Samira

Hoofdstuk 26

Samanta knikt. 'Ik snap het. Je hoeft ook nog niet te beslissen.' Dan licht haar gezicht op. 'Maar ik wil je wel iets laten zien wat je vast leuk vind!' Ze rolt een rolstoel naar binnen en klopt op de zitting. Voorzichtig sta ik op en plof snel op de zachte bekleding neer, voordat ik weer flauwval. Samanta rolt me de gang en keuken door, en opent de deur. Een koude windvlaag bezorgt me kippenvel, maar ik voel het amper. Ontzet kijk naar de gedaantes op het grasveld.

'Dit geloof ik niet..' Fluister ik. Samanta loopt zachtjes terug het huis in. Voor me staan mijn lieve Angin Puyuh en Jack. Ik sta op en hup zo snel ik kan naar Angin Puyuh. Ik sla mijn armen om zijn gespierde nek heen en Angin Puyuh drukt zijn neus tegen mijn schouder. Ik voel me duizelig worden, maar ik negeer het. Angin Puyuh voelt het en duwt met met zijn neus richting zijn rug. Glimlachend klim ik erop en kriebel hem zachtjes op.zijn schoft. Dan richt ik mijn blik op Jack en frons mijn wenkbrouwen. 'Wat doe je hier?' Hij slaat verlegen zijn blik neer. 'Het spijt me als ik je het gevoel heb gegeven dat ik je in de steek heb gelaten, maar...' Ik snuif verontwaardigd. 'Je hebt me als een baksteen laten vallen! Ik heb jou geholpen om te genezen, en voor mij doe je geen enkele moeite! Weet je wat jij bent? Een stomme, achterlijke, achterbakse....' Jack schud zijn hoofd. 'Samira! Ik was zo lang weg omdat ik Angin Puyuh zocht. Je vertelde me dat hij weg was, en ik was ongerust. Uiteindelijk vond ik hem in de bergen. Hij was behoorlijk afgezwakt en uitgehongerd, maar ik heb hem er weer bovenop geholpen.' Ik kijk ongelovig in zijn helderblauwe ogen. Ik spring van mijn mooie hengst af en vlieg in Jacks armen. 'Ik weet niet hoe ik je ooit kan bedanken!' Dan bedenk ik me wat. 'Maar hoe heb je me gevonden?' Jack legt zijn handen op mijn schouders. 'Dat komt later wel. Kom, laten we naar binnen gaan. Je vat nog kou!' Hij zet me terug in mijn rolstoel en rolt me naar binnen. 'Ik zet Angin Puyuh even in de schuur. Daar ligt al een dik plak stro op de vloer en er ligt hooi in de voerbak voor de geiten.' Ik knik dankbaar. Ik had hem gemist.

Ik kijk rustig vanaf de bank naar de woonkamer. Ik herken alles weer! De haard, de houten vloer en de enorme boekenkast bomvol boeken met vergeelde bladzijden. Samanta komt de woonkamer binnen en ploft neer op een stoel. 'Heb jij Jack verteld dat ik hier was?' Vraag ik. Samanta duwt haar krullen achter haar oren. 'Nee? Heeft hij het dan nog niet verteld?' Ik kijk haar verbaasd aan. 'Verteld? Wat zou hij verteld moeten hebben dan?' Samanta schud haar hoofd. 'Nee, het is ook niet zo belangrijk. Dat komt later wel.' Gefrustreerd sta ik op en hink wiebelig naar mijn kamer. Waarom wordt mij nooit eens wat verteld? Ik laat me op mijn bed vallen. Dan zie ik plots een boekje onder mijn bed uitsteken. En een stukje verderop ligt een sleuteltje. Een dagboek! Misschien staan hierin wel de antwoorden...