၁၃
ရှောင်းကျန့်က သူ့ဥယျာဥ်လေးထဲတွင် ထိုင်ကာ စက္ကူရုပ်ခေါက်နေ၏။ လော့အာက သူ့နံဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူနှင့်အတူ ခေါက်သည်။
"ကြင်ယာတော်... ဒီဥယျာဥ်ကို သဘောကျလား။"
"အွန်း... ကျတယ်။"
ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"အရှင့်ကိုရော သဘောကျလား။"
လော့အာက သူ့သခင်နှင့် ကြင်ယာတော်ကိုအဆင်ပြေစေချင်တာကြောင့် စကားလမ်းကြောင်းပေးသည်။
"မကျဘူး။"
ရှောင်းကျန့်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဥယျာဥ်ထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်းရှိမှန်းသေချာမှ လော့အာကိုတိုးတိုးလေးပြောသည်။
"အရှင်က အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ သူ့ကို ဘယ်သူက ချစ်ရဲမှာလဲ။"
"အဲ့လောက်တောင်လား။"
"အွန်း.. ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောနဲ့နော်။ အရှင်ကဘာလို့အသက်သုံးဆယ်ကျော်အထိ ကြင်ယာတော်မရှိတာလဲသိလား။"
"မသိဘူး"
"သူက ဒေါသကြီးပြီး ကြမ်းတမ်းလို့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို လက်မထပ်ရဲဘူးလေ။ ကျွန်တော့်ကိုတောင်မှ အရင်မင်းကြီးကို အတင်းပူဆာလို့ ရသွားတာ။"
ရှောင်းကျန့်က စားပွဲခုံနားခေါင်းကပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုလက်ဖြင့်အုပ်၍တိုးတိုးပြောသည်။ လော့အာမှာ ရှောင်းကျန့်အပေါ် သံယောဇဥ်လည်း ရှိလာပြီး သနားလည်းသနားသဖြင့် ခေါင်းသာ ညိတ်မိသည်။
"သြော်... အဲ့လိုလား။ အရှင်က ကြင်ယာတော်ကို ချစ်ပါတယ်။ ကြင်ယာတော့်အပေါ် သည်းသည်းလှုပ်လွန်းတာ ကွေ့ရှန်းတစ်ဆောင်လုံး အသိပဲကို။"
"မဟုတ်ဘူး... အရှင်က နန်းတက်ပြီးမှ အများကြီးကြမ်းတမ်းလာတာ။ ယူခါစတုန်းကဆိုရင်"
"ကြင်ယာတော်ရှောင်း... အမိန့်နာခံစေ။"
ရှောင်းကျန့်က ပြောလို့မပြီးခင် ချောင်ကုန်းကုန်း၏အသံက ထွက်လာသဖြင့် သူကဥယျာဥ်ထဲမှပြေးထွက်ကာ ဒူးထောက်သည်။
