Don't let me down

33.

Ik loop heen en weer door mijn kamer, wachtend op Rob, hij heeft me bloednerveus gemaakt met z'n appjes. Na tien minuten, wat voelde als tien dagen, gaat dan eindelijk de deurbel. Ik sprint naar de voordeur en daar staat Rob voor mijn neus, zijn ogen zijn rood, maar staan verder emotieloos. Ik doe een stapje opzij als teken dat hij binnen mag komen, maar hij schudt zijn hoofd "niet nodig." zegt hij schor. "Gaat het wel?" ik heb geen idee wat ik moet zeggen dus dan dat maar. "Ga je dat serieus vragen? Na wat ik vanmiddag voorbij zag komen, ga jij vragen hoe het met mij gaat?" ohnee, Niels heeft toch niet gedaan wat ik denk dat hij heeft gedaan? Het is allemaal mijn schuld. "Wat- wat bedoel je?" vraag ik met een trilling in mijn stem. Rob tikt iets in op zijn telefoon en laat dan een foto zien, het is een foto van mij en Niels, maar hij is door iemand anders genomen, want het is vanaf een afstandje. 

"Rob luister,-" ik mag mijn zin niet afmaken, want Rob praat gelijk door me heen. "Nee ik luister niet, wat is dit Matthy? Ik dacht dat je van me hield en dat wij voor altijd zouden zijn, maar blijkbaar waren dat allemaal leugens." hij klinkt boos, maar gebroken. "Rob, het is niet wat het lijkt." ik sta te trillen op mijn benen, hoe leg je uit dat je dit zelf niet wilde, terwijl het er wel zo uitziet? "Volgens mij is het wel wat het lijkt, want het lijkt er namelijk verdomd erg op dat je loopt te tongen met iemand anders!" tranen springen in mijn ogen, hij moest eens weten. "Ga nou niet doen alsof je het allemaal zo erg vindt, anders zou je dit niet doen....toch?" ook bij Rob staan de tranen in zijn ogen en ik weet niet wat ik moet doen "ik had dit echt niet van jou verwacht Matthy, ik weet niet waarom je dacht dat dit een goed plan was en hoe je dacht dat ik er niet achter zou komen ofzo, maar dat heb je dan in ieder geval allemaal verkeerd ingeschat." ik kijk naar de grond. "Na alles wat we hebben meegemaakt, doe je dit!?" ik geef geen antwoord. "Nou? Komt er nog wat?" hij kijkt me ongeduldig aan. Ik wil alles vertellen, maar ik krijg geen geluid uit mijn keel. Kom op Matt, praat dan, nu is je kans. Ik ben gewoon compleet bevroren, althans zo voelt het.

"Weet je, laat ook maar, dat hele verhaal interesseert me ook eigenlijk helemaal niet, het is waarschijnlijk toch één of ander slap excuus. Ik weet niet wat we waren, maar dat is nu in ieder geval over." Rob draait zich om en loopt weg. Nee, nee dit kan niet, de tranen lopen over mijn wangen. Matt zeg iets, zeg nou wat je wil zeggen. Mijn gedachten schreeuwen dat ik het aan Rob moet uitleggen, maar mijn stem wil gewoon niks zeggen. "Rob wacht!" hij draait zich half om "hm?" ik zucht "ik wilde dit helemaal niet." wat een kut uitleg "ja, hee ik zie je wel weer als je met een beter excuus komt, als ik je überhaupt nog wil zien, ik heb me echt in je vergist Matthy." Ik zie en hoor hoe hij zacht snikkend richting de auto loopt, waar waarschijnlijk zijn moeder op hem wacht. "Je hoeft trouwens niet te appen, ik reageer toch niet!" roept hij nog. Ik heb geen idee wat ik moet doen, als ik wil praten komt er geen geluid uit mijn keel.

Zodra ik de auto weg zie rijden, gooi ik de deur hard dicht en ga er met mijn rug tegenaan staan. Het besef wat er net is gebeurd, kickt nu pas in, ik ben Rob kwijt door een teringjong van die Niels, door wie is die foto überhaupt gemaakt? Hij is van een afstandje gemaakt, dus er moet iemand zijn geweest die die foto heeft gemaakt. Ik zak op de grond met mijn rug nog tegen de deur en de tranen stromen oncontroleerbaar over mijn wangen. Als ik een probleem had, ging ik altijd naar Rob, maar daarover gaat nu het probleem, dus ik kan niet naar hem toe. Koen, ik moet naar Koen, hij snapt er waarschijnlijk geen kut van, maar dat boeit me niet zoveel. Ik hoop maar dat hij het nog niet gezien of gehoord heeft, want dan is mijn probleem niet meer op te lossen.

