တစ်ကိုယ်လုံး နုံးချိစွာနှင့်ပင် Jimin နိုးလာခဲ့သည်။ မီးရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့သည် အမြင်အာရုံအတွင်းသို့ တစ်စတစ်စ တိုးဝင်လာပြီးနောက် သူလှဲလျောင်းနေသော နေရာသည် မရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူ ဘယ်ကိုရောက်နေသည်လဲ။ နောက်ဆုံးသိရှိခဲ့သော သူ့မှတ်ဉာဏ်သည် တိုက်ခန်းကိုပြန်နေသော ဓာတ်လှေကားအတွင်းမှာပင်။ သူ့နာမည်ခေါ်သံ တစ်ခုကို ဝိုးတဝါးကြားခဲ့သေးသလိုလို။ လေးလံနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မ,ယူပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူ့လက်ဖမိုးက ဆစ်ကနဲဖြစ်မှုနဲအတူ ဆေးပိုက်တန်းလန်းကို မြင်လိုက်ရတော့၏။
ဝေ့ဝဲကြည့်မိသလောက် သူရောက်နေသော နေရာသည် ကုတင်တစ်ခုထက်မှာဖြစ်ပြီး အခန်းတွင်းအပြင်အဆင်အရ ဆေးရုံဆေးခန်းတစ်ခုလည်း မဟုတ်နေခဲ့ပါ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အခန်းလည်း မဟုတ်။ ချိတ်ထားသော ဆေးပုလင်းထဲတွင် ဆေးရည်မရှိတော့တာမို့ လက်ဖမိုးက အပ်ကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲကနေ ထလိုက်သည်။ ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားသော ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အခန်းထဲက ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးကို အရင်ဆုံးမြင်တွေ့ရသည်။ အပြာရင့်ရင့်ကို အသားပေးဆင်ယင်ထားသော ဧည့်ခန်းကျယ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကြောင်တစ်ကောင် ကြွက်တစ်မြှီးတောင် မမြင်မကြားရသေးသော ဤနေရာတွင် Jimin တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသလိုမျိုး။ နံရံတစ်ဖက်တွင်တော့ ပန်းချီကားချပ်အချို့ရှိနေသည်။
ထိုအချိန် ဧည့်ခန်းနဲ့ မီးဖိုခန်းကို ခြားထားသော နံရံနောက်မှ ထွက်လာသော အရိပ်တစ်ခု။ ထိုအရိပ်ကို Jimin လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည့်အခါ ပထမဆုံးတွေးမိလိုက်သည်က သူ အိမ်မက်များမက်နေသည်လား။
ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်ထားသောသူသည် Jimin ရပ်နေရာသို့ တစ်လှမ်းခြင်းတိုးလာနေသည်။ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးနှင့် ရေခွက်တင်ထားသော ဗန်းတစ်ချပ်ကိုလည်း လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသေး၏။ နေရာမှာတင် ကြက်သေသေနေမိသော Jimin ရှေ့ လက်တစ်ကမ်းစာအလိုလောက်မှာ ထိုသူက ရပ်သွားသည်။
