တက္ကသိုလ်ဟောပြောပွဲ တစ်ခု တက်ရောက်စရာရှိသည်မို့ Jimin ကုမ္ပဏီကို မသွားဖြစ်တော့။ ကွန်ဒိုကနေပဲ တက္ကသိုလ်၀န်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ထွက်ခဲ့ဖြစ်သည်။
မကြာခင်လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ၀င်ရောက်ထိတွေ့ရတော့မည့် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားများအတွက် ရည်ရွယ်သည့် ဟောပြောပွဲတစ်ခု။ သက်ဆိုင်ရာ မေဂျာ၏ စီနီယာများ၊ နာမည်ကျော်များကို ဖိတ်ကြားထားသည်ဖြစ်ရာ ပထမနှစ်မှ နောက်ဆုံးနှစ်ထိ တက်ရောက်သူ ကျောင်းသားပေါင်း ရာကျော်လောက်ရှိသည်ဟု သိရသည်။
ကိုယ်တိုင်က Public Figure အဖြစ်ရပ်တည်နေပေမဲ့လည်း အခုလို ကျောင်းသားများနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရမည်ဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်သာ။
ဗဟုသုတနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှပေးဖို့ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် စာတမ်းတွေကတော့ ဘေးခုံက အိတ်ထဲမှာ အသင့်။
၄၅ မိနစ်မျှ ကားမောင်းလာပြီးသည့်နောက်မှာ တက္ကသိုလ် အ၀င်၀ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ကဗ္ဗည်းကျောက်တိုင်ကြီးကို အရင်ဆုံး တွေ့ရသည်။
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘ၀ဆိုတာကို နိုင်ငံရပ်ခြားမှာသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသူမို့ ဒီက တက္ကသိုလ်တွေနဲ့ အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောင်း၀န်းကြီးထဲ ဟိုဒီပြေးလွှားနေကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကိုယ်ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းသားဘ၀ကို ပြန်သတိရမိပြီး လွမ်းမိသလိုလို။
ကျောင်းရှေ့ ဂိတ်၀မှာကတည်းက ဟောေပြာပွဲကျင်းပမည့်နေရာကို မေးလာခဲ့ပြီးပြီမို့ လမ်းတစ်လျှောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်မနေဘဲ လျှောလျှောရူရူ ရောက်လာခဲ့သည်။
လည်ပင်းမှာ ကြိုးအဝါရောင်လေးတွေနဲ့ ကတ်ပြားလေးတွေ ကိုယ်စီချိတ်ဆွဲထားသော ကျောင်းသား ငါးယောက်လောက်က Jimin ကို မြင်သွားတော့ ၀မ်းသာအားရကြိုဆိုကြသည်။
ဟောပြောပွဲက Graduation Theater ကြီးထဲမှာ ကျင်းပတာဖြစ်ပြီး ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ဧည့်သည်တွေအတွက် ရှေ့ဆုံးခုံတွေမှာ သီးသန့်ဆန်ဆန် နေရာပေးထားသည်။ ဟောပြောကြမယ့်သူတွေထဲ ကြားဖူးတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ဆရာကြီးတွေ ပါသလို၊ ကိုယ်လေ့လာဆည်းပူးခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေရဲ့ ပဲ့ကိုင်ရှင်များကိုပါ တွေ့ရတာမို့ ကိုယ့်ဘက်ကစလို့ ၀မ်းပန်းတသာ မိတ်ဆက်ဖြစ်သည်။
