သစ္ပင္ေတြ ပန္းပင္ေတြ ဝန္ရံၿပီး
လွပတဲ့ ၿခံႀကီးတစ္ၿခံ။ ထိုၿခံထဲမွာပင္ ႀကီးမားၿပီးတင့္တယ္တဲ့ ကြၽန္းသားေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဆန္းအိမ္ေတာ္ႀကီး။
ငွက္မ်ားရဲ႕ေတခ်ိဳသံ။ မနက္ေစာေစာပဲျပဳတ္ေရာင္ေနတဲ့ ေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံ။
ထိုအသံေတြအား ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ခုထိမထေသတဲ့ ထိုအိမ္ႀကီးရဲ႕ တစ္ဦးတည္ေသာသား
ေကာင္းစက္သူ။
"မိေထာ္ လာအုံ "
ျမန္မာရင္ဖုံ အကၤ်ီကို လွပေသသပ္စြာဝတ္ဆင္ထားၿပီး ဆံသားဆံထုံေပၚမွာလဲ စံကယ္ပန္းကုံေလးကို ပန္ဆင္ထားသည္။
ခႏၵကိုယ္က အရမ္းဝတာမဟုတ္ဘဲ ျပည့္ျပည့္ေလးျဖစ္ေနသည္။အသက္က 46သားရွိေသာလည္ ႏုပ်ိဳတုန္းပင္ျဖစ္သည္။ ေရနဲ႕လည္ျပည္စုံေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္လည္ျဖစ္သည္။
စံပယ္ပန္းအခ်ိဳ႕ကို အိမ္ေရွ႕ခန္းတြင္ သီးေနတုန္း မထေသးတဲ့ သားကို နိူးဖို႔ရန္ မိေထာ္ကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။
"မိေထာ္ ! "
ေနာက္တစ္ခြန္ေလာက္ က်ယ္က်ယ္ေခၚမွဘဲ
အနားကို အျမန္ေျပးလာသည့္ မိေထာ္။
"ေဟာ က်မေခၚေနတာ ဘယ္ႏွစ္ခြန္ရွိၿပီးလဲ"
"ဟို ႀကီးႀကီးရယ္ သမီး ဟင္း႐ြက္ဆိတ္ေနလို႔ပါ "
"အဲ့မေလး ရိုေနပါၿပီးေတာ္ ညည္းဝတၱဳဖတ္ေနရင္ ဟင္း႐ြက္ဆိတ္ေနတာမို႔လား အဲ့ထဲစိတ္ေရာက္ေနေတာ့ ငါေခၚတာဘယ္ၾကားရပါ့မလဲ"
"အယ္ ႀကီးႀကီးကလဲ "
"မအယ္ေတာ့နဲ႕ အိမ္ေပၚက ပ်ိဳေတာ္ေမာင္ကို အိပ္ယာထဖို႔သြားနိူးေခ် "
"ဟုတ္ဟုတ္ ႀကီးႀကီး"
မိေထာ္လည္ အျမန္ပင္အိမ္ေပၚေျပးတက္သြားၿပီး အကိုေလးအခန္းကို တံခါးေခါက္လိုက္သည္။
"အကိုေလး ! အကိုေလး ! "
"ဟာ!ဘာျဖစ္ေနတာလဲ "
"ႀကီးႀကီးက ထေတာ့တဲ့ "
" ဟာ ဘာလုက္မို႔လဲကြာ ညက2နာရီမွအိပ္တာကို " ဆိုၿပီး။
ကုတင္ေပၚက ေစာင္ေတြကို ဖယ္ၿပီး ကုန္း႐ုန္းထၿပီး။ တံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။
BINABASA MO ANG
🍀ကျတော်ချစ်ရတဲ့ဆရာလေး🍀
Action( ကောင်းစက်သူ)ခေါ် (စက်သူ) "ကိုဗဟို လူကို အတင်းလိုက်ပြီး အဖြေမတောင်နဲ့ ကျတော်ပေးချင်တဲ့အချိန်ကျမှပေးမှာပေါ့" ( နေဗဟို )ခေါ် (ကိုလူရို) "ဟာ မရဘူး ကျူပ်က ဆရာလေးကို 1ရက်အချိန်ပေးထားတာလေး ခုပေးမပေးရင် ကျူပ်ခိုးပြေးမှာ" ...
