Ik daag je uit

26. Ze bezit alle symptomen

Hoofdstuk 26

Ze bezit alle symptomen

* * *

'Popcorn is klaar!' gilt Deirdre vanuit de keuken. 'Kan iemand drinken inschenken?'

Het is twaalf uur 's middags. Gisteren besloot Camille dat het weer eens tijd werd voor een filmmiddagje. Daarom belde ze ons gisteren op om te vragen of wij het daarmee eens waren. Zeker weten. Lekker een paar uur niks om over na te denken, alleen maar meidenfilms kijken. De laatste keer dat we dat deden is al zeker twee maanden geleden.

'Ja, ik kom eraan.' Ik sta op van de sofa en trippel naar de keuken. Gelukkig kom ik zo vaak bij Camille thuis, dat ik inmiddels de weg wel ken. Ik pak drie glazen uit het juiste kastje. 'Cam,' roep ik, 'kan ik niet beter gewoon dat pak sap meenemen? Anders moeten we halverwege weer opstaan.'

'Doe maar, hoor,' antwoordt ze. Ze zit schuin over een grote leunstoel, met in haar armen vijf dvd's. 'Dit gaat nog moeilijk worden,' zegt ze, naar de roze hoezen knikkend, als ik de woonkamer binnenloop. In mijn ene hand houd ik drie glazen vast, in de andere een pak fruitdrank en tussen mijn arm en bovenlichaam klem ik een fles cola. Ik grinnik bij haar moeilijke gezicht.

Met een klap zet Deirdre de schaal popcorn op tafel. 'Ach, ja,' zegt ze, 'dan kijken we ze toch allemaal?'

'Kan niet.' Camille bloost. 'Ik heb om half zes met Milan afgesproken. Maar drie films redden we nog wel,' voegt ze eraan toe.

Deirdre laat zich in kleermakerszit op de bank vallen. Ook ik plof neer. 'Zo gek dat jullie nu ook vriendjes hebben,' verzucht ze. 'Of, nou ja...' Met een schuin oog kijkt ze naar mij.

'Soort-van-vriendje,' grinnik ik. Ik leun achterover.

'Dat telt niet, hoor,' plaagt Cam. 'Jullie hebben óverduidelijk nog steeds een gigantische hekel aan elkaar.' Dat is duidelijk een grap, dus ik steek mijn tong uit.

'Hij is in ieder geval wel lekkerder dan die van jullie twee bij elkaar.' Waarschijnlijk nog waar ook, zeg.

Cam en Deir wisselen een blik. 'Ze is overstag gegaan,' zegt Cam grinnikend.

Deirdre laat zich achterover zakken, tegen de rugleuning aan. 'Duh. Het was een kwestie van tijd.'

Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Wat was een kwestie van tijd?'

Camille haalt haar schouders op. 'Voor je Raphael leuk zou gaan vinden.'

'Ik vind hem niet...' Ik breek mijn zin af en sla boos mijn armen over elkaar.

'Zie je nou wel,' schatert Deirdre. 'Je valt op hem. Op Raphael Roux.'

'Helemaal niet!' snauw ik. 'Je kan toch ook prima met een jongen omgaan zónder hem meteen te willen versieren? Jemig, hé. Ik vind hem alléén aardig.'

'Ik geloof je nie-hiet,' zing Deir.

Ik grom boos.

'Je bezit wel alle symptomen,' vertelt Cam me fijntjes. Op haar vingers telt ze mee wanneer ze opsomt: 'Extreem vrolijk, opeens veel meer aandacht voor uiterlijke verschijning, de hele tijd praten over je slachtoffer. O ja, en die rode wangetjes, natuurlijk.'

Mijn mond valt open. 'Dat is zó niet waar! Jullie tweeën...' – ik wijs mijn vriendinnen één voor één aan – '...zitten alleen maar een beetje te stoken. Bah.'

Deirdre buigt zich naar Camille toe. 'Fase één: ontkenning,' fluistert ze expres harder dan nodig is. 'Weet je wat het is, Aurora,' vervolgt ze op wat luidere toon, 'als je hem leuk zou vinden, zouden wij jou helemaal steunen. Het hele probleem is gewoon dat jullie jezelf in een nogal lastig parket hebben gebracht vanwege die weddenschap.'