Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Seni hep burada mı bulacağım?"
Bucky'nin sesiyle ona doğru döndüm ve hafifçe güldüm.
"Yalnızlık iyi geliyor."
"Gitsem iyi olur o halde."
Gülerek konuştuğunda kafamı iki yana salladım ve yanıma oturması için ufak bir işaret verdim.
"Buradan gökyüzü oldukça iyi gözüküyor."
Bucky kısık bir sesle konuştuğunda kafamı onaylar anlamda salladım.
"Evet, öyle."
Sessizlik olduğunda gözlerim ona döndü.
"Sürekli yanımda olmak zorunda değilsin, yalnız kaldığımı düşünmene gerek yok."
"Öyle düşünmüyorum, yanında olmak istediğim için buradayım."
Sessiz kaldığımda Bucky derin bir nefes verdi.
"İşleri zorlaştırmak istemiyorum, niyetim bu değil. Seninle olmak istiyorum Asteria, her anında yanında olmak istiyorum, bunun yanlış olduğunı biliyorum ama engel olamıyorum."
"Bucky-"
"Yaptığım her şeyi hatırlıyorum, her bir ölümü, çığlığı. En çok kafamdan atmak istediğim de sensin. Her gece uyumaya çalıştığımda kafamdaki seslerin susmasını istiyorum."
"Sen iyi bir adamsın Bucky."
"Değilim."
Bucky fısıltıyla konuşarak elimi tuttu.
"Değilim ve bunu bilen tek kişi sensin."
•
Nasıl gidiyor?"
Steve arkadaşının omzuna dokunarak konuştuğunda Bucky gözlerini daldığı manzaradan çekerek ona çevirdi ve hafifçe gülümsedi.
"İdare ediyorum, sen?"
Steve omuz silkerek arkadaşının yanına oturdu.
"İdare ediyor gibi değilsin."
Bucky hafifçe güldüğünde Steve gülümsedi.
"Gülümseyerek baktığı zaman karşısında olan kişi olmak isterdim, bana baktığında gözlerinde gördüğüm tek şey korku."
Bucky kısık bir sesle konuştuğunda Steve elini arkadaşının omzuna koydu.
"Tony'e gerçekten aşık, değil mi?"
Steve sessiz kaldığında Bucky zorlukla gülümsedi ve kafasını onaylar anlamda salladı.
"Sana değer veriyor Bucky, bunu görebiliyorum."
"İstediğim bu değil."
"Ondan fazlasını bekleyemezsin."
Steve sakin bir sesle konuştuğunda Bucky fark ettiği gerçek ile duraksadı. Asteria'dan fazlasını bekleyemezdi.
