၂၂
"ရှောင်ရှောင်း... မြန်မြန်နိုးလာပါတော့။"
ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တဖွဖွ ရွတ်သည်။ သုံးရက်ကြာသွားတာတောင် ရှောင်းကျန့်က ဖြူဖျော့နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လုံးဝသတိရမလာခဲ့ပေ။ သုံးရက်လုံး ဝမ်ရိပေါ်က သူ့နံဘေးတွင် နေ့မအိပ်ညမအိပ် စောင့်နေခဲ့သည်။
"ကိုယ်တော်က မင်းကို နည်းနည်းလေးမှ အပြစ်မတင်ဘူး။ ကလေးလဲ မလိုချင်တော့ဘူး... မင်းရှိရင်ရပြီ။မင်းသာရှိရင်လုံလောက်ပြီမို့လို့ မြန်မြန်နိုးလာပါတော့။"
ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်၏ လက်ဖမိုးပေါ် မျက်နှာအပ်ထားရင်း မျက်ရည်ကျသည်။ သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်နေလျက်နှင့် ကိုယ့်ကြင်ယာတော်နှင့် သားသမီးကို မကာကွယ်လိုက်နိုင်ဟု တွေးလိုက်မိတိုင်း သေရသည်ထက် နာကျင်ရသည်။
ရုတ်တရက် ရှောင်းကျန့်၏ လက်ချောင်းများက လှုပ်လာပြီး မျက်လုံးက ဖြည်းဖြည်းပွင့်လာ၏။
"အ... အရှင်"
သူက အသံတိုးတိုးညင်းညင်းလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်မှ ဝမ်ရိပေါ်က ခေါင်းထောင်ကြည့်သည်။
"ရှောင်ရှောင်း... သတိရလာပြီ။ သမားတော်... သမားတော်... အခုချက်ချင်း သမားတော်ခေါ်။"
ဝမ်ရိပေါ်က အသံကုန်အော်သည်။ ကွေ့ရှန်းအဆောင်က နောက်တစ်ကြိမ်ရှုပ်ထွေးသွားရပြန်သည်။ သမားတော်က ရှောင်းကျန့်ကိုအကြိမ်ကြိမ်အခါခါစစ်ဆေးပြီးနောက် လျှောက်တင်သည်။
"ကြင်ယာတော်က သေချာအနားယူဖို့လိုပါတယ်။ သားအိမ်အတွက် အားဆေးတွေကို ပုံမှန်သောက်ရင် ကိုယ်ဝန်ပြန်ယူဖို့ အဆင်ပြေပါတယ် အရှင်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ယူမှရမယ်။"
"ကောင်းပြီ။ သူ့ကိုသေချာဂရုစိုက်ပေးပါ။"
ဝမ်ရိပေါ်က ပြောလိုက်တော့သမားတော်ကခေါင်းမြန်မြန်ညိတ်သည်။ ရှောင်းကျန့်ကတော့အသက်မဲ့နေသည့်အလား ကြမ်းပြင်ကိုသာစိုက်ကြည့်နေ၏။ သမားတော်ထွက်သွားသည်နှင့်ဝမ်ရိပေါ်ကရှောင်းကျန့်နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
