Alluring Mask

CHAPTER 24

CHAPTER 24

SARAH DAYANGHIRANG

"Puwede bang magpahinga muna ako?" hinihingal kong tanong ng makarating kay Atlas.

Nanatili lang siyang nakatayo habang nakahalukipkip. Parang pinagbagsakan ako ng langit at lupa nang walang emosyon siyang umiling sa akin. Dinaanan ko ulit siya at nagsimulang mag-jogging.

"Keep practicing your breathing, Sarah. Mas madali kang hihingalin kapag mali ang ginagawa mo. breathe in through your nose and breathe out through your mouth," pahabol niya kaya tumigil muna ako saglit para pakinggan siya.

"Let your belly move, not your shoulder. You can try inhaling in 2 steps and exhaling in 2 steps. Kapag hinihingal ka na, try to slow down."

Tumango ako at agad na sinunod ang kan'yang sinabi. Sabi niya kailangan ko raw ng ganito... itong jogging na 'to para mas lalong lumakas ang stamina ko.

Hindi ko na rin mabilang kung nakailang laps na ako... o baka nga hindi pa ako lumalagpas sa sampung laps na pinapagawa ni Atlas. Dahil minsan kapag napapagod na ako, nauuwi na 'yon sa lakad. At kapag napapatingin sa akin si Atlas ay nagsisimula na ulit akong mag-jogging.

"It's been a while since my last jogging."

Kunot noong nilingon ko si Oceanus. Hinihingal na ako at pawisan ang mukha. Sinasabayan niya ang pagjojogging ko kaya nagawa niya akong kausapin. Kung kanina ay madilim pa dahil maaga kaming nag-start, ngayon ay hindi na.

Tumaas na ang araw galing sa dagat kaya pawis na pawis kaming dalawa sa nakakapasong init ng araw. Habang abala kami sa pagjojogging, si Atlas naman ay nakahiga sa beach lounge na may malaking puting payong, pinapanood kaming dalawa ni Oceanus sa ginagawa namin.

Nakababa ang sunglasses niya dahil sa sikat ng araw pero alam kong nakatingin siya sa amin. May mga mangingilan na rin na mga tao rito at turista na rin pero hindi na naman pinansin 'yon.

"Nauuhaw na ako..." nanghihina kong sambit.

Mahinang natawa si Oceanus at bumaba ang tingin sa digital wristwatch. "We're almost done, huwag kang mag-alala."

"Huh—"

Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng bigla akong bumagsak sa buhanginan. Mabuti nga at hindi masakit. Ang ibang turista na nakakasabayan namin na mag-jogging ay napatingin sa akin; para akong nilamon ng hiya. Bigla ba namang nangahina ang tuhod ko. Umangat ang aking kamay at hinilot ang binti ko.

"Hindi ko na yata kaya," ani ko. Umangat ang ulo ko at tiningnan si Oceanus. Nakababa na rin pala ang paningin niya sa akin. "Parang nanginginig yung binti at hita ko."

"It's okay. Let me help you." Kinuha ni Oceanus ang braso ko at madali lang akong naitayo. Inalalayan niya akong maglakad hanggang sa makarating kami kay Atlas.

"That's enough. It's already 6 in the morning. I'll give you a 20 minutes break; after that, Oceanus will teach you hand-to-hand combat," salita niya ng malapitan namin siya.

Tahimik na lang akong tumango at nilingon si Oceanus. Tipid niya akong ningitian at nag-thumbs up pa. Wala ng ibang sinabi si Atlas sa amin at sabay-sabay na kaming bumalik sa bahay nito para makapagpahinga na.

Nakaalalay pa rin sa akin si Oceanus kada hakbang ko. Dahil parang anumang oras matutumba ulit ako dahil sa panghihina ng dalawa kong hita at binti. Isama pa na hinihingal at pagod-pagod pa ako.

Pakiramdam ko parang mawawalan pa ako ng malay dahil doon. Nakakahilo. Umiikot ang paningin ko at nakakasuka.

Sobrang nabigla talaga ang katawan ko ngayon.