Jack probeert met een pijnlijk gezicht mee te lopen naast Angin Puyuh, maar na een tijdje ploft hij neer in het gras. Ik stap af en ga naast hem zitten. Ik buig me aarzelend over hem heen om zijn diepe wonden in zijn borstkast en benen te bekijken, maar hij lijkt geen bezwaar te hebben. De verdoving van de plant waarvan ik gisteren het sap in zijn wonden heb gedaan, is uitgewerkt, en de pijn is nu weer terug. Ik denk na. Het heeft weinig zin om weer de wonden te verdoven. Hij bloed maar door en uiteindelijk zal hij sterven. Tenzij....
Ik schud mijn hoofd om de gedachte te verjagen. Ik kan absoluut niet terug naar het kamp gaan om te vragen of mijn moeder zijn wonden wil hechten. Ik wil dat ze spijt krijgen en bezorgd zijn en ik wil...... tsja, waarom ben ik eigenlijk weggelopen. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Wat ben ik stom geweest! Wie loopt er nou weg om een klein meningsverschil? Ik had gewoon aan papa moeten bewijzen dat ik gewoon betere controle heb over Angin Puyuh als ik op de westerse manier zit. Ik adem diep in. Ik ga terug naar het kamp. Samen met Jack.
JE LEEST
Samira
LosoweDe 16-jarige Samira woont in een indianenstam, en is daar erg gelukkig. Tijdens een rit op haar paard vind ze een blanke gewonde man. Vanaf dat moment veranderd alles.
