၄
ဝမ်ရိပေါ်က ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် ခံစားချက်ကြီးနှင့်အတူ အသိဝင်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်မရသေးသော်လည်း အကြားအာရုံကတော့ အလုပ်လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့နားထဲသို့ တိုးဖျော့သည့်အသံကလေးတစ်ခုက တိုးဝင်လာ၏။
"ဦးရီးတော်က ဘာဖြစ်တာလဲဟင်။ နေမကောင်းဘူးလား။"
အသံလေးကအစ နွေးထွေးနေသည်မှာ သူ သိပ်ချစ်ရသည့် ရှောင်းကျန့်မှတစ်ပါး အခြားသူ မရှိနိုင်ကြောင်း တစ်ဆက်တည်း တွေးမိသည်။
"ပင်ပန်းလွန်းလို့ မူးလဲသွားတာပါ... ကြင်ယာတော်။"
"ဦးရီးတော်က... အင်း... အရမ်းပင်ပန်းနေရှာမှာပဲ"
တိုးဖွဖွရေရွတ်သံနှင့်အတူ သူ့မျက်နှာကို လာထိတွေ့သည့်လက်ချောင်းနုနုလေး၏ အထိအတွေ့က သူ့စိတ်ဝိဉာဥ်အားလုံးကို စုစည်းပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ တစ်ခါသေပြီးတာတောင်မှ ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်အပေါ်ရူးသွပ်ချင်နေဆဲပင်။
"ကြင်ယာတော်... အရှင့်ကို ဦးရီးတော်လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ဒီနေ့နန်းသိမ်းပွဲပြီးတာနဲ့ အရှင်က တိုင်းပြည်ရဲ့ဖခင်ဖြစ်ပါပြီ။"
ချောင်ကုန်းကုန်း၏ သတိပေးသံကထွက်လာပြီး ရှောင်းကျန့်က သူ့လက်ကို အုပ်ကိုင်သည်။ ချောင်ကုန်းကုန်းက ရှောင်းကျန့်ကိုလေသံမာမာနှင့်ပြောနေသော်လည်း ရှောင်းကျန့်က ခပ်အေးအေးသာတုန့်ပြန်သည်။
"ကျွန်တော် အကျင့်ပါနေလို့ပါ။ ခနလောက် နားချင်လို့ အပြင်မှာ စောင့်ပေးပါနော်။"
ဝမ်ရိပေါ်က အားလုံး ထွက်သွားသည့် ခြေသံများကို ကြားနေရပြီး ထဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားတော့မှမျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ဖွင့်နိုင်သည်။ ရှောင်းကျန့်က သူနိုးလာတာမသိသေးဘဲသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ခေါင်းမှီလာသည်။
"ဦးရီးတော်... အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလားဟင်။ မင်းကြီးနတ်ရွာစံသွားတော့ အရမ်းဝမ်းနည်းနေမှာပဲ။ ဦးရီးတော် နိုးလာရင် ကျွန်တော် မုန့်လုပ်ကျွေးမယ်လေ... မြန်မြန်နိုးလာပါတော့။"
