BITTER SWEET EQUATION

장-39

Dinaig pa ni Lalin ang masabugan ng bomba sa mukha. Hindi niya inakala na ganito kaaga siyang mabibigyan ng ganito kalaking responsibilidad. Masyado pa siyang bata.

Gusto niyang magprotesta, pero nang makita niya ang ina na mahimbing na natutulog sa hospital bed, nanikip ang dibdib niya.  Gusto niyang makabawi sa ina niya, isang bagay na hindi niya nagawa sa ama niya noon, at labis niyang pinagsisisihan.

Bumuntong-hininga siya.  Hinaplos niya ang buhok niya, at tumayo.  Tumingin siya kay Michael na nakatingin lang sa kanya.  Kinagat niya ang labi.  Muli niyang sinulyapan ang mahimbing na natutulog na ina.

“Okay, gagawin ko para makabawi kay Mommy!” sabi ni Lalin, nakatitig sa ina.  Hinaplos niya ang buhok ni Nathalie.

Lumapit si Michael kay Lalin at hinawakan ang balikat niya.  Tinapik nito ang balikat ni Lalin at sinabi, “Nandito lang ako para sa’yo, Lene. Hindi ka nag-iisa!”

“Salamat, Mike.  Malaki ang utang na loob ko sa’yo!” sagot ni Lalin, nakatingin pa rin sa ina, may luha sa mga mata.

“Nga pala, Mike,” bigla niyang sabi, bumaling kay Michael.  “Gusto kong magbakasyon muna si Mommy habang nagpapagaling.  Gusto ko rin ng pinakamagaling na doktor para sa kanya. Gusto kong gumaling siya, Mike.”  Matiim na tiningnan siya ni Michael, sinusuri ang damdamin niya.  Nakangiti na ito maya-maya.

“Gagawin natin ‘yan, Lene.  Pwede natin dalhin ang Mommy mo sa U.S. o Singapore kung gusto mo,” paniniguro ni Michael.

“Salamat!” nakangiting sabi ni Lalin.

Tumawa si Michael.  “Walang anuman!”

Pareho silang napalingon nang bumukas ang pinto.  Pumasok sina Zhy, Gab, at Akiro.  May dala silang basket ng prutas sina Zhy at Gab,  bulaklak at pagkain naman mula sa isang kilalang restaurant si Akiro.  Nakangiti sina Zhy at Gab kay Lalin.

“Kamusta na si Tita?” tanong ni Akiro, nakatingin kay Lalin.  Lumapit ito sa gilid ng kama ni Nathalie, kung saan nakatayo sina Lalin at Michael.

“Ayos lang naman!” sagot ni Lalin, bumuntong-hininga.

“Lin, ano na ang plano mo?” tanong ni Zhyra, umupo ito sa upuan kasama si Gab.  Umupo rin si Akiro sa tabi ni Lalin.  Nasa pagitan na siya ng dalawang lalaki.

“Oo nga, finals na natin bukas,” sabi rin ni Gab.  Pareho nilang tiningnan si Lalin.

Si Michael ang sumagot.  “Nabalita ko na sa dean, mag-ta-transfer si Lalin sa U.S.”

Nagulat silang tatlo.  Tinitigan nila si Lalin, naghihintay ng sagot.

Kalmadong ngumiti si Lalin.  “Tama lang ‘to,” pagsang-ayon niya, bumuntong-hininga.

“Pero bakit?  I mean, bakit hindi na lang dito?”  Protesta ni Akiro.  Halata sa mukha ang pagtutol.  May lungkot sa mga mata niya.

“Oo nga naman, Lin!” – Gab

“Pwede naman dito, bakit kailangan pang lumipat?”  Biglang tanong ni Zhyra, malungkot na nakatingin kay Lalin.

“Kukunin ni Lalin ang pamamahala ng kompanya agad. Kaya kailangan niyang mag-aral sa ibang bansa. Mag-uundergo siya ng highly recommended training habang nag-aaral,” paliwanag ni Michael para kay Lalin.  Tahimik lang si Lalin.

