၂၃
"ရှောင်ရှောင်း... ထတော့။"
ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်၏ နဖူးလေးကို ဖွဖွနမ်းကာ နှိုးသည်။ ရှောင်းကျန့်က မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ဖွင့်လာပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ အတင်းတိုးဝင်သည်။
"ဖုကျွင်း... မသွားပါနဲ့ဦး။ ရှောင်ရှောင်းကို ခနလောက် ဖက်ထားပေးပါ။"
အသံအီအီလေးကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်က ရယ်လိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းသည်။ ရှောင်းကျန့်က အနည်းငယ် သက်သာလာတာကြောင့် သူက စိတ်အေးရသည်။ လုံးဝကျန်းမာလာဖို့ တော်တော်ကုသရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကလေးထပ်ယူဖို့တော့ အဆင်မပြေသေးဘူးလို့ သူက တွေးမိတာကြောင့် သိပ်မမျှော်လင့်တော့ပေ။
"အချွဲလေး.. ကိုယ်တော် ညီလာခံသွားရဦးမယ်။"
"ဖုကျွင်းကို အဲ့ဒါကြောင့် ဘုရင် မဖြစ်စေချင်တာ။ လက်ထပ်ခါစကဆို ရှောင်ရှောင်းက ဖုကျွင်းနားမှာ နေချင်သလို နေလို့ ရတယ်။"
ရှောင်းကျန့်က မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး မကျေမနပ်ပြောနေ၏။ ဝမ်ရိပေါ်က စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ရှောင်းကျန့်ကိုယ်လေးကို တင်းတင်းဖက်သည်။
"ရှောင်ရှောင်း အိပ်။ ကိုယ်တော် ဖက်ထားပေးမယ်။"
ရှောင်းကျန့်က စိတ်ချသွားပြီး နေမကောင်းနေတာကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူအိပ်ပျော်သွားမှ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ အလှလေးကို တဖွဖွနမ်းသည်။ မျက်တောင်စိတ်စိတ်လေးများ၊ နှုတ်ခမ်းပါးလေး၊ ဆံသားအိအိလေးများနှင့်လည်တိုင်သွယ်သွယ်လေး... ရှောင်းကျန့်အပေါ် သူဟာ အကြိမ်ကြိမ်ရှုံးနိမ့်နေဆဲပင်။ ရှောင်းကျန့်က အားမရှိတာကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီး ထိခိုက်လွယ်ပုံ ပေါ်နေသည်။
"ကိုယ်တော် မင်းကို အတိတ်ကလို အဆုံးမသတ်စေရဘူး.. ရှောင်ရှောင်း။"
သူက ရှောင်ရှောင်နဖူးလေးကို နမ်းကာ ထလာခဲ့သည်။ ရှောင်းကျန့်က မသိလိုက်ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၏။
သူ ပြန်နိုးလာတော့ နေအတော်မြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကျန့်က ထလိုက်ပြီး အပေါ်ရုံကို ထပ်ဝတ်ကာ လော့အာကို ခေါ်သည်။
