Girift

XXVI.

🎭 

Ne senden öncesi, ne senden sonrası
 
Sezen Aksu - Tutuklu

4 yıl önce

     Defne babasının kendini postaladığı İngiltere’den apar topar döndüğünde yaşayacaklarından habersizdi. Deli gibi sevdiği ama rahmetli annesine benziyor diye kendisini uzaklara yollayan babasının hastaneye kaldırıldığını duyunca ne yapacağını bilememiş ve ilk uçakla Türkiye’ye gelmişti. Babasını kaybedecek olma ihtimali ödünü kopartmaya yetmişti. Bu korkuyu en son on yaşındayken yaşamıştı. Ailecek tekne turuna çıktıklarında aniden patlak veren fırtına annesini ondan koparmış, o mavi sularda en kıymetlisini kaybetmişti. Babası ve Defne ölümden zor kurtulmuşlardı. Defne annesine çok benzediği için babası daha sonrasında onun yüzüne bakmakta zorlanmış, bu sebeple de yurtdışına yatılı okula göndermişti. Yıllarca yatılı okullarda kalırken babası tekrar evlenmeye karar vermişti. Ezgi ile de bir davette tanışmıştı. Defne neler olduğunu çözemeden babası Ezgi’yle kısa sürede evlenmişti. Defne başta ona karşı tepkili olsa da zamanla sevmişti Ezgi’yi. Onlar evlendiğinde on altı yaşındaydı. Oldukça genç olmasına rağmen Defne’yi ihmal etmemiş, ona ablalık yapmıştı. Onun sayesinde uzun bir süre sonra ilk defa sıcak bir aile havasını tatmıştı. Defne üniversiteyi kazanınca babasıyla konuşup ödül olarak küçük bir servet yerine geçecek bir harçlık sahibi olmasını sağlamıştı. Çok az bir araya gelseler de görüştükleri her seferinde içten davranmıştı Defne’ye. Onun sayesinde Defne İngiltere’de okuduğu süre boyunca mutlu bir hayat geçirmişti. Babasının fenalaştığı haberine kadar da İngiltere’deki hayatına devam etmişti. Babası ve geçmiş pişmanlıkların tedavisiyle geçen bir ayın ardından onu da annesinin yanına yolcu etmişti. Babasının gidişi artık tek başına kaldığı gerçeğini yüzüne acımasızca vurmuştu. Artık kimsesizdi.

İşte, bu yalnız anların birinde tanışmıştı Harun’la. Defne evde boş boş otururken Ezgi’yle görüşmek için eve gelmişti, Harun. Ezgi’yse babasının ölümünden sonra kendini rehabilitasyon tedavisi için bir tedavi merkezine kapattığı için evde yoktu. Harun onun hüzünlü gözlerine duyduğu hayranlığı gizlemeden,

“Ne kadar da büyüleyici bir manzara! Karşımda cılız bir üniversite öğrencisi göreceğimi sanıyordum. Ama şu sürprize de bak!” dedi çekici gülümsemesi eşliğinde. Defne bu sözler karşısında istemsiz güldü.

“Ezgi’yle karşılaştırırsak sıska bir öğrenciden fazlası değilim.” dedi Defne umursamaz bir tavırla omuz silkerek. Harun şiddetle bu sözlerine karşı çıkmıştı.

“Hayır, güzel kız.” dedi kaşlarını çatarak. “Söyle bakalım, kendini yerden yere vurmak dışında bütün gün kendi başına neler yapıyorsun?” diye ekledi devamında. Defne’nin kanayan yarasına basılmış bir parça tuz gibiydi bu soru.

“Hiçbir şey.” dedi dudaklarını hüzünlü bir tavırla bükerek. Defne burada kalıp bir iş kurmayı ya da babasının işlerini devralmayı düşünüyordu. Hatta sırf bunu yaparsa babası mutlu olur diye üniversitede bölüm tercihini buna göre yapmıştı. Babasından bu gerçeği sır gibi saklamış ve mezuniyetiyle ona sürpriz yapmak istemişti. Ama babasının ani gelişen hastalığı her şeyi berbat etmişti. Hasta yatağında babasına bunu söylediğinde Defne’nin çocukluk zamanlarından hatırladığı bir gülümseme yerleşmişti babasının yüzüne. Ne zaman bir şeyde başarılı olsa böyle gururlu bir gülümsemeyle bakardı babası. Ama yine de kendini buna zorlamış hissetmemesi için işleri almak zorunda olmadığını söylemişti. Belki de ondandır ki o öldükten sonra holdinge gitmeyi düşünmemişti.