Czy stałam i wpatrywałam się przez ostatnie cztery godziny w szybę? - Cóż tak.
Podobno to właśnie moja rodzina, ale ja tego nawet nie widziałam w wyglądzie. Kiedy schodziłam na dół chciałam wkroczyć tam niczym huragan, ale z jakiegoś powodu się zatrzymałam przed zamkniętymi drzwiami tarasowymi.
Patrząc na nich starałam się wyobrazić sobie siebie wśród nich. Problem polegał na tym, że nie umiałam i to chyba było najgorsze.
Poklepałam się po kieszeniach chcąc chwycić telefon nie wyczuwam go więc zatrzymuję ręce i sobie przypominam – no tak rozjebałam go. Wyczuwam za to pudełko papierosów.
To dobry pretekst by wyjść zapalić.
Westchnęłam i wyszłam od razu odpalając papierosa. Nie zauważyli mnie, dopóki nie zbliżyłam na jakieś cztery kroki od nich.
Kobieta spojrzała na mnie z szklistymi oczami zasłaniając usta dłonią. Mężczyzna ją obejmujący miał wypisane na twarzy wyrzuty sumienia, smutek i złość. Mężczyzna z klubu i drugi z którym nigdy nie rozmawiałam wiercą we mnie dziurę jakbym miała pod siłą spojrzenia miała powiedzieć wszystko co wiem.
- A więc to prawda. - Bardziej stwierdziłam niż zapytałam. Zaciągnęłam się papierosem przytrzymując chwilowo dym w płucach.
- Wiedziałaś? - spytał się szatyn z klubu patrząc teraz na mnie gniewnym wzrokiem.
- W zasadzie to nie. - Wypuściłam chmurę dymu w stronę ich twarzy. - Ale to nie ma zbyt dużego znaczenia. - Wzruszyłam ramionami.
Kobieta chciała coś powiedzieć, ale przerwał jej głośny huk z domu i mogłam przysiąc, że gdybym była w środku ściany by się zawaliły na mnie. Odwróciłam się bokiem w stronę drzwi tarasowych. Długo nie musiałam czekać by zobaczyć rozwścieczonego - nie, wkurwionego – Spencera zmierzającego zamaszystym krokiem w naszą stronę.
Zrobiłam dwa kroki w bok, żeby mnie nie staranował. Przez co od razu dałam mu idealną drogę na szatyna. Spencer zamachnął się uderzając go w twarz prawdopodobnie łamiąc mu przy tym nos. Nie poprzestał na tym.
Zadał cios w brzuch przez co mężczyzna się zgiął w pół trzymając jednocześnie za nos. Drugi zaś mężczyzna próbował go odciągnąć, lecz gdy tylko pojawił się w zasięgu Spencera dostał cios. Stojąc nad nimi powiedział:
- Jakim kurwa prawem wchodzicie do mojego gabinetu pod moją nieobecność?! - Ryknął bardziej na szatyna.
Najwyraźniej to on był tym mniej rozsądnym.
- Spencer...
- Zamilcz! - Spiorunował spojrzeniem drugiego mężczyznę. Wyciągając broń za paska spodni. - Czy wyraziłem się nie jasno, kiedy powiedziałem, że...
- Spencer! - Krzyknęła kobieta przenosząc wzrok z niego na mnie dając tym znak, że nie są sami.
Zaciągnęłam się ostatni raz papierosem i wyrzuciłam niedbale niedopałek gdzieś w bok. Kiedy Spencer na mnie spojrzał jego spojrzenie lekko złagodniało. Przechyliłam lekko głowę w bok cierpliwie czekając aż dokończy swoją wypowiedź.
Braxton jak mniemam podał brunetowi kartkę, którą wyrwał mu tak szybko, że prawie tego nie wychwyciłam. Zaczął czytać. Westchnęłam przymykając powieki i sięgając ręką do policzka by się podrapać.
Kiedy otworzyłam na oczy Spencer miał już wbity wzrok w moją dłoń. Spojrzałam na nią i zobaczyłam, że drapałam się prawą, na której miałam pierścionek. Schowałam ją do kieszeni nagle czując lekki dyskomfort.
![](https://img.wattpad.com/cover/345840206-288-k667662.jpg)
CZYTASZ
Zero [WOLNO PISANE]
RomanceDziewiętnaście lat temu dzieci zaczęły znikać z domu bez śladu. Policja nigdy nie znalazła ciał czy dowodów na ich porwanie. Dzieci po prostu znikały. Hayley Lynch miała zaledwie trzy lata, kiedy zniknęła. Przez szesnaście lat została wychowywana n...