“Pagkatapos niyang grumaduate, tapos na rin ang training niya.  Kukuha agad siya ng masteral after graduation.  Mag-i-intern siya sa kompanya nila roon. Hanggang sa maging qualified siya for CEO,” dagdag pa ni Michael na mas nagpagulat sa tatlo.

“Hindi ba masyadong bata pa si Lalin para sa responsibilidad na ‘yan?” tanong ni Gab.

“Eh ikaw?  Bakit kailangang si Lalin pa?”  Matigas na tanong ni Akiro, matalim ang tingin kay Michael.

“Oo nga, Michael, nandyan ka naman, bakit si Lalin pa?!” giit ni Zhy.  Tinitigan nila si Michael, naghihintay ng sagot.  Umigting ang tensyon sa paligid.

Ramdam iyon ni Lalin.  Kaya sumingit na siya.  “Responsibilidad ko ‘to,” sabi niya.  Tumingin sa kanya ang tatlo. Tumingin siya kay Michael, humihingi ng tulong sa pagpapaliwanag.

“Si Lalin ang legal na tagapagmana.  Sana ay kaya kong pangasiwaan ang kompanya habang nag-aaral si Lalin.  Pero ampon lang ako kaya wala akong karapatang magdesisyon,” paliwanag ni Michael, nakatingin sa kanila.

Bumuntong-hininga si Lalin.  “Kailangan ako ni Mommy, guys, kung hindi, mawawala ang kompanya na pinaghirapan ni Daddy ng maraming taon,” sabi niya, humihingi ng pang-unawa.  “Kaya kailangan kong gawin ang tama.”

Oo, kaibigan din niya si Akiro.  Nalulungkot siyang iiwan ang mga kaibigan niya at mag-isa sa United States.  Nandoon naman si Michael, pero hindi naman sila masyadong close.

Kaya, kahit ayaw niya man,  mag-isa siyang papasok sa bagong paaralan.

Kailangan ding magbago si Lalin. Matuto siyang magbihis at magpaturo ng mga fashionable clothes. Ayaw na niyang maging biktima ng mga pananakot.  Handa na siyang umangkop sa bagong kapaligiran.

“Hay, nakakalungkot.  Biglaan naman ang desisyon mo,” malungkot na sabi ni Zhyra. Tumango si Gab.  Nakita rin niya ang lungkot sa mga mata ni Akiro.

Nalulungkot man, wala nang magagawa si Lalin kundi sundin ang dapat gawin para sa ina niya. Lumapit siya sa tatlo para yakapin sila, pero mabilis na tumayo si Akiro at dali-daling lumabas ng silid.

Sinundan siya ng tingin nina Gab, Michael, at Zhyra. Pati na rin si Lalin na nagtataka sa biglaang pag-alis ng binata.

Kaya naman,  hindi na nagpaalam si Lalin at tumakbo palabas, umaasang mahabol at makausap si Akiro.

At hindi nga siya nabigo.  Naabutan niya ito sa hallway ng ospital.

“Akiro, sandali!”

Huminto si Akiro at humarap kay Lalin.

“May kailangan ka?” tanong ni Akiro, walang emosyon ang mukha.

Lumapit pa si Lalin.  “May problema ka ba?” balik-tanong ni Lalin, sinusuri ang mukha ni Akiro.

“Wala.”

“Aalis na nga ako, ganyan ka pa.”

“‘Yun na nga eh, aalis ka na!”  Sigaw ni Akiro, nakatitig sa mga mata ni Lalin.

“Ano bang punto ng pagtatanong?!”  Nasaktan na sabi ng binata, may lungkot sa mga mata.

“Ano bang problema dun, eh pwede naman tayong mag-video call at—”

“Gusto kita, Lalin!”  Biglang pag-amin ni Akiro,  naputol ang sasabihin niya.  Napanganga si Lalin,  nakatitig kay Akiro.  “Higit pa nga riyan,” nanlalambot ang mata ng binata, tila maiiyak na.  “Mahal na kita!”