သီချင်းတအေးအေးနဲ့
ခေါင်းလျှော်နေတဲ့သူ့ကို
အကိုတယောက် အပြင်ဘက်ကနေ
တံခါးကို တဝုန်းဝုန်းထုရိုက်လို့
အော်ခေါ်ပါတယ်..။
"ရိပေါ် မြန်မြန်ထွက်ခဲ့
လမ်းထိပ်အိမ်မီးလောင်လို့တဲ့
တို့ဘက်လဲ ကူးလာနိုင်တယ်
အခု ချက်ချင်းထွက်ခဲ့!"
ခေါင်းလျှော်ရက်တန်းလန်းကြီး
ဘလိုထွက်လာလို့ရမှာတုန်း!!!
"ခု ထွက်ခဲ့ လို့"
အကိုက ထပ်အော်ပြန်တယ်...။
အလျင်လိုပါတယ်ဆိုမှ
ခေါင်းလျှော်ရည်ကလဲ
ဆေးလို့ကို မပြောင်နိုင်ဘူး.. ><
(Qualityက စကားပြောတာပဲ
ခေါင်းနဲ့ပခုံး လေ) :)
မထူးစိတ်ပိုက်လို့
တဘက်ကို ခါးမှာပတ်ရင်း
ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်..။
ခုမှ သတိထားမိတယ်
ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှာ
မီးသတ်ကားသံတွေ
ဆူညံလို့နေတယ်..။
အကိုက သူ့ဘက် လှည့်မကြည့်ပဲ
ထပ်အော်နေပြန်တယ်...။
"အရေးကြီးတာတွေသိမ်းပီး
အိမ်ပြင်ထွက်ခဲ့"တဲ့
သူ့အခန်းထဲအမြန်ပြေးဝင်ပီး
တွေ့ရာအိတ်တလုံးနဲ့
Legoရုပ်တွေကိုထည့်...
အခန်းထောင့် စကိတ်ဘုတ်ကိုယူ
တဖက်က
ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကြီးပိုက်လို့
အိမ်ပြင်ဘက် ပြေးထွက်ခဲ့တယ်..။
သူ အပြင်ဘက်ရောက်တော့
အိမ်နားက လူတွေလဲ
လမ်းပေါ်မယ် ဟိုတစု ဒီတစု....
အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်တဲ့
သူတို့လမ်းလဲ ခုချိန်ကျမှ
ကြွက်ကြွက်ကိုညံနေတော့တယ်...။
တအောင့်လောက်ကြာတော့
လမ်းထိပ်ဘက်ဆီကနေ
လော်နဲ့အော်သံထွက်လာပါတယ်
မီးငြိမ်းသွားပီတဲ့...။
စောနက သွေးဆူဆူနဲ့
စိတ်ပူနေကြတဲ့ လူတွေလဲ
ခုခါမှ
သက်ပြင်းကိုယ်စီချနိုင်ကြတယ်..။
ပီးတော့
သွေးပူနေတုန်းက
မမြင်ခဲ့ကြတဲ့ သူ့ကို
ခုမှ သတိထားမိကုန်တယ်...။
ရယ်ချင်နေတဲ့မျက်နှာတွေကို
မသိယောင်ဆောင်ရင်း
ပေစောင်စောင် နဲ့
အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်
သူ့ကိုယ်သူ
တံခါးမှန်ကတဆင့်မြင်နေရတယ်
ခေါင်းမှာ ဆပ်ပြာမြှုပ်တစီစီနဲ့
တကိုယ်လုံးမှာလဲ
တဘက်တထည်ပဲရှိတဲ့အပြင်
ဖိနပ်လဲ မပါပြန်ဘူး...။
