( Umut ve Melek odasına gider )
Güneş : anne
( Reyyan Güneş'in anne demesine şaşırır nedeni de Güneş ilk baba demişti ve başka bir kelime söylememişti Reyyan Güneş'i kucağına alır sarılır Miran'ın kucağında da Masal vardı )
Reyyan : annem. Sen anne mi dedin güzel kızım benim
Miran : hissetti tabi annesinin nasıl üzüldüğünü Güneş'im benim
Masal : anne
Reyyan : gel Masal'ım
( Reyyan Masal'ı da kucağına alır ikizleri öper sarılır )
Reyyan : mucizelerim benim yıllarca yollarını beklediğim güzellerim benim
Miran : çok seviyorlar seni
Reyyan : ikimizi de çok seviyorlar
Miran : uyumuşlar kucağında
Reyyan : yoruldular tabi. Güneş'im benim hissetti tabi bugün ablasını kaybettiğimizi anne dedi ki mutlu olayım. Miran sadece sen değil bende yollarını bekledim kızların
( Miran ve Reyyan ikizleri beşiklerine yatırır )
Miran : Urfa'da ne dilemiştin Reyyan olunca söylerim demiştin oldu mu
Reyyan : oldu hemde çok güzel oldu. Çocuklarımız olsun diye dilemiştim
Miran : ama o zamanlar çok zordu
Reyyan : her gün her gece dua ettim ben. Çocuklarımız olsun mutlu olalım huzurlu olalım diye dualar ettim
( Miran Reyyan'ı öper )
Miran : iyi ki
Reyyan : iyi ki Miran'ım iyi ki
Miran : iyi misin Reyyan'ım
Reyyan : iyiyim merak etme. Haklısın çocuklar için onlara belli etmemiz lazım ama senin ve benim için bir değil ki Miran
Miran : güzelim biliyorum ama sen nasıl üzülüyorsan bende aynı şekil hala üzülüyorum. Sadece öyle değil ki ben o akşam nasıl ağladım hatırlamıyor musun birbirimize sarılıp nasıl ağladık biz ama toparlanman lazım artık. Bizim bir tane evladımız öldü tamam onu unutamayız zaten unutalım da demiyorum ama bizim dört tane de evladımız var güzelim
Reyyan : onlar olmasa zaten ben böyle olmazdım Miran
Miran : Gönül seni merak ediyordu istersen bir ara ben burda dururum ikizlerin yanında sen kapıda konuş
( Reyyan üstüne ince bir hırka ve telefonunu alır odadan çıkar orda ki koltuklardan birine oturur Gönül'ü arar )
Gönül : Reyyan iyi misin
Reyyan : merak etmeyin iyiyim
Gönül : ister misin yanına geleyim konuşalım biraz
Reyyan : bilmiyorum ki. Naz ve Azat abim uyuyor mu
Gönül : birbirlerine sarılmış uyuyorlar bir şey olmaz gelirim konuşuruz zaten yan konaktayım. Ne kadar sen iyiyim desen de Miran iyi dese de aklım sende Reyyan
Reyyan : tamam o zaman gel konuşuruz oturma odasında
( Telefonu kapatırlar Reyyan odaya girer )
Miran : güzelim
Reyyan : Gönül gelecek oturma odasında konuşacağız sen ikizleri yanına alsan da uyusanız
Miran : güzelim ama
( Reyyan yatağa oturur )
Reyyan : Miran biliyorum seninle de konuştuk ama Gönül'de anne bende anneyim. Aklı bende kalmış hem iyiyim ben merak etme sadece konuşacağız
Miran : tamam nasıl iyi olacaksan öyle yap ben seni böyle görmeye alışık değilim
Reyyan : seni seviyorum
Miran : ben daha çok
( Reyyan odadan çıkar Miran'da ikizlerin beşiklerini yanına alır uyanırlarsa diye Reyyan avluya inince Gönül kapıya gelmişti oturma odasına geçerler otururlar )
Gönül : Reyyan iyi misin ne gülüyorsun
Reyyan : eskiden sen beni bende seni hiç sevmiyorduk şimdi ki halimize bak
Gönül : biliyor musun Azat'tan sonra bir tek seninle böyle rahat konuşuyorum Zeynep'de öyle ama sen bir başkasın
Reyyan : sende aynısın benim için. Gönül ben çok mu belli ediyorum
Gönül : bugün lunaparka gittik siz eve geldiniz ya sonra ne Umut ne de Melek hiç eğlenmedi onlarında aklı sendeydi
Reyyan : bebeklerim benim ama dayanamıyorum ki Gönül
Gönül : evladın yani sonuçta kolay değil
Reyyan : varlığını bilmeden kaybettik onu Gönül daha kucağımıza alamadan öpemeden koklayamadan kaybettik. Bazen düşünüyorum eğer o da doğsaydı ne olurdu diye
Gönül : Melek ve ikizler olmazdı öyle ikizler yine olurdu ama Meleği bu yüzden evlat edinmediniz mi
Reyyan : yok onu ben doğurmasam bile o benim kızım. İkizler ve Umut benim için Miran için neyse o. Bir gece vakıfa gitmiş tek başına orda ki görevli çağırdı bizide çocuklara hayallerini yazdırmıştır. Miran'da bir tane yazmıştı
Gönül : ne yazdı
Reyyan : sana benzeyen bir kızım olsun diye yazmıştı biz gittik vakıfa Melek orda bana sormuştu burda ne yazıyor diye önceden bende söylemiştim bir tane aile resmi çizmiş Miran'ın yazdığı hayalin yanına asmış. Gönül orda bana bir sarıldı ki dayanamadım Miran'da istiyordu Meleği evlat edinelim diye karar verdik bir ay sonra da geldi evimize
Gönül : yurda gitme korkusu oldu mu hiç
Reyyan : hamile olduğumu söylediğimizde en çok ondan korktu kaç defa dedik hayır diye ama doğum yaptığım günde sormuş Miran'a
Gönül : Umut biliyor mu Meleğin durumunu
Reyyan : Melek çok istedi anlatalım diye anlattık ablam diye boynuna sarıldı hala da aynı. İyi ki bizim çocuklarımız onlar iyi ki
Gönül : Reyyan biliyorum kolay değil ama çocuklar için sakin ol bizde hep üzülüyoruz sen ve Miran kadar olamaz ama üzülüyoruz. Zehra hanım kaç gece konakta ağladı sen ikizlere hamileyken bir daha kaybederse toparlanamaz diye kaç gün ağladı yanımda
Reyyan : ben evladımı kaybettim ama biliyorum babamda onun hep yanında. Annem babamı ben evladımı kaybettim sonuçta ama keşke ikisi de yanımızda olsaydı. Gönül Umut'un doğduğu gün babam öldü
Gönül : Reyyan farkında mısın kendini üzmek için neler neler yapıyorsun yapma böyle sütün kesilecek ama
( Miran odaya girer )
Miran : Reyyan'ım yapma böyle
Reyyan : sen uyumadın mı
Miran : sen bu haldeyken nasıl uyuyayım ben
Yeni bölüm ne zaman gelir bilmiyorum belirli bir gün yok aklımda
Hikaye ile ilgili bölüm ile ilgili sorularınız varsa sorun
