Project Z: The Cure

CHAPTER FOURTEEN

A/N: Hi! Ako'y naguguluhan na sa aking sinusulat. Pagpasensyahan niyo na't tumatanda na Lola niyo. Btw, sinusubukan kong magsulat ng romance-genre. Sana suportahan niyo pa rin ako sa aking ka-jejehan. Thankyou!😘

Aiden's PoV (ayan na ang inyong pinakamamahal na bata)

I run as fast as I could. But, someone grabbed my arm then cover my mouth before I can finally leave inside the tunnel. My heart keeps beating fast and I can almost hear it. I am so nervous to the point that I passed out.

Nagising ako sa isang lugar na napapalibutan ng mga bakal ang paligid. Napabangon ako at hinawakan ang sarili ko, tinignan kung may galos ba akong natamo o kung buhay pa ba ako.

I thought I was going to die!

Puro bakal ang nakapaligid sa akin, but there's still a hole where you can see the zombies lurking around us. Nanigas ako sa kinauupuan ko at naalala si Ate Lili.

"Gising na 'yung bata!"

I looked around to scan everything that I see. Kumunot ang noo ko nang makita ang mga tao na nasa bilang sampu

 Ang ilan ay mukhang may lahing Pilipino katulad na lamang nang sumigaw, habang ang ilan ay mukhang hindi naintindihan ang sinabi ng babae.

"Nasaan ako? Why I am here? Who are you?", I asked. The others are creasing their foreheads, like they don't like my existence here.

I don't like them too.

"Why did you get that fvcking child?! He will just a hindrance to us!", the white-guy shouted. My forehead creased because of what he said.

I get the knife inside my boots and throw it to him. I heard the 'ohhh' sounds around us. Pasalamat siya at hindi siya tinamaan ng kutsilyong ibinato ko.

Sinamaan ko siya ng tingin, "Can you please shut your fvcking mouth if you will just talk nonsense, you fvckers," I smirked.

Sabi ni Ate Lili, 'kapag minura ka ng isang tao, murahin mo din pabalik. Huwag kang papatalo. Hindi ka non palamunin'

"Chill.. Chill, bata," sabi ng lalaki na may orange na buhok. He's a Filipino. Tinignan ko lamang siya bago magtanong ulit kung bakit ako na'ndito.

"Kinuha kita malamang."

"Bakit mo pa kasi kinuha 'yan, Henry? Matapos nila akong pagkamalan na zombie, ha?! Sa gwapo kong 'to?!", sabi naman ng isa na may suot na bonet.

I remember when Ate Lili and I ran as fast as we could because she touched something and she assumed that it was a zombie.

But, I thought it was a zombie too!

"Tanggapin mo na lang na mukha ka talaga zombie," hinampas sa ulo ng may orange na buhok ang lalaking may suot na bonet, "Bakit ka ba kasi gumagala sa loob ng tunnel! Malamang matatakot mo talaga mga dadaan na tao do'n! Siraulong 'to."

Ang ibang nasa loob ay nakatingin lamang sa amin, mukhang hindi naiintindihan ang kanilang mga sinasabi.

Tumayo ako at lumakad palapit sa lalaking binato ko ng kutsilyo. He's smirking ear to ear like he didn't expect that I can do that to him.

Kinuha ko ang kutsilyo ko na nahulog sa lapag, dahil hindi ito tumusok sa makapal na bakal na nasa likod niya.

"You have the guts, kid. Tsk!"

I didn't care about of what he said. Instead, I face the two guys who talked to me earlier.

"Hindi na 'ko magpapaligoy-ligoy. Help me to find my compeer. I really need to tell them whereabout my Ate Lili is, or else, I'm doomed!", I panickedly said.