပစ်ချလိုက်တဲ့နေရာမှာ
တိတ်တဆိတ်ပဲ ရှိနေတတ်ခဲ့တာ.."
"အကို့ထက်တောင်
ကျနော်နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးအဖြစ်
ရှိနေပေးခဲ့တာပါ.."
"ဒါတွေကို
အကို ဘယ်လိုလုပ်ပီး
နားလည်နိုင်ပါ့မလဲ.."
"ဒါပေမဲ့ ခုတော့ အကိုရယ်.."
"အကိုမို့ လုပ်ရက်တယ်.."
"အရာရာ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်ဖို့
ကျနော် ဘယ်လောက်ထိ
စောင့်ရဦးမှာလဲ.."
"ကျနော်ကလေ
သူမရှိလို့ကို မဖြစ်တဲ့သူ.."
"ဒါကိုတော့ အကို့ကို
အသေအချာ သိစေချင်တာပါပဲ.."
ရှောင်းကျန့်တယောက်
ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ငေးလို့သာ
ကြည့်နိုင်ပါတော့တယ်..။
လက်ထဲက အိတ်..
မနေ့တနေ့ကမှ သူလျှော်ဖွတ်လို့
တောက်ပြောင်လာတဲ့ အိတ်..
မူရင်းအရောင်တောင်
မနည်းကိုပြန်မေးယူရမဲ့အိတ်..
ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ လွယ်အိတ်..။
ခုတော့ ဒီအိတ်ကို
အချစ်လုဖက်လို
နာကြည်းစွာ ကြည့်မိရင်း..
အမှိုက်ပုံးထဲ သွားလို့သာ
ပစ်လိုက်ချင်တော့တာပါပဲ ..။
စေတနာ အနန္တနဲ့
အဖြူ အမည်း မသဲကွဲတော့လို့
လက်ယားပီး
လျှော်ပေးခဲ့မိတဲ့သူကိုက မှားတာလား..
နှစ်ရက်ဆက်တိုက် မစဲပဲ
ရွာနေခဲ့တဲ့ မိုး ကပဲမှားတာလား..။
ခုမှတော့
မိုးနတ်မင်းကြီးမကောင်းဘူးလို့
မိုးပေါ်ထောင်လို့ လက်ညှိုးထိုးလဲ..