Mijn vingers vliegen over het toetsenbord met de vraag of ik naar Koen toe kan komen. Hij appt binnen no-time terug, hij geeft me zijn adres en ik weet niet hoe snel ik op de fiets moet springen. Toen Rob in het ziekenhuis lag, zijn Koen en ik heel close geworden, terwijl Koen mij eerst totaal niet mocht, best gek hoe dat kan gaan eigenlijk. Na 20 minuten ben ik eindelijk bij zijn huis, ik flikker mijn fiets neer en loop naar de voordeur. De deur kan niet snel genoeg open gedaan worden en godzijdank staat die ginger in de deuropening. "Jezus Matt, gaat het? Heb je gehuild?" waarschijnlijk zijn mijn ogen rood en opgezwollen. Ik schud langzaam mijn hoofd en begin weer te huilen, al mijn herinneringen die ik met Rob heb, komen één voor één langs in mijn gedachten. "Rob- Rob-" snik ik en ik val in Koen zijn armen. "Wat is er met Rob maatje?" zijn stem is kalm, maar ik word er niet rustiger door "Rob,- Niels,- hij dwong me." snik ik. "Hohoho, wacht, even opnieuw." zegt Koen terwijl hij zijn hoofd niet-begrijpend schudt. We lopen naar binnen en eindigen op de bank. "Wat is er precies gebeurd?" vraagt hij om het verhaal vanaf het begin te horen.

Weer weet ik niet wat ik moet zeggen of waar ik moet beginnen, ik kan alleen maar huilen. Koen wrijft met zijn hand over mijn rug om me wat rustiger te krijgen. "Rob- hij, Rob denkt dat ik een ander heb." mijn ademhaling versnelt een beetje. "Wat? Waarom?" zoals ik al dacht, snapt hij er geen kut van. "Niels.... Ik moest met Niels samenwerken voor- voor Nederlands." Koen knikt, oké tot zover snapt hij het dus. "Toen ik bij hem was voor die presentatie, toen zoende hij me en ik zei dat hij moest stoppen, maar dat- dat deed hij niet en nu heeft iemand dus een foto daarvan naar Rob gestuurd." leg ik stotterend uit. "Echt?" Koen zijn blik straalt ongeloof uit, ik knik als antwoord. "Dus nu denkt Rob dat je bent vreemdgegaan of?" ik knik nog een keer. "Ik weet niet wat ik moet doen, hij wil me niet meer zien." ik krijg weer tranen in mijn ogen, aan alle herinneringen denken, doet pijn en maakt me onrustig.

"Maatje, het komt goed, vertel Rob gewoon wat je mij net vertelde." ik kijk hem aan, zijn bruine ogen kijken lief in de mijne "maar hij wil me niet spreken." zeg ik zacht. "Zal ik kijken of ik hem kan spreken?" ik schud mijn hoofd "nee, hoeft niet, ik ehm, ik wacht wel even, totdat ik precies weet wat ik wil zeggen." antwoord ik. "Trouwens...." begint Koen, ik kijk hem vragend aan "Ja?" Koen schud zijn hoofd "nee laat maar, zal niet denk ik." nu word ik nieuwsgierig. "Jawel, zeg maar." Koen twijfelt even "Niels is vrienden met mijn broer, maar die zijn weer vrienden met ene Jesse het Lam, ken je die toevallig? Ik dacht misschien omdat hij dezelfde achternaam heeft als jij dat je hem misschien wel kent?" ik schiet rechtovereind. "Godverdomme, dit ga je niet menen." ik zoek naar mijn telefoon en stuur Niels een appje, ik moet hem spreken, nu.

------------------------------------------------------------------------------------------

Nou nou, wat een drama weer hé....

Weer een hoofdstukkie die fucking laat gepost wordt, maar ik heb overdag gewoon nul tijd om te schrijven want ik heb maandag school tot 5 uur, de rest van de week stage tot 6 uur en op zaterdag werk tot 5 uur, dus ik kan alleen 's avonds schrijven en ik schrijf een beetje traag ✌️.

Maargoed, hoe gaat het met jullie? Hopelijk zijn jullie de week een beetje doorgekomen en als je een kutweek had....het komt goed ❤️.

Zorg goed voor jezelf 💗

xx