Murder Case #210 (Murder Case Series #2)

CHAPTER 12- MYSTERIOUS BOX

CHAPTER 12- MYSTERIOUS BOX

"Huwag mong hahayaang maging isang murderer ang ina ng anghel ko."

I shut my eyes in frustration. It's been playing on repeat in my head since earlier.

"That lunatic!"

I grabbed a fresh notebook and pen. I started jotting down what happened that night.

Gray Hermes had a point. There's a part of me that thinks I'm innocent, but I don't have any proof to back it up.

All my memories seem to accuse me of being the killer. I can't spill the beans until I remember everything.

If I really took a tumble down the stairs, it means I bumped into someone after waking up with a knife in hand.

I straightened up and fired up my laptop. I shot a message to Eunsun, asking for the blueprint of the LC Hotel. In no time, I got a reply. I also checked out all the emergency exits at the hotel beforehand.

"Don't be caught by this trap, please?"

Trap? Yeah, possible. I mean, at that party, someone pulled off bumping off Zeenarah Pitt and wiping a detective's memory?

Impressive, huh? Tsk!

Ang sender ng voice record  ay malaki ang posibilidad na siyang tunay na murderer ni Zeenarah. Nakuhanan nito ang pag-uusap namin ng babae. Nagawa pa nitong manipulahin ang usapan namin.

Kung sinoman ito ay tiyak na mas matalino ito kaysa kay Zeenarah. Posible kayang magkakilala lang din sila?

Napapikit ako at inalala ang senaryong tumatakbo kami pareho ni Zeenarah papuntang rooftop. Sigurado akong mas nauuna ito kaysa sa akin kaya sa palagay ko ay ako ang humabol sa babae.

Why would I go chasing after Zeenarah like that? I had no plans to off her that night. I was just after some evidence during those hours.

Kinuha ko ang akin cellphone at tinawagan si Lynn. Nakatatlong tunog pa bago ako nito sinagot.

"Yes, Lesia? Nasa school ako ngayon. May problema ba?"

"Kailangan ko ang tulong mo..."

"Nasaan ka ngayon?" may halong kaba nitong usisa.

"Ah, calm down. Nasa kuwarto ko lang ako. May itatanong lang ako sa 'yo. Iyon ang gusto kong sabihin."

Narinig ko ang pagluwag ng hininga nito. "What is it?"

Napabuga ako ng hangin. Ngayon ay si Lynn lang ang taong mapagkatiwalaan ko sa mga komplikadong ala-ala na mayroon ako.

"Naaalala kong hinahabol ko si Zeenarah papuntang rooftop."

Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Narinig ko ang buntonghininga nito.

"Sigurado ka ba sa ala-ala mong 'yan?"

"Yes."

"Bakit mo naman hahabulin si Zeenarah? May balak ka ba talagang patayin ang babae ng gabing iyon?"

"Wala, maniwala ka man o hindi. Hindi ko intensiyon na patayin siya kahit na sagad sa buto ang galit ko."

"Mabuti kung gano'n. Makinig ka. Sa ala-ala mo ba ay sigurado kang nasa iisang hagdan lang kayo? Ilang metro ba ang agwat ninyo sa isa't-isa?"

Natigilan naman ako sa tanong na iyon. Nasa iisang hagdan nga ba kami? Pareho kaming tumatakbo. Sa tingin ko ay nasa hagdan akong papuntang 4th floor pa lang samantalang si Zeenarah ay nasa hagdan patungong rooftop na. Mas nauuna nga talaga ito kaysa sa 'kin.