Don't let me down

18.

Ik zit in het lege klaslokaal voor me uit te staren, wachtend tot m'n docent begint met praten. "Matthyas, wat is er toch met je aan de hand?" zucht ze. Jahoor, weer iemand die ergens om vraagt, maar het antwoord toch niet begrijpt. Ik besluit het maar te spelen alsof ik geen idee heb waarover ze het heeft. "Hoe bedoelt u?" ik kijk naar de grond. "Spijbelen, slechte cijfers, waar komt dit allemaal vandaan?" ik zucht "Er zijn zoveel mensen die dat doen, waarom moet u mij hebben?" ik voel de woede in mij weer naar boven komen. "Maar ik ben het niet van jou gewend." antwoord ze rustig. Wat wil ze nou? Dat ik haar mijn hele levensverhaal ga vertellen ofzo? Wat ik ook antwoord, ze zal waarschijnlijk zeggen dat ik beter moet plannen of moet praten met iemand, zoals iedereen dat zegt. "Niks, gewoon een dipje denk ik." ik haal mijn schouders op en kijk een beetje rond.

Als ik eindelijk weer buiten sta, zie ik de andere jongens naar me toe komen. "Matthy, kom je bij ons zitten?" Ik schud mijn hoofd "Ik ga naar het park." zeg ik terwijl ik wegloop. Pauzes in zo'n drukke school zijn gewoon niet voor mij weggelegd. "Mogen we mee of wil je dat niet?" ik haal mijn schouders op, want het boeit me niet heel veel als ik eerlijk ben. Ik loop de school uit en ik voel hoe ik gevolgd word door de drie anderen. 

"Best gek hé, zo zonder die energiebom?" zegt Milo terwijl hij zijn vingers door het gras laat glijden, de anderen maken wat bevestigende geluidjes en verder hoor je alleen het water stromen en de vogeltjes fluiten. De anderen beginnen wat te praten, maar ik kan alleen maar denken aan Rob. Ik mis hem ontzettend, maar ik heb afgesproken dat ik morgen pas naar hem toe ga, aangezien de andere jongens vanmiddag al gaan. Ik kan aan niks anders denken dan het moment dat ik hem weer kan knuffelen terwijl hij me verteld dat alles weer goed zal komen.

****

Ik tik zenuwachtig met mijn pen, wachtend tot de klok op 14:50 springt en de bel gaat. Vandaag mag ik eindelijk weer even naar Rob. Ik weet niet of hij wakker is of niet, maar bij het idee dat ik hem weer ga zien, maakt mijn hart een sprongetje. "Oke jongens, jullie mogen gaan, tot morgen!" de docent heeft zijn zin nog niet afgemaakt, of ik ben het lokaal al uit.

Zodra ik uit de bus stap, krijg ik toch weer dat zenuwachtige gevoel vanbinnen. Misschien is Rob wel boos op me en wil hij me helemaal niet zien, alle energie die ik had, is in één klap weg. Ik loop langzaam naar de ingang. Ondanks dat het een ziekenhuis is, proberen ze er wel iets gezelligs van te maken binnen. Er hangt al kerstverlichting en ze zijn bezig om een aantal kerstbomen op te zetten. Ik loop zo langzaam mogelijk richting de kamer waar ik twee dagen geleden ook was. Wat als Rob boos is? Wat moet ik dan doen? Ik schud mijn hoofd en loop verder. Net als ik op de deur wil kloppen, komt zijn moeder naar buiten lopen. "Hey Matthy, wat goed dat je er bent." zegt ze met een kleine glimlach op haar gezicht. "Hoe gaat het met hem?" vraag ik voorzichtig "hij is sinds vanochtend wakker, maar hij herinnert zich niet heel veel van de afgelopen weken, doordat hij een harde klap op zijn hoofd heeft gehad, dus hij is een beetje verward. Ik ben even koffie halen, maar je mag naar hem toe als je wil." ik knik en zijn moeder loopt weg. Ik adem diep in en dan duw ik zachtjes de deurklink naar beneden.

Een nieuwsgierig hoofd komt omhoog uit het kussen en twee groene ogen kijken mijn kant op met een wazige blik. "Hey." zeg ik zachtjes met een glimlach, hij registreert niet direct wat er gebeurd, maar na een paar seconden krijg ik een glimlach terug. "Hoe voel je je?" hij haalt zijn schouders op en blijft me aanstaren als ik naast het bed op een stoel ga zitten. "Ehm, ik kan mijn benen niet bewegen en verder heb ik pijn in mijn hoofd en nek, maar het kan slechter. Kom je testen doen ofzo?" hij blijft me aankijken "Rob waar heb je het over?" ik volg zijn gedachten niet helemaal "Werk jij hier niet?". Wat krijgen we nou? Is dit een grap? "Weet je- weet je niet wie ik ben?" hij bekijkt me van top tot teen en schudt dan zachtjes zijn hoofd. "Sorry, hoe zou ik je moeten kennen?" hij kijkt me vragend aan. "Robbie is dit een grap? Ik ben het, Matthy" ik probeer te achterhalen of hij loopt te kutten, maar zo ziet het er niet uit. "Ik kan me niet herinneren dat wij elkaar ooit hebben gezien." zucht hij, ik bijt op mijn lip en slik mijn tranen weg. Ik had verwacht dat hij boos zou zijn, gehoopt dat hij blij zou zijn, maar in plaats daarvan heeft hij geen idee wie ik ben.

"Rob we zijn vrienden....en iets meer." dat laatste zeg ik iets zachter, eigenlijk hebben we nooit iets officieel gemaakt dus ik weet niet hoe ik het moet noemen. "Neehoor, als je één van mijn vrienden of mijn vriend zou zijn, zou ik je wel kennen." zijn blik wordt geïrriteerder. "Zou je misschien weg kunnen gaan? Er komen zo vrienden langs zei m'n moeder." tranen springen in mijn ogen en ik pak zijn hand vast "Dat ben ik, geloof me alsjeblieft." ik kijk hem diep in zijn ogen. "Hallo, blijf eens van me af." hij trekt zijn hand weg "Wat was je naam ook alweer?" hij houdt zijn hoofd een beetje schuin. "Matthy." antwoord ik nog voor hij zijn zin heeft afgemaakt. "Kun je alsjeblieft gaan Matthy? Je zal vast heel aardig zijn, maar er komt zo bezoek en ik ben moe." ik blijf staan en hij kijkt me nog steeds ietwat geïrriteerd aan "Maar Rob luist-" "Matthy, ga!" zijn stem galmt door de stille kamer en een traan rolt over mijn wang.

Ik knik en loop zo snel als ik kan de kamer uit, door de gangen, naar buiten. Daar zak ik op een bankje neer en tranen stromen over mijn wangen. Ik was vanochtend zo blij dat ik weer naar hem toe mocht, maar dit had ik niet aan zien komen. We hebben in een korte tijd zoveel meegemaakt en hij lijkt er niks meer van te weten. Betekent dit dan het einde aan onze vriendschap? Hoe ga ik hem duidelijk maken wat wij waren? Ik verberg mijn hoofd in mijn handen. Ik kan hem niet laten gaan, ik hou van hem.

------------------------------------------------------------------------------------------

Wat een drama weer hé :) Ik heb verder niks te melden, behalve dat ik kerstmuziek op heb staan en morgen weer moet werken.

Geniet van je vrijdagavond, of een ander dagdeel of een andere dag, ligt eraan wanneer je dit leest.

Zorg goed voor jezelf 💗

xx