" မျက်နှာမှာ ဆေးတွေပေနေရင်လဲလာသုတ်ပေးလေ ၊
အဲ့လိုကြီးတော့ရပ်ကြည့်မနေပါနဲ့လား "
နေရောင်ပြပြဖြာကျနေသည့် အခန်းထောင့်နားမှ
ကောင်လေးသည် သူ၏ရှေ့တည့်တည့်မှာရှိနေသော
သူဆွဲလက်စပန်းချီကိုကြည့်ရင်းသာဆိုလာသည်။
" အာ မင်းမျက်နှာမှာ ဘာမှပေမနေပါဘူး ၊
ငါကဒီတိုင်း ....
မင်းပန်းချီလှလို့ကြည့်နေတာ "
လျှမ်းသစ်က တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်ရင်း အသံတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်သာပြောလိုက်သည်။
သုန်းရဲ့အနားသို့ရောက်တော့ သူ၏ခြေလှမ်းတွေကို
တိကနဲရပ်ပြစ်လိုက်ပြီး သုန်း၏ပန်းချီကိုသေချာစိုက်ကြည့်ရင်း..
သက်ပြင်းရှည်တစ်ခုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်မှန်းကိုင်းအလယ်လေးကို လက်ညှိုးဖြင့်ပင့်တင့်လိုက်ကာ..
" ဒီလိုပုံတွေ ဆွဲနေပြန်ပြီလား "
လျှမ်းသစ်မေးလိုက်သော်လည်း သုန်းဆီမှအသံတစ်သံမှ
ထွက်မလာချေ။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်အကြာတွင်
သုန်းက သူထိုင်နေသောခုံမှထကာ အခန်းပြင်သို့ထွက်သွားလေသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သစ်သားဗန်းလေးပေါ် သပ်ရပ်စွာတင်ထားသော Ice Americano ခွက်လေးနှစ်ခွက်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်လာသည်။
" အလုပ်ချိန်ကြီး ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ "
သုန်းသည် အခုချိန်ထိ လျှမ်းသစ်မေးတာကိုမဖြေသေးဘဲ၊ သူလုပ်ချင်တာ၊ သူပြောချင်တာသာ ပြောနေလေသည်။
လျှမ်းသစ်လည်း သုန်း၏ဆွဲလက်စ ပန်းချီနားမှ သုန်းထိုင်နေသော ကြိမ်ခုံနားသို့လာ၍ သုန်း၏အရှေ့တွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
" ဒီနားမှာ အလုပ်က ကိစ္စလေး စုံစမ်းစရာရှိလို့ ၊
အာ့ကြုံလို့မင်းဆိုင် ခဏဝင်လာတာ"
" အော်၊
ပုံက မျက်စိထဲပေါ်လာလို့ဆွဲလိုက်တာ၊
ငါအဆင်ပြေတယ် "
သုန်းဆွဲသောပင်လယ်ပြာပုံတို့သည် ကြည့်လေလေ အုပ်မှိုင်း၍ ခြောက်ခြားဖွယ်အတိဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။
သုန်းက စိတ်ရှုပ်စရာတွေကြုံနေရပြီဆိုရင် ထိုပင်လယ်ပြာတွေပုံ ဆွဲတက်သည်။ဒါကိုသိတဲ့ လျှမ်းသစ်က စိတ်ပူ၍မြင်မြင်ချင်းမေးလိုက်ချင်းပင်။သုန်း ချက်ချင်းပြန်မဖြေချင်၍ သူလုပ်ချင်ရာသာအရင်လုပ်ပြီး ခုမှလျှမ်းသစ်၏အမေးကို ထဖြေချင်းဖြစ်သည်။
YOU ARE READING
Superficial Love 🤍
Romance' ရှေ့လျှောက် ဘာတွေပဲဖြစ်နေပါစေ ကိုယ်မောင့်ကိုထပ်မထားခဲ့တော့ဘူး ' ~ ရှိန်တမာန် ~ ' အရာအားလုံးဟာ အတိတ်မှာကျန်ခဲ့ပြီ၊ ငါနှလုံးသားကိုလည်း အတိတ်မှာပဲ မြုပ်နှံခဲ့လိုက်ပြီ ' ~ မြတ်ဘုန်းမောင် ~
