Reyyan : ilk zamanlar nasıldı gördün Miran Melek bile beni yurda götürmeyeceksiniz demi demiş
Miran : ağlama güzelim sen ağlarsan sütün kesilir kızlar aç kalır yapma
( Reyyan gülümser )
Reyyan : Umut bebekken sütüm kesildi senin sayende şimdi de Umut. Baba oğul çok benziyorsunuz diyorum da işte. Sen neden konağa gidiyorsun
Miran : Umut kendini senin odana kilitlemiş kimseyle de konuşmak istemiyormuş ben de gideyim bir deniyeyim dedim
Reyyan : Miran gittiğin zaman seninle konuşursa yanına gelir ise beni görüntülü ara
Miran : tamam meleğim. Sen üzülme ben her şeyi halledicem
Reyyan : seni seviyorum
Miran : bende seni seviyorum. Dikkat edin tamam mı
Reyyan : tamam hadi git gel çocuk oralarda öyle kalmasın
( Miran konağa gider )
Miran : Zehra anne Umut nerde
Zehra : odada oğlum kimseyle de konuşmuyor. Reyyan'ın haberi var mı
Miran : var
( Odanın kapısına giderler )
Miran : siz gidin ben hallederim
( Miran hariç herkes odanın kapısından gider )
Miran : oğlum Umut'um hadi aç kapıyı
Umut : istemiyorum
Miran : neden istemiyorsun oğlum
Umut : annemi istiyorum ben
Miran : annen dedi ki Umut'un yanına gidince beni görüntülü ara ama sen kapıyı açmıyorsun
( Umut kapıyı açar Miran odaya girer Umut'u kucağına alır kapıyı kapatır yatağa otururlar )
Miran : oğlum hani kardeşlerini kıskanmayacaktın
Umut : annem onların yanında baba beni ve ablamı eve gönderdi
Miran : yarın gelecek annen hem siz hastane de ne yapacaksınız ne güzel anneannenler burda rahat olun diye annen buraya gönderdi sizi
Umut : annem beni sevmiyor mu artık baba
Miran : o nerden çıktı oğlum
Umut : Masal ve Güneş doğduğundan beri beni hiç sormadı
( Miran güler )
Miran : annen doğumdan çıktığı an seni ve ablanı sordu oğlum anneannene ve bana kaç defa dedi hastanede çocukları ara diye ama ben aramadım böyle yapıp da anneni üzme diye
Umut : üzülürse ne olur ki
Miran : sütü kesilir oğlum kardeşlerin aç mı kalsın
Umut : hep onları düşünüyorsun baba sende
( Miran Umut'u kucağına alır )
Miran : ben seni öğrendiğim günden beri sen doğana kadar nasıl heyecanla bekledim sen biliyor musun ( Miran Umut'a o zamanki heyecanlarını anlatır )
Umut : annem beni o zaman nasıl seviyordu baba
Miran : mis kokulum derdi yavrum derdi Umut'um derdi. Sen her zaman bizim ilk göz ağrımızsın annende dedi boş yere kıskançlık yapacak diye annende bende sizi eşit seviyoruz oğlum. Arayalım mı anneni
Umut : evet
Miran : tamam
( Miran Reyyan'ı görüntülü arar )
Reyyan : annem bir tanem iyi misin
Umut : iyiyim anne
Reyyan : Miran yemek yemiş mi
Miran : ben geldiğimde hala odadaydı küçük bey
Reyyan : oğlum neden böyle yapıyorsun konuşmadık mı bunu seninle onlar daha küçük daha bir kaç saat oldu doğalı senin gibi değil ki onlar biz sizi eşit seviyoruz annem
Umut : anne ben senin bebeğinim demi
( Reyyan anlamıştı Umut'un neden böyle yaptığını )
Reyyan : bebeğimsin tabi annem hem sen benim ilk göz ağrımsın. Biliyor musun ben ilk anneliği seninle öğrendim. Kıskanma annem kardeşlerini yapma. Sen ilk doğduğun zaman da böyleydi hiç babanla konuşmuyordum bile
Umut : öyle mi
Reyyan : öyle tabi hadi yemeğini ye sen oğlum. Ablan nerde
Umut : Gönül yenge ve Gül ablanın yanında
Reyyan : ablanı da çağır onunla da konuşayım bir tanem hadi
( Umut Meleği çağırmaya gider )
Miran : sen nasılsın kızlar nasıl
Reyyan : iyiyiz biz sen gittikten sonra ikisinide emzirdim uyanmazlar şimdi
Miran : sen iyi misin
Reyyan : iyiyim iyiyim bir şeyim yok merak etme
( Umut ve Melek odaya gelmişti yatağa otururlar )
Umut : baba anneannem çağırıyor beni yemek yemem için
Reyyan : yemeğini ye annem aç kalmayın
( Umut odadan çıkar )
Reyyan : Meleğim annem sende mi kardeşlerini kıskanıyorsun
Melek : hayır
Reyyan : babana dediğini öğrendim kızım. Annem sen benim ve babanın öz evladı olmasan bile evladımızsın bizim canımızsın. Umut ve ikizlere bir şey olsa canımız ne kadar acırsa sana da bir şey olsa acır kızım
Melek : beni götürmeyeceksiniz demi yurda
Reyyan : hayır kızım nerden çıktı o daha demin dedim annem sen benim kızımsın seni ben doğurmamış olabilirim ama benim kızımsın. Kardeşine dikkat et olur mu kızım ikizleri kıskanıyor onu ikna et annem biz sizleri eşit seviyoruz annem
Melek : tamam anne
Reyyan : görüşürüz kızım
Melek : anne ne zaman geleceksin sen
Reyyan : bilmiyorum kızım doktor ile konuşmadık
( Telefonu kapatırlar Miran Melek ve Umut'u öper hastaneye gider ikizler ağlıyordu Reyyan'ın kucağında Masal vardı Güneş'de yataktaydı Reyyan bir yandan da onu sallıyordu )
Miran : Reyyan
Reyyan : Miran Güneş'i al Masal var alamıyorum
( Miran Güneş'i kucağına alır )
Miran : tamam kızım geçti bak annen ve ben burdayız korkma. Reyyan ne oldu da ağlamaya başladılar
Reyyan : Masal ağlayınca Güneş'de sesten korktu ağladı
Miran : ikiz olunca böyle
Reyyan : şikayetin mi var Miran
Miran : hayır Reyyan saçmalama onlar benim canlarım ama galiba benimde seninle evde olma zamanım gelmiş
Reyyan : abilerine hiç benzememiş benim güzellerim
Miran : doğdukları andan beri aynı Umut gibi bakıyorlar
Reyyan : babalarına çekmişler aynı senin gibi bakıyorlar
Miran : öyle mi
Reyyan : öyle. Güneş hanım sakinleşmiş yani o kadar salladım durmadı
Miran : babasının kucağında ya rahat orası demi prensesim
