Samira

Hoofdstuk 17

Iedere dag doet de vrouw in de witte kleding oefeningen met mijn been. Ik heb amper gevoel in mijn been dus het maakt me niets uit. Eigenlijk vind ik het best gezellig dat ze me gezeldschap houdt. De vrouw ratelt tijdens de oefeningen aan één stuk door. Het grootste deel versta ik niet, maar ik doe alsof ik alles begrijp. Jack komt niet meer zo vaak langs. Misschien is hij me vergeten..... Nee, vast niet. Hij heeft het waarschijnlijk heel druk. Ik staar zuchtend uit het raam. Buiten begint alles weer tot leven te komen. De vogels fluiten, de bloemen bloeien, en het lijkt wel of niemand zich zorgen maakt. Behalve ik. Waarschijnlijk kan ik nooit meer paardrijden en ook zal ik nooit meer kunnen lopen zonder hulpmiddelen. Dat ik nooit meer normaal kan lopen heb ik inmiddels geaccepteerd, maar dat ik nooit meer kan paardrijden vind ik verschrikkelijk. Verschrikt veer ik overeind. Angin Puyuh.... Waar is Angin Puyuh?!

Onrustig pluk ik aan mijn dekens. Waar zou hij zijn? Is hij veilig? Een man met witte kleding komt binnenlopen. Zijn grijze haren zijn tegen zijn hoofd aan geplakt en hij heeft een bril met ronde glazen en een fijn montuur. Vriendelijk glimlacht hij naar me en steekt zijn hand naar voren. Ik weet inmiddels dat daarvan de bedoeling is dat je hun hand vastpakt en je hand op en neer beweegt. Nogal vreemd, vind ik. Ik frons mijn wenkbrouw en concentreer me goed. '......Waar......is Angin Puyuh?' De man kijkt me vragend aan. 'Engring Poejoe?' Ik schud mijn hoofd. 'Angin puyuh.....mijn......paard.' 'Jouw paard? Heb jij een paard dan? Ik heb werkelijk geen idee waar die kan zijn. Een jongeman bracht jouw hier zo'n 4 maanden geleden binnen met ernstige verwondingen. Hijzelf was ook gewond. De jongeman is inmiddels ontslagen uit het ziekenhuis.' Geschrokken kijk ik hem aan. 'Vier maanden geleden? Maar ik lig hier pas drie maanden, hoor.' De man glimlacht. 'Ja, je hebt een maand in coma gelegen.' Ik schud ongelovig mijn hoofd. 'Een m-maand?'