" အသည်းကကွာ ....
ကိုယ့်ကို hometown ကိုပြန်လာဖို့လည်းခေါ်သေးတယ် လေဆိပ်လေးမှာ လာတောင်မကြိုဘူး ဟွန့် "
ပြန်ရောက် ရောက်ချင်း စီစဉ်ပေးထားသော ဟိုတယ်သို့မသွားပါဘဲ သူ့(ရှိန်) ကုမ္ပဏီသို့ရောက်ချလာ၍ နားပူနားဂျီလာလုပ်နေသော ရဲသွေးချစ်ကို ရှိန်တစ်ယောက် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး..
" ရဲသွေးရာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ အားမနာချွဲမနေစမ်းပါနဲ့၊ ခုလည်းရောက်လာပြီပဲကို "
ရဲသွေးက ရှိန်လို ဖြူဖြူတောင့်ဖြောင့်သော ခန္ဓာကိုယ် လေးမျိုးမဟုတ်ပါ။ ညိုညက်သောအသားရေရှိပြီး၊ အရပ်ကလည်း ၆ ပေကျော်လောက်ရှိ၏။ ခန္ဓာကိုယ်၌အကြွက်အသားအဖုထစ်တို့ကိုလည်း ပြေပြစ်စွာပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။
" မင်းကလေ အကျင့်ပုတ်ကောင်သိလား "
ရှိန်၏အလုပ်စားပွဲနားမှာရစ်သီနေရာမှ အရှေ့ကဆိုဖာတွင် ကိုယ်ကိုလှဲချလိုက်ရင်းဆိုလာသည်။
ထို့နောက် ငေါက်ခနဲထထိုင်ကာ
" ဒါနဲ့ရှိန် .. "
" အွန်း ဆက်ပြောလေ "
ရှိန်က ရဲသွေးကိုမော့မကြည့်ဘဲ အလုပ်လုပ်နေရင်းစကားထောက်ပေးလိုက်သည်။သို့သော်အတော်ကြာသည်ထိ ရဲသွေးကစကားမစလာပါ။ ဒါကြောင့်သူမော့ကြည့်လိုက်တော့ ရဲသွေးကသူ့ကို တွေတွေလေးသေချာစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
" ဘယ်လိုကြီးလာကြည့်နေတာလည်း ပြောစရာရှိတာဆက်ပြောလေကွာ "
" ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ငါမုန့်သွားဝယ်မလို့ မင်းရောဘာမှာဦးမလဲလို့ "
စိုက်ကြည့်နေရာမှ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ရဲသွေးဘာမေးချင်လဲဆိုတာကိုသိတဲ့ရှိန်က
" ငါအဆင်ပြေတယ် ရဲသွေး၊ ပြီးတော့မုန့်မမှာတော့ဘူး "
" ဟုတ်ပြီ၊ ဖွင့်ဟဖို့အဆင်ပြေရင်ပြော ငါဒီမှာရှိနေတယ်၊အသည်း ကိုယ်သွားပြီနော် "
ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ပြောနေရာမှ ပြုံးစစဖြင့်စနောက်ရင်းပြေးထွက်သွားလေသည်။ ရဲသွေးကိုကြည့်ရင်း သူတစ်ချက်ပြုံးလိုက်တယ်၊ထို့နောက် သူ့အလုပ်စားပွဲ၏ ဘေးမှာရှိတဲ့ မှန်ပြတင်းကို ငေးကြည့်ရင်းသူတွေးမိသည်။
YOU ARE READING
Superficial Love 🤍
Romance' ရှေ့လျှောက် ဘာတွေပဲဖြစ်နေပါစေ ကိုယ်မောင့်ကိုထပ်မထားခဲ့တော့ဘူး ' ~ ရှိန်တမာန် ~ ' အရာအားလုံးဟာ အတိတ်မှာကျန်ခဲ့ပြီ၊ ငါနှလုံးသားကိုလည်း အတိတ်မှာပဲ မြုပ်နှံခဲ့လိုက်ပြီ ' ~ မြတ်ဘုန်းမောင် ~
