၂၆
ရှောင်းကျန့်ကို လော့အာက ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး သေချာပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံအပါးလေးကို ထပ်ဝတ်ပေးသည်။ ဆံသားအိအိများက ကျောပြင်ပေါ် ဝဲကျနေပြီး လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးက ဖွေးဥနေ၏။ ခါးပတ်ကို ခပ်တင်းတင်းစည်းနှောင်ထားတော့ ခါးသိမ်သိမ်လေးက ပိုပေါ်လွင်နေသည်။
"ကြင်ယာတော်က ဘာတွေစားပြီး ဒီလောက်လှပါလိမ့်။ အရှင် မြင်မြင်ချင်း ချစ်လဲ ချစ်ချင်စရာပဲ။ ဘယ်သူကများ ဒီလိုအလှတရားလေးကို မချစ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"
လော့အာက ချီးကျူးရင်း ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေးကို ယူကာ သူ့ဆံထုံးတွင် ထိုးပေးသည်။ ရှောင်းကျန့်က သူ့ဘာသာ ပြန်ဖြုတ်လိုက်ပြီး သေတ္တာလေးထဲမှ သစ်သားဆံထိုးလေးကို ထုတ်ယူသည်။
"ဒါလေးနဲ့ ထုံးပေးပါ။ ဆံထိုးကို ဖြုတ်လိုက်တာနဲ့ ဆံပင်တွေ ပြေကျလာအောင် လုပ်ပေးပါ။"
ရှောင်းကျန့်က ခပ်အေးအေး ပြောတော့ လော့အာက ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြီးနောက် သူ့ဆံသားများကို သစ်သားဆံထိုးလေးဖြင့် ထုံးဖွဲ့ပေးသည်။ သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ ဧကရာဇ်နန်းဆောင်ကို လာခဲ့၏။
"အိုင်းယား.. ကြင်ယာတော် ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ။ ဘာလို့ စောစောမလာတာလဲ။"
ချောင်ကုန်းကုန်းက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်သည်။ ရှောင်းကျန့်က ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီးလော့အာလက်ထဲမှ မုန့်ပန်းကန်ကို ယူသည်။
"အရှင့်ကို ရှောင်ရှောင်းက မုန့်လာပို့တယ်လို့ လျှောက်တင်ပေးပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ချောင်ကုန်းကုန်းက ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီး ဝမ်ရိပေါ်ကို လျှောက်တင်သည်။
"အရှင်.. ကြင်ယာတော်ရှောင်းက တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်။"
ဝမ်ရိပေါ်က ဝမ်းသာလွန်း၍ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်မိပြီးမှ သူ့ဘာသာ အရှက်ပြေချောင်းဟမ့်သည်။
"အဟမ်း... အဟမ်း... ဒီကိုယ်တော်က အလုပ်မအားသေးဘူးလို့ ပြောလိုက်။"
