Miran : hadi uyuyalım yarın çok işimiz var
Reyyan : iyi geceler Miran'ım
Miran : iyi geceler Reyyan'ım. İyi geceler güzellerim
( Uyurlar sabah olur kahvaltı yapmışlardı )
Reyyan : Umut Melek hadi hazırlanın
Melek : nereye anne
Umut : salıncağa mı
Miran : Masal ve Güneş için alışverişe gidicez. Sizde gelmek isterseniz eğer gelin
Umut : ben istiyorum
Reyyan : Asiye sen Umut'a yardımcı ol hazırlansın
Asiye : tamam Reyyan hanım gel bakalım küçük bey
( Asiye ve Umut gider Lütfü avludadır )
Melek : anne
Reyyan : efendim Meleğim
Melek : dün akşam tekme mi attılar gerçekten
Reyyan : evet
Melek : sen hissettin mi baba
Miran : yok kızım. Sen bir bak bakalım ablalarına tekme atacaklar mı
( Melek elini Reyyan'ın karnına koyar )
Reyyan : Masal Güneş ablanız sizin bu annem hadi tekme atın
( Tekme atarlar )
Reyyan : hissettin mi kızım
Melek : hissettim
( Reyyan Meleği alnından öper )
Reyyan : gel babası sende dene bakalım sana da tekme atacaklar mı
( Miran Reyyan'ın yanına oturur elini Reyyan'ın karnına koyar )
Miran : beni de biliyorlardır herhalde
Reyyan : bilirler bilirler sen onların babasısın
( Tekme atarlar )
Reyyan : Meleğim sende gelecek misin bizimle
Melek : evet
Reyyan : sende hazırlan o zaman kızım
( Melek'de hazırlanmaya gider )
Miran : ne gülüyorsun sen öyle
Reyyan : biz imkansızı başardık Miran oğlumuz ve kızımız ile kızlarımızın alışverişini yapıcaz. Seninle ilk evlendiğimiz zamanı düşündüm de nerden nereye gelmişiz
Miran : ama çok çabaladık özellikle sen. Kaç defa babanı tehdit etmiştim bana inanmaktan hiç vazgeçmedin gerçekleri beraber aradık beraber bulduk
Reyyan : her şeyi beraber yaptık. Bazen diyorum ki o intikam olayından sonra hamile olsaydım ne olurdu yine bu kadar mutlu olur muyduk
Miran : bilmem ama o zaman olsaydı zorunlu bir arada olacaktık belki de. Ama böylesi daha güzel olmadı mı
Reyyan : oldu. İyi ki oldu
Miran : Umut Melek hadi çocuklar
( Hazırlanırlar bir mağazaya giderler )
Umut : anne bundan alalım mı
Reyyan : annem sen büyüdün ama bu sana olmaz ki. İstersen eğer Masal ve Güneş'e başka renginden alalım
Umut : olur
( Reyyan Umut'u öper Umut Miran'ın yanına gider önder yürürler )
Reyyan : Meleğim sende seç bir şeyler kızım alalım
Melek : yok anne
Reyyan : gel oturalım şöyle seninle konuşalım biraz
( Otururlar )
Reyyan : neyin var kızım
Melek : bir şeyim yok anne
Reyyan : öyle mi küçük hanım. Var kızım kandırma beni ben senin annenim hissederim söyle bakalım ne olmuş benim meleğime
( Melek bir şey demez )
Reyyan : Melek kızım sen kıskanmıyorsun demi kardeşlerini
Melek : hayır
Reyyan : bu sıralar hiç yüzün gülmüyor kızım sen gerçekten iyi misin
Melek : anne
Reyyan : söyle kızım
Melek : babam beni seviyor mu
Reyyan : sevmez mi annem baban seni çok seviyor. Neden sordun şimdi sen bunu
Melek : babam nerdeyse vurulduğu günden beri ilgilenmiyor benimle
Reyyan : baban korkuyor kızım. Bize hissettirmiyor ama biliyorum ben korkuyor
Melek : neyden korkuyor
Reyyan : kardeşlerinden birini kaybetmekten çok korkuyor. Baban daha Umut kadarken belki daha küçükken annesini ve babasını kaybetmiş. Sonra kız kardeşi yerine koyduğu kuzeni intihar etti onu kaybetti. Bir tane evladını kaybetti
Melek : ama Güneş ve Masal iyi değil mi neden korkuyor
Reyyan : dediğim gibi kızım baban hep hayatında olan kadınları kaybetti hatta beni bile kaybetmişti bir kere ama sonra yine kazandı beni. Şimdi de korkuyor kızım ama seni de çok seviyor
Melek : seviyor mu
Reyyan : seviyor tabi kızım sen onun kızısın. meleğisin canısın
Miran : hanımlar ne yapıyorsunuz bakalım
Reyyan : hiç konuşuyoruz da Umut nerde
Miran : oyuncakların orda
Reyyan : hadi kızım sen kardeşinin yanına git
Melek : tamam anne
Reyyan : konuştuklarımızı unutma
