Samira

Hoofdstuk 6

Ik schrik ook. Waarom doet hij ineens zo? Papa kijkt me aan. 'Breng hem nu terug naar waar hij vandaan komt! Dit paard is levensgevaarlijk!' 'Nee papa! Toe, laat het mij proberen!' Mijn vader geeft twijfelend het halster aan mij. Langzaam streel ik zijn zachte neus. Hij wordt meteen rustig en briest zacht. Ik houd het halster voor zijn neus. Hij steekt meteen zijn neus door de opening en ik schuif het halster verder over zijn oren. Ik kijk triomfantelijk om naar mijn vader. Hij kijkt verbaasd van mij naar de hengst. 'Geef hem nog een kans papa, alsjeblieft.' Mijn vader knikt en loopt nog steeds verward naar zijn tipi.

'S avonds eten we bizon. Iedereen is opgetogen over de vangst. Onder het eten wordt er gezellig gekletst en iedereen heeft plezier, maar voor mij kan het eten niet snel genoeg gaan. Ik wil mijn vader laten zien dat ik op de hengst kan rijden, zodat hij eindelijk officieel van mij is.

Na het eten ren ik naar de hengst en begin hem helemaal te wassen tot hij glanst en alle modder van hem af is. Dan zie ik dat hij helemaal wit is zonder ook maar één vlekje. Ik maak vlechtjes in zijn manen en staart en als ik die er een halfuur later uit haal golven zijn manen en staart mooi. Hij ziet er prachtig uit! Vlug loop ik naar de tipi van mijn ouders. Ze zitten binnen kruidenthee te drinken. 'Papa! Ik ben er klaar voor!' Mijn vader loopt samen met mijn moeder achter me aan naar buiten.