၂၀
ရှောင်းကျန့်က တော်ဝင်ဥယျာဥ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေ၏။ သမားတော်က သူ့ကို လမ်းများများလျှောက်ခိုင်းသဖြင့် သူက ပျင်းပျင်းနှင့် လျှောက်နေရသည်။ လော့အာနှင့် အစေခံတစ်သိုက်ကလည်း သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ရသည်။
သူ ဘယ်ဘက်သွားလျှင် ဘယ်ဘက်လိုက်ပြီးညာဘက်သွားလျှင် ညာဘက်သို့ လိုက်နေတတ်သဖြင့် ရှောင်းကျန့်က စိတ်ရှုပ်လာတော့သည်။ သူက သစ်ပင်များသည့်ဘက်အခြမ်းသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ထွက်ပေါက်ကို ရှာသည်။
"အရှင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"
ရှောင်းကျန့်က ဟန်ဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် အစေခံများက အလျင်စလို ဒူးထောက်သည်။ အားလုံးက ဒူးထောက်နေမှ သူက ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကိုမ၍ ဥယျာဥ်အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
အစေခံများက အတန်ကြာသည်အထိ အသံတစ်ချက်ကလေးတောင်မကြားသဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်နှင့်တူသည့် အရိပ်ကလေးကိုပင် မမြင်ရပေ။ ကြင်ယာတော်လေးမှာလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်နေ၏။
"ကြင်ယာတော် ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန် ရှာကြစမ်း။"
လော့အာက အော်လိုက်ပြီး ဥယျာဥ်တစ်ခုလုံးကို ရှာခိုင်းသည်။ အစေခံများကလည်းပြာယာခတ်သွားပြီးအသည်းအသန်ရှာကြတော့သည်။
ရှောင်းကျန့်က ဥယျာဥ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ မသိသည့် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ဟိုဘက်သည်ဘက်လိုက်ကြည့်ရင်း အမှတ်အသားတစ်ခုခုရှာသည်။ ဦးရီးတော်၏ အိမ်တော်၌ နေခဲ့စဥ်ကတောင် နှံ့စပ်အောင် မရောက်ခဲ့ဖူးပေ။ နန်းတော်ထဲရောက်လာပြန်တော့ ဝမ်ရိပေါ်က ဂရုစိုက်လွန်းသဖြင့်သူတစ်ယောက်တည်း ဘယ်ကိုမှမသွားခဲ့ရပေ။
"အန့်ဟွာဘုံကျောင်း"
ရှောင်းကျန့်က ကျောက်တိုင်တွင်ရေးထားသည့်စာလုံးများကို ဖတ်လိုက်ပြီး ဟိုဟိုသည်သည် လျှောက်နေမိသည်။
"ကလေးလေးရေ.. ပါးတို့ ဘုံကျောင်းကို ရောက်နေပြီ။ ခနနားပြီးရင် မင်းရဲ့ခမည်းတော်ကိုသွားတွေ့ကြမယ်နော်။"
