၂၈
ဝမ်ရိပေါ်က ကျားစေ့များကို နေရာချရင်း ဖြစ်လာနိုင်ချေများကို တွက်ချက်နေ၏။ အချိန်တစ်နှစ်က ကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်၍ အရင်ဘဝက သူ လုပ်ကြံခံရသည့်အချိန်ကလည်း နီးလာပြီ ဖြစ်သည်။ မတူတော့သည်က ရှောင်းအမတ်ကြီး ယခုအချိန်ထိ ငြိမ်နေခြင်း။ အရင်ဘဝကဆိုလျှင် ပုန်ကန်မှုဖြင့် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျသွားပြီဖြစ်သည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တော့်ကို တကယ်ချစ်တာမလား ရှောင်းကျန့်။ မင်းကို ကိုယ်တော် ယုံချင်တယ်။"
သူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျားစေ့တစ်စေ့ကို ချသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရှောင်းကျန့်က အသားပေါက်စီအချို့ကို ယူလာပြီး သူ့ရှေ့သို့ ချပေးသည်။
"အရှင့်အတွက် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လုပ်လာတာ။"
"ရှောင်ရှောင်းက လုပ်တတ်တယ်ပေါ့။"
သူက ပြုံးစစနှင့် မေးလိုက်တော့ ရှောင်းကျန့်က မျက်လုံးလေး မှိတ်သွားသည်အထိ ရယ်ပြီး ခေါင်းခါသည်။
"မလုပ်တတ်ဘူး။ စားဖိုမှူးကြီးက သင်ပေးတာ။ ဖုကျွင်း စားကြည့်ပါလားဟင်။"
"အများကြီး ကြိုးစားထားတာပဲ.. ကိုယ်တော် မြည်းကြည့်မယ်။"
ဝမ်ရိပေါ်က ပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူ၍ စားမည် ပြုပြီးမှ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရပြီး ရှောင်းကျန့်ကိုတစ်လှည့်၊ လက်ထဲမှ ပေါက်စီကိုတစ်လှည့်ကြည့်သည်။
"လာ.. ကိုယ်တော် ဒီဇနီးလေးကို အရင်ခွံ့ပေးမယ်။"
သူက ပေါက်စီကို တစ်ဝက်ခွဲလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကို ခွံ့သည်။ ရှောင်းကျန့်က ရယ်လျက် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့နံဘေး၌ ဝင်ထိုင်သည်။ ရယ်နေပုံက အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှသဖြင့် ဝမ်ရိပေါ်စိတ်ထဲ လေးလံလာရသည်။
"ဖုကျွင်း.. ခွံ့ပေးလေ။"
ရှောင်းကျန့်က ပြောမှ သူက အသိဝင်လာပြီး ပေါက်စီကို ခွံ့ပေးသည်။ ရှောင်းကျန့်က ဝါးနေရင်း မျက်နှာလေး မဲ့သွားပြီး သူ့ပါးစပ်သူ လက်ဖြင့်အုပ်သည်။
