UNFORGETTABLE MEMORIES OF YESTERDAY

41

Alas syete na ng gabi at andito ako sa balcony ng aming condo ni Clarisse. I just finished my dinner kasama si Clarisse.

Hindi ko alam kung papaano ipapaliwanag ang nararamdaman ko sa oras na ito. Masaya ako ngunit may parte sa puso ko na nalulungkot. I place my hand on my left chest where my heart beats, dinadama ang mga tibok na binibitawan nito sa bawat bagsak ng segundo. Sa bawat kalabog nito ay siya ring pagpasok ng mga alaalang dapat ay matagal ko nang kalimutan, ngunit papaano gayong hindi ko alam kung pano simulang kalimutan ito?

Ganito na lamang palagi ang eksena sa tuwing nandito ako sa balcony. Parati kong naaalala ang aking nga magulang, kung paano nila ako iniiwanang mag-isa, kung paano ko nalamang wala na sila. I just felt my tears that slowly falling down to my cheeks, I didn't bother to wipe it.

Bahagya kong nilapat ang mga braso ko sa railings ng balcony, I let the air gently fly my black long hair. I sighed and just smiled while staring at those city lights habang walang tigil na tumutulo ang luha ko sa aking pisngi.

I'm too weak, I'm really really weak. Hindi ko alam kung saan hahantong ang sakit na nadadarama ko or maybe I'm just over reacting? but I was hurt really, really hurt.

Letting go means finding our lost selves.

Ito ang pinaniniwalaan ko but how could I ever let go of these unforgettable memories? how could I forget if myself doesn't want to?

Unforgettable memories of yesterday that will remain to what it was. No one could ever forget things that is unforgettable.

Forget the unforgettable, that is very impossible, imposebling makalimutan ang mga alaalang napakahirap kalimutan. And if we will force ourselves to do it, it will just lead to hurting ourselves. Mahirap ipalawanag at intidihin paano pa kaya kung kalimutan na?

"What should I do? simula pa lang sa unang pahina ayaw na akong lubayan nito" malungkot na sabi ko sa sarili. "Bakit ba kailangang maranasan ko ang mga bagay na ito? wala naman sigurong sapat na rason ang tadhana para ipadama sakin yung ganito, gusto ko nang kalimutan ito para hindi na ako masaktan pa"

Napasinghap ako at nalasahan ko ang aking mga luha. Agad ko itong pinunasan ngunit patuloy lang ito sa pagpatak. "Mama, Papa" I said out of nowhere. "If you're listening to me right now, please help me. Ayoko nang magpanggap na kaya ko pa, na nakalimutan ko na. Ayokong habang buhay na magapos sa mga alaala noong pagkawala ninyong dalawa. Gusto ko nang maging malaya mula sa mga alaalang ito. Please just let me be free"

Malaya ako sa labas ngunit ang kapiraso ng aking puso ay nakakulong at nakagapos sa mga alaalang ito. Simula sa una ay nahihirapan na ako. May mga pangyayaring hindi ko nabanggit, na minsan ay sinubukan ko nang tapusin ang sarili ko dahil pagod na pagod na ako ngunit napagtanto kung napakababaw lamang ng rason ko kung gagawin ko ito. May mga bagay na sinsarili ko nalamang dahil ayokong madamay pa ang iba sa sitwasyon ko, ayokong may nag-aalala sa akin dahil nagbibigay lang ito ng panibagong rason para patuloy akong mag-alala at masaktan.

Panibagong malakas na buntong hininga ang aking pinakawalan umaasang sa bawat pikit ng mga talukap ng aking mata nandoon ang hangaring sana'y mapawi ang sakit na nararamdaman ko.

Pinanunasan kong muli ang aking mga luha at nilagay ang ilang hibla ng buhok ko na tumakas dahil sa marahang paglipad ng hangin dito. I stretched both of my arms and uttered words na ako lamang ang nakakarinig.

"I hope I could still fight this, I hope na sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay nababawasan ang sakit na nararamdaman. Sana ay sa bawat buntong hiningang pinapakawalan ko matatangay ng hangin ang sakit na nararamdaman ko" ngumiti ako ng marahan at ramdam ko parin ang pagpatak ng bawat butil ng aking luha. "Hinihiling ko na sana ang panibangong daang tinahak ko ay tutulong sa akin. Sana sa paglipad ng bawat araw na nandiyan ka sa tabi ko ay hinihiling ko na tulungan mo akong makalimutan ang lahat ng ito"