Ik daag je uit

4. Undercover

Hoofdstuk 4

Undercover

* * *

'Half tien bij mij thuis.' Deirdre heeft het ongeveer zes keer herhaald en daarna ook nog naar ons ge-sms't. Alsof we het ooit zouden kunnen vergeten. Deze avond zal anders zijn. Voor één avond ben ik iemand anders; één avond zal ik... niet mijn gewone mezelf zijn.

Om acht over half tien druk ik dus de deurbel van Deirdres huis in. Ze doet meteen open en kijkt me diep zuchtend aan. 'Ik wíst dat ik gewoon kwart over negen had moeten zeggen. Waarom kom je nooit eens op tijd?'

'Ik denk dat ik dat maar als een retorische vraag opvat,' grijns ik, voor ik me met het roze plastic tasje in mijn hand langs haar naar binnen wurm.

'Schoenen uit,' zegt ze nog net op tijd, voor ik de dikke, crèmekleurige vloerbedekking bevuil met mijn oude, afgetrapte gympjes. Ze maakt een handgebaar richting de trap. 'Ga maar vast naar boven. Ik moet nog even wat pakken.'

Het is natuurlijk zeker niet de eerste keer dat ik bij Deirdre thuis ben. Ik stommel met weinig gratie de trap op, die ook bedekt is met zachte, pluizende stof. Op Deirdres deur staat een bordje met Welkom in mijn fabuleuze onderkomen!

Deirdre kan zó voorspelbaar zijn.

Ik gooi de deur open. Cam zit in kleermakerszit op het bed, dat bedekt is met een dieppaarse sprei. 'Wat ben jij altijd onrustig,' zegt ze.

Ik haal mijn schouders op. 'Sorry.' Ik plof naast haar op het bed en haal voorzichtig mijn jurk uit het zakje. 'Wat denk jij ervan? Van vanavond, bedoel ik?'

Ze bijt op haar lip. 'Ik weet het niet. We hebben in ieder geval elkaar nog - allebei niet heel erg gemotiveerd - dus ik denk dat we het wel overleven. Gewoon één avond.' Ze zwijgt even en kijkt me dan serieus aan. 'Misschien... misschien ontmoet je wel iemand, Aurora. Ik... ik zou erover nadenken, als ik jou was.'

Ik snuif, maar vind het oneerlijk om tegen Camille in te gaan en houd dus mijn mond. 'Voor jou geldt hetzelde, Cam.' En dat meen ik.

Ze lacht. 'Ik denk eerlijk gezegd niet dat er echt jongens in mij geïnteresseerd zijn, weet je.' Ze trekt een gezicht. 'Je weet dat ik een nerd ben.'

Ik schud mijn hoofd. 'Maar je bent hartstikke aardig en lief - een jongen kan zich geen beter meisje wensen, Cam!' Ze doet haar mond open om te protesteren, maar de deur vliegt weer open.

'Tadaaa!' zegt Deirdre stralend. In haar armen draagt ze een hoge stapel kartonnen dozen van verschillende formaten. 'Allemaal schoenen van mij.' Ze interpreteert onze nietszeggende blikken verkeerd en licht toe: 'Ik draag ze niet meer. Ze passen niet bij... mijn stijl. Of ik heb ze in de verkeerde maat gekocht. Hoe dan ook, dat is pas voor straks. We beginnen met make-up, daarna gaan we onze kleding aantrekken en dan zal ik voor kapster spelen. Tot slot de schoenen.'

'Oké,' zeggen Camille en ik tegelijk, op dezelfde onderdanige toon.

'Wie gaat als eerste?' vraag ik.

'Ik wil wel,' biedt Cam aan.

*

Nadat ik tien minuten in één of ander goedkoop flutromannetje dat onder Deirdres kussen lag heb gelezen, is Camilles hele gezicht anders. Haar huid, die normaal al heel mooi egaal is, glanst nu zacht door het beetje bronzing die Deirdre heeft gebruikt, en haar ogen zien er onschuldig en twee keer zo groot als normaal uit - wat deels ook komt omdat ze daglenzen draagt in plaats van haar gebruikelijke bril. Haar lippen hebben een zachtroze kleur.