Between me & you

CHAPTER 44. [Spark's]

nandito ako ngayon sa labas ng retreat house, well this is me, Shan
another POV para makita niyo din ang sides ko.

"yes, I'm on the way!"

he was wearing blue long-sleeves and maong pants. pinagtitigan siya ng ibang students which is ibang section, attracted by his physical appearance and handsome face. I could smell his familiar scent.

our eyes met but he immediately looked away, i guess hindi niya ako namukaan.

or acted like he didn't know me.

did he really?

"h-hey!" sambit ko. nahulog niya yung cap niya eh.

"yes?" humarap siya sakin at inabot ko sakanya yung cap. "u-uy shan. ikaw pala yan
thank you!" ngumiti lang ako at tumalikod.

"Excuse me, Shan?"malamig na sabi niya.

"Sorry, hindi kita nakilala kanina." he said.

"Okay lang, mauuna na ako ha?" tumalikod na ako at nag simula mag lakad.

nang bigla siyang sumigaw. POTA! as in, ang lakas.

"Hoy nagmamadali umalis?"

pinagsisihan ko tuloy na iniiwasan ko siya, ano ba yan shan. alam niyo bang ultimate crush ko 'tong tumawag sakin at sumigaw pa.

Oo walang iba. si Seadrix lang naman, ehem same letter 'S' sa pangalan. What if lang naman author diba?

please, magdadabog ako sige ka.

"Hoy din!"

humarap ako sakanya at tinaasan siya ng kilay. maka hoy wagas.

"umaambon kaya, bakit wala kang payong? baliw ka talaga." pagrereklamo niya.

"wow ha! makareklamo wagas, nanay kita beh?!"

tinawanan niya ako habang inaayos yung hair niya. naririnig kong pinagbubulungan siya ng mga nasa likod kong babae. gwapo naman talaga siya eh, yun lang dami ko kaagaw. PAKSHET TALAGA!

hayop na 'yan!

"kapag ako nagkasakit at namatay, ikaw una kong dadalawin. Awuuu!~" halos patayin na niya ako sa titig.

Ano ba! Nanghihina ako beh.

wag kang ganyan, para kang sira.

assumera pa naman ako. baka mamaya isipin kong may gusto ka sakin.

"Luh, O.A!" tinawanan niya lang ako at naramdaman kong lumalapit siya.

NOOOOO! WAAAAG PARA KA NAMANG DI NAG ELEMENTARY N'YAN.

"bumalik kana roon! baka hinahanap kana."tinulak niya ako pabalik habang nararamdaman ko ang mga kamay niyang nasa balikat ko. nanlalambot ako, syet.

humarap ako sakanya at inirapan siya. tinataboy na niya ako? grabe, nag-retouch pa naman ako, naglagay ng eyeliner at liptint tapos foundation. sa ganda kong 'to.

di niya ba napansin yun? HELUR?!

pinaghandaan ko 'to, kasi alam kong magkikita kami. prince charming yarn? HAHAHAHAHA. eh kasi naman palagi ko siya hinihintay bumalik, palagi may kausap sa call.

ganun ba yan ka-importante? kesa sakin? future girlfriend na 'to, oh.

"palagi ka na lang may kausap, importante ba 'yan?"

"It's not important." sagot niya.

bago yun ah, it's not important daw pero palaging may kausap. Tae ba siya.