Knock Again, Professor [GL• #1]

Chapter 23

"I could still remember every small detail that happened bago nawala si Mama, lahat ng sakit, at ang mga luha sa mata niya." garalgal ang boses ko habang nagsasalita.

Nahinto ako sandali at huminga nang malalim. "Nakikita ko 'yon, maging sa panaginip ko..." I harshly wipe my tears.

Sudden I remember all the painful memories from the past.

There's a sharp pang in my chest.

"I cried again and again—tuwing maalala ko ang bawat sandali. Sobrang tagal na noon, pero nandito pa rin sa isip at puso ko." saad ko at itinapat ang palad sa aking dibdib.

"Magiging sapat ba na mahal mo ang isang tao para lang manatili sa kanya kahit pa sobrang sakit ang naidulot nya? And, do you even deserve the love I have to offer?" I spoke coldly while she kept crying next to me.

After a long dramatic statement I ended it with a question, making her ask herself and view what she caused to my life.

We were now at the seaside,  listening to the sound of sea waves, together with our hearts beating so loud. Just after what we did, I finally have the courage to face and talk to her again.

Instead of answering me, she just started crying. Nakaupo siya samantalang ako ay nakatayo at nakatanaw sa mga ilaw ng barko sa dulo ng pier.

Isang malamig na hangin ang parehong yumakap sa amin.

"Have you ever thought of those words you said?" paos ang boses na tanong ko.

She painfully look at me. "Lane..."

"Nag-isip ka ba noon, Sam?" I asked again.

She couldn't say any words.

Nung wala siyang sabihin ay nagpatuloy ako.

"Nung araw na umalis ka, naisip mo ba kung gaano kasakit sa akin iyon? Naisip mo ba kung ano magiging buhay ko kung wala ka?" paos kong mga tanong.

Pilit ko pa ring pinapatatag ang boses.

She bit her lower lip. "Lane... I'm sorry—"

"Fvck your sorry!" I couldn't help myself bursting out at her. "Hindi ko kailangan niyan, Sam!" pinawi ko muli ang luha.

Tumayo ako nang maayos at diretso ang tingin sa kaniya. "Right now, I'll ask you again... Bakit?"

She tried to hold me but I stepped back. "Baby..."

Umiling ako sa kaniya. "You know what? Well, you know nothing but let me tell it to you anyway," I stopped for a while.

Humugot ako nang malalim na hangin. "Sumama ka sa iba, you left me alone in the dark. It stabbed my heart that made me almost die... siguro namatay na nga ako noon, Sam!" I shouted.

"I'm sorry, Lane..."

Muli akong umiling sa kaniya. "Putik naman, Samara!" muling sigaw ko sa kaniya. "Tangina mahal na mahal kita, ikaw una kong minahal, sobrang mahal kita tapos iniwan mo ako? Bakit?"

"I-I was wrong... I'm sorry, baby—"

Gusto kong tanggapin ang sorry niya, alam kong sincere iyon ngunit masakit pa rin ang dibdib ko. Mas masakit pa dahil hindi ko kayang lokohin ang sarili ko na hindi ko na nga siya mahal.

Ang tagal kong kinalimutan na mahal ko siya pero ngayon? Nakakainis dahil kahit magsinungaling ako, kilalang kilala pa rin siya ng puso ko na sobrang mahal ko siya.