Ik zucht als ik mijn laatste proefwerk van de toetsweek terug krijg, een 4,1. De enige vakken waarvoor ik een voldoende heb gehaald waren wiskunde en natuurkunde. Ik kijk naast me, Rob heeft een 8,4. Hoezo kan ik dit niet. Waarom faal ik altijd? "Matthyas, mag ik jou zo heel even spreken?" mijn mentor kijkt me doordringend aan, ik knik maar gewoon, en ik weer exact wat ze me te vertellen heeft.
De andere jongens lopen het lokaal uit en ik blijf alleen achter met de mentor. Ze komt tegenover mij zitten en begint te praten over mijn cijfers. Ik vermijd al het oogcontact zodra ze begint over bijles. "Ik heb geen hulp nodig, ik kan het zelf wel." zeg ik. Mijn mentor knikt "Laat het dan wel zien, anders ga je je examens niet halen met deze gemiddelden. Ik snap prima wat ze zegt, maar ik had het weekend voor de toetsweek gewoon de motivatie niet om te leren. "Mag ik gaan?" ik sta al half op, mijn mentor knikt en ik loop het lokaal uit. Waarom bemoeien mensen zich altijd met mij?
Aangezien er weer LO op het programma staat, ga ik weer in het park zitten Als ik aan kom lopen, zie ik al iemand zitten, het is Robbie. Wat doet hij nou hier? "Hey." zeg ik en ik ga naast hem zitten in het gras. Het is niet bepaald warm buiten, dus ik vraag me af waarom hij hier vrijwillig zit. "Hey, daar ben je." hij glimlacht en kijkt weer naar het water. "Waarom moest je blijven?" vraagt hij dan ineens. "Oh ehm, ja over m'n cijfers, die zijn niet zo best." mompel ik. "Ik wil je best helpen, als jij dat ook goed vindt?" Ik zucht "Waarom zou je dat doen? Ik weet niet of mijn cijfers nog te redden vallen." Ik gooi een steentje in het water. "Gewoon." Ik kijk hem aan, recht in zijn groene ogen, hij kijkt mij ook aan en wisselt zijn blik tussen mijn lippen en mijn ogen.
Zonder erbij na te denken buig ik een stukje naar hem toe en zoen ik hem. Matt waar ben je mee bezig? Waarschijnlijk wil hij dit helemaal niet. Snel trek ik dan ook weer weg uit twijfel. Zoende hij überhaupt terug? Ik krijg een complete error in mijn gedachten "Ik moet gaan." zeg ik en zo snel als ik kan loop ik weg. "Nee Matthy, wacht!" ik geef geen gehoor aan zijn woorden en veeg de tranen uit mijn ogen. Ik fiets naar huis alsof mijn leven er vanaf hangt.
Ik gooi de deur achter me dicht en ren met mijn jas en schoenen nog aan naar boven. Mijn tranen blijven maar komen. Je hebt alles verpest Matt. Dit was echt het slechtste plan ooit. Ik gooi mijn jas en schoenen uit en verberg me in mijn trui. Mijn ademhaling is onregelmatig en ik kan niet stoppen met huilen. Er is niemand thuis maar toch snik ik zo zacht als ik kan. Ik haat mezelf. Ik heb geen idee wat ik dacht. Het scherm van mijn telefoon licht op en ik kijk op het scherm, ik heb een appje van Robbie. Ik zie niet wat er staat dus ik veeg de tranen uit mijn ogen en kijk naar het berichtje via mijn notificaties. Er komen nog een paar appjes binnen.
Robbie:
Matt we moeten praten
Matthy?
Alsjeblieft?
Afgeleverd 17:02
Ik negeer zijn appjes en ik laat hem op afgeleverd staan. Ik trek mijn knieën op en laat mijn hoofd erop rusten. Als Rob me nog niet haatte, doet hij dat nu zeker weten wel. Ik weet dat ik hem ooit weer onder ogen zal moeten komen, maar in ieder geval niet morgen. Het enige waardoor ik rustig kan worden op dit moment is het mesje dat in mijn nachtkastje ligt.
Het ging de laatste tijd iets beter, maar sinds 2 weken ga ik weer achteruit. Ik zet het mesje weer op mijn arm en maak een paar diepe sneeën, donkerrood bloed stroomt eruit en ik word licht in mijn hoofd. Ik moet erbij blijven want ik wil niet dat Jesse en Jaïr hier achter komen. Snel drink ik wat water en met een paar zwarte wazen voor mijn ogen weet ik niet out te gaan.
Ik trek de mouw van mijn trui weer naar beneden en ik scrol wat door mijn telefoon. Er komt soms een appje van Rob binnen, maar ik negeer alles. Ik wil niet horen wat hij te zeggen heeft aangezien ik bang ben dat hij mij nooit meer wil zien. Misschien had mijn vader vroeger toch gelijk en ben ik nergens goed voor. De enige vriend die ik had, wil mij waarschijnlijk nooit meer zien, omdat ik zo nodig verliefd op hem werd. Ik haat mezelf.
------------------------------------------------------------------------------------------
Lekker dramatisch hoofdstuk wel 😀
Hoe gaat het met jullie?
Zorg goed voor jezelf 💗
xx
JE LEEST
Don't let me down
Fanfiction~Mabbie~ Matthy zit in zijn examenjaar waar hij voor het laatste jaar van klas gewisseld werd, hij is onzeker en voelt zich alleen, totdat er iemand in zijn leven komt die anders lijkt dan alle anderen. Dit verhaal is volledig in de pov van Matthy g...
