၁၈
ဖယောင်းတိုင်ကြီးများ၏ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့က ဝမ်ရိပေါ်၏ မျက်နှာပေါ်ဖြာကျနေသည်။ နဂိုဖြူသည့်အသားအရည်ကပို၍ဖြူနေသယောင်ရှိပြီး အတွေးရခက်ဟန်မျက်ခုံးတို့ကိုစုကျုံ့ထား၏။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်မှ နေ့ခင်းတုန်းကသမားတော်ပြောခဲ့သည့်စကားကနားထဲ ပြန်ကြားယောင်လာသည်။
"ကြင်ယာတော်က ကိုယ်ဝန်နှစ်လနီးပါးလောက် ရှိနေပါပြီ... အရှင်။ နန်းသွေးအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
သမားတော်က သူ့ကို ဝမ်းသာအားရဂုဏ်ပြုစကားပြောခဲ့သည်။ ရှောင်းကျန့်ကတော့သူ့ဗိုက်ကလေးသူ လက်နှင့်အုပ်ကိုင်ကာ တအံ့တသြဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ရှောင်ရှောင်းနဲ့ ငါနဲ့ ရတဲ့သွေးသား"
ဝမ်ရိပေါ်က စာကြည့်ဆောင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ရေရွတ်သည်။ ညဉ့်အတော်နက်နေတာကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့အသက်ရှူသံကိုပင်ပြန်ကြားနေရသေး၏။ ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူ့အိပ်ဆောင်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလိမ့်မည်။
"ငါတို့ကလေး"
သူ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်၍ ရောက်လာပြီး၊ ရှောင်းကျန့်က ကောမှန်းသိပြီးသည့်နောက် တစ်ချိန်လုံး ကလေးရဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ရှောင်းကျန့်ကို ချစ်လွန်းလို့ သူ့အတွက် ကလေးလေး တစ်ယောက်လောက် မွေးပေးစေချင်မိသည်။ သို့သော်တကယ်တမ်းကလေးရလာတော့ သူ့စိုးရိမ်စိတ်တို့က များလာရသည်။
"ဘာတွေကွာသွားတာလဲ... ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မှာလဲ။"
ဝမ်ရိပေါ်က တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း စုတ်တံဖြင့်စာရွက်ပေါ်တွင်မျဥ်းနှစ်ပိုင်းဆွဲလိုက်၏။ တစ်ခြမ်းက အရင်ဘဝ၊တစ်ခြမ်းကလက်ရှိအချိန်ကို ရေးရန်ဖြစ််သည်။
"ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ချန်းယွီကို ချစ်ခဲ့တယ်။ ရှောင်းကျန့်က ငါ့ကို ချစ်တယ်"
"ကလေးမရှိခဲ့ဘူး။ ကလေးရှိနေပြီ။"
"ရှောင်းအမတ်က မလှုပ်ရှားသေးဘူး။ ရှောင်းအမတ်က လူစစုနေပြီ။"
"ဝမ်ချန်းယွီက ကုန်သွယ်ရေးကိုကိုင်ထားတယ်။ အခု ငါက ကုန်သွယ်ရေးကိုကိုင်ထားတယ်။"
