Bloesem

gesprek met dokter Dijkhuizen

'jij redt je zelf wel he?' zegt de zuster , ik knik en ze duwt me de kamer van dokter duikhuizen in. Ik rij naar het bureau waar dokter duikhuizen achter zit. 'Lekker geslapen' vraagt hij. 'ja hoor,'zeg ik. Ik wil je graag spreken over hoe het met je gaat,'zegt hij. 'goed hoor,'zeg ik. 'Mooi dat het goed met je gaat'zegt hij en hij glimlacht aardig naar me. 'We hebben trouwens nergens jouw naam kunnen vinden in deze staat,'zegt hij dan.

ik kijkt hem vragend aan. 'moet je naam in deze staat staan wil ik hier blijven?'vraag ik met een teleurgestelde blik. 'Nee , maar als je nergens woont en geen legitmatie bewijs hebt is het lastig om naar school te gaan meisje. En wie moet dat dan voor jou betalen? Ben je eigenlijk al naar school geweest?' vraagt hij dan. Woow dat zijn veel vragen,en wat moet ik antwoorden zonder dat ik iets verklap over mijn eigen wereld? 'Bloesem?'hij kijkt me vragend aan. Ik weet niet wie dat voor mij moet betalen, en nee ik ben nooit naar school gegaan,maar heb wel les gekregen van iemand die ik goed ken. ' 'kan je niet bij diegene wonen dan'?'vraagt hij. 'Ik ben haar kwijt .'zeg ik dan zuchtend. Zijn mond vormt een o. 'In dat geval moeten we opzoek naar een gezin waar je kunt wonen.'zegt hij. Ik kijk blij op. 'Dat lijkt me geweldig!'zeg ik blij. 'Mooi zo,'zegt hij . 'We zullen voor jou samen met de kinderbescherming zorgen voor een nieuw thuis,'en hij lacht vriendelijk. 'Je mag nu terug naar je kamer,'zegt hij en rijdt me de kamer uit. Buiten de deur staat de zuster die mij weer naar mijn kamer duwt.

Als ik de kamer binnen rijdt komt Madelief naar mij toe gerend. 'Ik mag over morgen naar huis!'ze kijkt me met stralende ogen aan. 'Aaah zo leuk! 'zeg ik en ik geef haar een knuffel. 'wat vroeg Dokter Dijkhuizen je?'vraag ze nieuwsgierig. 'Hij zei dat ik een nieuw huis krijg en dat hij en de kinderbescherming gaan zorgen dat ik in een gezin terecht kom.' 'Ooh,'zegt ze teleurgesteld.

'Wat is? 'er vraag ik. 'Ooh niks,'zegt ze . Ik rij naar mij bed en ga er in liggen. 'Ik ga even naar de zuster, 'zegt Madelief ik knik en ze loopt de kamer uit. Even later komt ze terug ze glimlacht overdreven naar me. Ik krijg spontaan de slappelach, eerst kijkt ze me apart aan maar dan moet ze ook lachen we lachen allebij lang en hard. De andere kinderen in de kamer kijken ons apart aan en schieten ook in de lach. Plots is het stil want de zuster staat in de deuropening maar dan schieten we weer in de lach. De zuster staart ons apart aan. 'Bloesem Dokter Dijkhuizen wil je spreken met een ene meneer Bloementuin. 'ik kom,' zeg ik. ik spring zowat in mijn rolstoel en en de zuster komt me ophalen en duwt me naar het kamertje van dokter Dijkhuizen. Alweer!