Reyyan : sen şimdi kardeşlerini kıskanıyorsun ya. Onlar da babanın hayaliydi annem. Baban kız olsun istedi bana benzesin diye ben ona benzesin diye oğlum olsun istedim. Baban senin erkek olduğunu söylediği zaman öyle çok mutluydu ki oğlum. Seni de kardeşlerini de çok seviyoruz biz. Umut ne oldu sana bugün annem sen kıskanmıyordun bayadan beri kardeşlerini
Umut : babaannem ve dedem konuşurken duydum anne ikizler gelince hayatınızın çok değişmiş
Reyyan : o değişim varya sen doğduğun zamanda olmuştu. Tabi o zaman ne baban ne de ben acemiydik. Şimdi öyle değil. Seninle öğrendik biz anne baba olmayı bir tanem
Umut : özür dilerim anne
Reyyan : ninni söyliyim mi ben Umut'uma
Umut : evet
( Reyyan ninni söyler Umut uyur Reyyan Umut'u öper )
Reyyan : seni çok seviyoruz bebeğim
( Reyyan odadan çıkar kapıyı da kapatır )
Miran : Reyyan Umut iyi mi
Reyyan : iyi iyi. Konuştum ben onunla anlaştık. Umut'un yanında konuşmayın dede ikizler ile ilgili
Ayşe : kızım geçmedi mi hala kıskançlığı
Reyyan : geçti babaanne ama bu akşam da hastaneye gidince korktu ilk sonra da ne oldu ise böyle kıskandı. Gerçi babasının oğlu normal
Zehra : kızım bugün burda kalın
Reyyan : anne
Ayşe : kızım annen haklı kalın burda çocuklar da uyuyor uyandırma
Miran : Reyyan babaannem haklı ikizler hasta uyuyor çocuklar uykularından olmasınlar
Reyyan : tamam ben ikizleri emzireyim sonra uyuyayım. Bugün çok yoruldum bir yandan ikizler bir yandan Umut
( Reyyan odaya çıkar Güneş'i emzirir sonra Masal'ı emzirmeye başlar Miran odaya girer )
Reyyan : güzel kızlarım benim ben ve babanız siz olmadan yapamayız. Siz hasta olmayın ben olurum sizin yerinize
Miran : Reyyan'ım böyle konuşma. Biliyorum yaşadıklarımız hiç kolay şeyler değil ama yapma
Reyyan : ben bir kere evladımı kaybettim ikinci defa aynı şeyi yaşamak istemiyorum Miran her çocuklar hasta olunca hastaneye gidince aklıma o gün geliyor. Korkuyorum
Miran : bak bana. Kimse hiç kimse size zarar veremez Reyyan izin vermem
Reyyan : ne malum izin vermeyeceğin o gün beni kulübe de yalnız bıraktın o yüzden öldü benim evladım
Miran : sadece senin evladın demi Reyyan
( Umut uyanmıştı )
Umut : baba
Miran : geleceğim ben oğlum merak etme
( Miran çocukları öper gider Reyyan ağlamaya başlar )
Melek : anne babam nereye gitti
Umut : abla anneannemi çağıralım
( Umut ve Melek Zehra'ya haber verir Zehra ikizleri Ayşe ve Handan'a verir gelir oturur çocuklar oturma odasındaydı )
Zehra : kızım ne oluyor ağlamadan anlat
Reyyan : ikizler bugün hasta oldu ya ben çok korktum anne ölen kızımız gibi onları da kaybedeceğiz diye. Miran'a anlattım izin vermem filan dedi. Bende ne malum izin vermeyeceğin o gün beni kulübe yalnız bıraktın o yüzden öldü benim evladım dedim. Sadece senin evladın demi Reyyan dedi çocukları öptü gitti
Zehra : biliyorum yaşadıklarınız kolay şeyler değil hele evlat acısı kaç yıl geçerse geçsin seninle olacak. Ama şöyle düşün kızım ya o gün sana bir şey olsaydı ya iki bebeği de kaybetseydiniz. Miran senin haberin yokken çok ağladı biliyor musun. "Daha baba olmadan evladımı kaybettim" demiş babana. Sen ne kadar üzüldü isen Miran'da o kadar üzüldü
Reyyan : bana o zaman Miran söylemedi. Zeynep söyledi
Zehra : kolay mı kızım sen hamile olduğunu öğrendiğinden beri ona bir şey olacak korkusu ile yaşadın hep. Miran anlatırdı uyurken bile elin karnındaymış nasıl söylesin sana evladımız öldü diye
Reyyan : anne biliyor musun eskiden hep rüyalarıma girerdi ama doğum yaptığım günden beri rüyama girmiyor
Zehra : hadi git Miran ile barış gel
Reyyan : nereye gitti
Zehra : bilmiyorum bir şey demedi
Reyyan : anne sen çocuklara bakarsın demi
Zehra : bakarım tabi kızım. Gitmeden önce Umut ve Melek ile konuş. Onlar bana söyledi
Reyyan : tamam ikizler nerde
Zehra : Handan ve Ayşe anne aldı merak etme sen onları
( Reyyan Umut ve Meleği bekliyordu odada Zehra çıkmıştı )
Umut : anne
Melek : anne kavga mı ettiniz
Reyyan : küçük bir tartışma diyelim biz ona
Umut : anne babam nerde
Reyyan : ben şimdi babanızı bulmaya gidiyorum korkmayın siz olur mu. Umut bu gece böyle oldu annem ama
Umut : siz barışın da bir şey olmaz
Reyyan : bak bak bak laflara bak. İkizler de burda anneannenizi üzmeyin tamam mı
Melek : tamam. Anne babamı bul olur mu
Reyyan : bulucam kızım
( Reyyan ilk Umut konağına gider Miran orda yoktu sonra Fırat'a haber verir ne olur ne olmaz diye kulübeye gider içeri girer )
Reyyan : Miran
Miran : Reyyan
( Reyyan kapıyı kapatır Miran'ın yanına oturur )
Reyyan : özür dilerim biliyorum o sadece benim kızım değildi ama unutamıyorum Miran 5 yıl oldu ama unutamıyorum. Umut daha küçükken ona bakınca aklıma geliyordu diyordum acaba doğsaydı ne olurdu
Miran : doğsaydı belki de ikizler olmayacaktı Reyyan Melek girmeyecekti hayatımıza belki de
Reyyan : Miran o zaman bana söylemedin
Miran : o zaman hastaneden yeni çıkmıştın üzülmeni istemiyordum. Umut'a zarar gelir ise daha da kötü olurduk. O zaman Umut yaşıyordu diye acımızı yaşamadık. Çocuklar var diye belli etmek istemiyorum bende
Reyyan : kardeşleriydi o Miran. Onu unutmuyoruz ya mutludur
( Reyyan ayağa kalkar yatağın orda ki çekmeceye yıllar önce koyduğu kutuyu alır içinde ki mektubu alır )
Miran : Reyyan o ne
Reyyan : o gün öğrenince sen uyuduktan sonra mektup yazdım Umut'a kardeşini kaybettiğimizi yazmıştım. Gidelim mi Umut ve Melek seni görmeden uyumamışlardır
Hikaye ile ilgili bölüm ile ilgili sorularınız varsa yorum yapıp sorabilirsiniz
