နေရောင်မှိန်ပြပြသာ ကျရောက်နေသောအခန်းသည် ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်ပါ။
နံရံကပ်စက္ကူ ကြက်ပေါက်ရောင်လေးပေါ်မှာ သွယ်တန်းထားသော ဝါကျင့်ကျင့်မီးလုံးသေးသေးလေးတွေ၊
အဝါရင့်ရင့်ကောဇောထပ်မှ အိပ်ယာခင်းဝါနုနုအကွက်စိပ်၊
အဖြူရောင် ဇာကွက်နှင့် ပါးလွှာသောချည်သားလိုက်ကာ ဝါဖျော့ဖျော့ဘေးမှ ဝါညစ်ညစ်ဘောင်ကွပ် ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်၊
ထိုအရာတွေရှိသော သေသပ်လှတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းသည် တောက်ပမနေပါဘဲ မှိန်ဖျော့ကာ အုံ့မှိုင်းလှသည်။
အခန်းပိုင်ရှင်စီမှ အချစ်မခံရတာကြာသည့်ပုံပင်။
အိပ်ယာဘေးမှ ကျွန်းသားဝနေသော စားပွဲဝိုင်းကိုဝန်းရံ၍ အစီအရီချထားတဲ့ ကြိမ်ခုံပုလေးတွင် ရှိန်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက်လိုက်ကာအလွင့်ကြောင့် တချက်တချက်လှမ်းမြင်နေရသော ပန်းရုံလေးဆီသို့အကြည့်ရောက်မိပါရဲ့။
သူနှင့်မောင် လွန်ခဲ့သောနှစ်တွေတုန်းက ပိတ်ရက်တွေတိုင်း ထိုပန်းရုံလေးတွင် အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိတာကို ဦးနှောက်ကမီးမောင်းထိုးပြလိုက်သလို ထင်ထင်ရှားရှားအမှတ်ရလာတော့ သူပြုံးရိပ်သန်းမိပြန်သည်။ထို့နောက် တစ်ဆက်တည်းထဲပင် ပြန်မှိုင်ချမိလေ၏။
" မင်းနှယ့်လည်း မှိုင်းညို့ညို့ပါလားကွယ် "
ကော်ဖီနှစ်ခွက်ကို ဗန်းထဲမှတစ်ဆင့် စားပွဲပေါ်ကူးပြောင်းနေရင်းပင်
ဒေါ်မြမြင့်ဆန်းမှ ဆိုလာသည်။ ရှိန်အားယူကာ ပြုံးပြသော်လည်း အပြုံးခပ်ရေးရေးသာ သူ့နှုတ်ခမ်းမှာ၌ ထင်ပေါ်လေသည်။
" တစ်လစွန်းစွန်းဖြစ်နေပြီနော် ၊ တီမြကြားရသလောက်တော့ အခြေနေကတိုးတက်မလာဘူးဆို "
ဒေါ်မြမြင့်ဆန်းက သူမ၏လေးထောင့်ကိုင်းမျက်မှန်လေးကိုပင့်ရင်း ခပ်စစမျက်နှာဘေးလေးဖြင့်စကားဆက်သည်။
" ကျွန်တော်ထွက်သွားပြီးနောက် မေမေ့လုပ်ရက်တွေကြောင့် ကျွန်တော်တောင်းပန်းပါတယ် တီမြ "
သူ့၏တည်ကြည်သောအသံဖြင့် စကားကိုကြားတော့ တီမြမျက်လုံးထဲအံဩရိပ်လေးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကိုသူမြင်လိုက်ရသည်။
YOU ARE READING
Superficial Love 🤍
Romance' ရှေ့လျှောက် ဘာတွေပဲဖြစ်နေပါစေ ကိုယ်မောင့်ကိုထပ်မထားခဲ့တော့ဘူး ' ~ ရှိန်တမာန် ~ ' အရာအားလုံးဟာ အတိတ်မှာကျန်ခဲ့ပြီ၊ ငါနှလုံးသားကိုလည်း အတိတ်မှာပဲ မြုပ်နှံခဲ့လိုက်ပြီ ' ~ မြတ်ဘုန်းမောင် ~
