Korkut hafifçe gözlerini açtı. Açar açmaz başında hissettiği ağrı ile yüzünü buruşturdu. Başı kazan gibiydi.
Hafiften yatakta doğrulup ayaklarını soğuk parkeyle buluşturdu.
Gözlerini etrafta gezdirdi ama Devrim'den iz yoktu. Belki salondadır diye düşünüp kalktı. Yavaş adımlar ile salona doğru ilerledi.
Ses yoktu.
Uyuduğunu düşünüp ses çıkarmamaya çalıştı. Salona girdiğinde kimsenin olmaması ile kaşlarını çattı. Ona bir şey olma düşüncesi bedenin kasılmasına neden oldu. Hemen odaya gidip telefonu aldı. Devrim'i aradı ama hiçbir şekilde cevap alamadı.
"Offf nerdesin sevgilim"diye boşluğa seslendi.
Şu an saatler önce olan şeyleri bile düşünemiyordu. Tek düşündüğü sapasağlam Devrim'i bulmaktı. Birkaç kez daha denedi ama olmadı. Sonra Serhat'ı aradı. Oda cevap vermeyince iyice telaşlandı. Evin içinde tur atmaya başladı.
Böyle olmayacaktı. Çıkıp bakmalıydı.
Tam çıkacakken telefonuna gelen bildirim ile durdu. İnstgramdan gelmişti bildirim. Baktığında Serhat'ın hikayesini gördü.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
@mustafakrt beğendi ve diğer beğeniliri gör @Serhat06 Biraz demlenelim dedik kardeşimle 🍻@Devrim06
Korkut gördüğü hikaye ile derin bir nefes aldı. Hem onun iyi olduğunu öğrendiği için mutlu hem de onun yanında olmadığı için kırık ve kırgın hissediyordu.
Onunda kırgın olduğunu biliyordu. Ona anlatmadığı için kırgındı ama anlatamamıştı işte. Ailesi gibi inanmaz yargılar diye korkmuştu. Şimdi ise pişmandı. Keşke anlatsaydım diye geçirdi içinden ama nafile iş işten geçmişti. Tek yapabileceği şey ise kendini affettirmekti.
Telefonu eline aldı. Açmıyorsa mesaj atacaktı.
Devrim'im: Devrim. Biliyorum kırgınsın bana. Anlatmam gerekiyordu ama işte 😢
Devrim'im: Sadece korktum Devrim. Bana inanmazsın sandım. Biliyorum salaklık yaptım ama korktum.
Devrim'im: Seni kaybetmekten korktum. Halen korkuyorum. Beni bırakmandan deli gibi korkuyorum. 😢
Devrim'im: Beni affetmen için ne yapabilirim. Lütfen cevap ver. Biliyorum üsten okuyorsun. (23:00)
Devrim çevrimiçi Görüldü (23:30)
Devrim yazıyor.
Korkut gözyaşlarını silip heyecandan ayağa kalktı. Şu an kendi kırgınlığı önemli değildi.
O sırada Devrim hafif sarhoşluğun etkisiyle düşünmeye başladı. Şu an onun yanına gitmek için kendini zor tutuyordu ama içinde ki o his buna engel oluyordu.
"Kendini işkence ediyorsun kardeşim. Sana da o çocuğu da yazık. Yapma oğlum" elini onun omzuna koyup sıktı. Kardeşini ilk kez ağladığını görmüştü.
"Biliyorum Serhat. Şu an nasıl burnumda türüyor bir bilsen. Gidip sıkı sıkı sarılmak. Acılarının dinmesi için her zerresine öpmek."elinde ki son yudumluk rakısını içti. O sırada telefonuna gelen mesajlar ile kalbin hızı artmıştı.
"Cevap ver oğlana. Zaten yaşadıkları zor. Bir de sen neler yapıyorsun."diyerek azarladı Serhat. Devrim derin bir nefes alarak cevap verdi.
Sevgilim: Ben de korkuyordum ama anlattım sana. Sen ise sormama rağmen sustun. Bilmiyorum ama kırıldım. Kızgın değilim. Seni de anlıyorum Korkut ama içimde ki kırgınlık nasıl geçicek bilmiyorum.
"Kalk git yanına Devrim. Sonra kırılırsın"dedi. Devrim gözleri dolu olmuş bir vaziyette başını arkaya attı.
"Kalk lan"diyerek onu kaldırdı.
Devrim'im: Beni sarılmana ihtiyacım var.
Devrim daha fazla durmadan evden çıktı. Taksiyi bindi.
Kısa zamanda eve geldi Devrim. Evin ışığı yanmıyordu. Büyük ihtimalle uyuyordu. Hızlı adımlar ile merdivenden çıktı ve evin içine girdi.
Yatak odasına girdi. İki büklüm yatıyordu sevdiği. Yanına yaklaşıp yanına uzandı. Ensesine hafif bir öpücük kondurdu.
"Aşkım çok özür dilerim" dedi fısıltı ile. Korkut kollarının arasına girip mırıldandı.
"Geldin yaa yeter bana"
Canlar aklımda birkaç bir şeyler var. Onları yazıp final ederim. Uzatmayı sevmiyorum pek. 35 bölüm falan olur gibi. Bir tane daha kaos yazarım. Onu da halledip final yaparım.
