တစ်မနက်လုံး
အတန်းချိန်တွေ ဆက်နေတာမို့
ရှောင်းကျန့်တယောက်
ခုချိန်ထိကို
တစ်စက်ကလေးမှ မနားရသေးပါဘူး..။
ဒီအတန်းပီးရင်တော့
သူနားရတော့မယ်လို့
အတွေးနဲ့ပျော်ရုံရှိသေး..
ရုတ်တရက် စာသင်ခန်းထဲကို
လူတစ်ယောက်
ပုံးကြီးတစ်ပုံးကို မ လို့
မပြောမဆိုနဲ့ ဝင်ချလာပါတယ်..။
ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံပြာအရ
Deliveryသမားမှန်း သူသိလိုက်တယ်..။
Helmetကြီးဆောင်းရက်နဲ့
လျှောက်လာနေပုံက နည်းနည်းလေးမှကို
အချိုးပြေမနေပါဘူး..။
တစ်ကယ်ဆို ဝင်ခွင့်ပြုပါလောက်တော့
ပြောသင့်တယ်မလား..
ပင်ပန်းလို့ တိုချင်နေတဲ့စိတ်က
ဟုန်းခနဲ တောက်လာပါတယ်..။
သူ့တပည့်တွေဘက်လှည့်လို့
လေသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်..။
"ပစ္စည်း ဘယ်သူမှာထားတာလဲ
ခုထွက်ခဲ့..."
တခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့နောက်..
ထောင့်မကျိုးချင်တဲ့
Deliveryသမားဆီက
အသံထွက်လာပါတယ်..။
"အကို မှာထားတာလေ "တဲ့
အသံကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့
သူ့ရှေ့မယ်
အပြာကောင်က သယ်လာတဲ့ပုံးကြီးကို
ဖွင့်ချလိုက်ပါတယ်..။
မိုးပျံပူးပေါင်းတွေ ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံး
ပျံထွက်လာပါတယ်..။
စာမေးတုန်းကကျ
အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ခဲ့တဲ့
သူ့တပည့်ကျော်တွေက
ခုကျ ဟေးခနဲ ထအော်ပါတယ်..။
ပီးတော့ ပူးပေါင်းတွေအောက်က
တွဲလောင်းကျနေတဲ့
စာတွေကို အလုအယက်
လိုက်ဖမ်းပီး ဖတ်ကြပြန်တယ်..။
နီးစပ်ရာတစ်ခုကို သူ ဖမ်းပီး
ကြည့်လိုက်တော့..
လား...လား...
ကျန့်ကော တိတိ အိုက်နီ တဲ့
သူ့ရှေ့က Helmetအားကိုးနဲ့မိုက်ပီး
တစ်ခန်းလုံးဘက်ကို ဦးတညွတ်ညွတ်နဲ့
လူထုမေတ္တာခံယူနေသေးတဲ့
အပြာကောင်ကိုသာ
စာသင်ခန်းထဲကနေ
အာကာသထိရောက်အောင်
ကန်ထုတ်ချင်တော့တာပါပဲ ...။
