Knock Again, Professor [GL• #1]

Chapter 2

I was about to grab the door handle when someone called me. “Hey, Saji...” tawag sa akin ni Boss.

Nilingon ko naman ito. “Bakit, Po?” Tanong ko.

“I'm sorry about what happened earlier.” I cut her off.

“Hindi naman po iyon bago, Ma'am.” Malumanay na sabi ko.

“But still, I want to apologize, especially since Audrey is my friend.” she said with a deep sigh. “Actually, nakainom din sila galing sa katabing bar na pagmamay ari rin ng kaibigan namin. I'm really sorry about it, Saji,” she sincerely said.

“Siya po ang need mag-sorry, Ma'am. At saka hindi naman po ako gaanong nasaktan, kaya ayos lang po ako.” I assured her.

May kung ano siyang kinuha mula sa bulsa. “Someone wants to give this pala to you, Saji.” she said, handing me an envelope. Kinuha ko naman iyon at agad na binuksan at nang makitang pera iyon ay agad ko itong ibinalik.

My brows arched. “From whom po?”

“My friend, Samara Lewis Fernandez,” she said, which made me almost lose my balance.

Oh, great, that Fernandez woman.

“Don't worry, mula naman daw ito sa kanyang pu–” I cut her off.

“Salamat nalang po sa kanya ma'am, pero huwag na po.” magalang kong sabi.

Hindi naman gaano katanda sa akin si ma'am siguro ay nasa eight years ang gap namin, pero dahil nirerespeto ko siya at Boss ko rin kaya may PO's ako.

“Ay, naku Saji sige na,” she insisted, but I shook my head.

“Hindi ko po talaga matatanggap iyan ma'am. Mauna na po ako.” Sabi ko at nahihiyan yumuko nalang sa kanya.

Nang lumabas ako ay medyo pumapatak na ang ulan, kaya agad kong kinuha ang aking payong. Lumakad ako patungo sa waitingshed para pumara ng trike, pero dahil sa lakas ng ulan at gabi na rin bibihira ang mga sasakyan.

Kinuha ko ang phone at tinext si Chan.

@Sajipot: Tulog na ba si Nanay?

Ilang minuto muna ako naghintay bago siya nag-reply.

@Chansarap : Kanina pa. Pauwi na ba u?

@Sajipot: yep : )

@Chansarap: Okay, ingat ka. Baka may makita kang aswang sa daan.

@Sajipot: Ikaw ang aswang! 

@Chansarap: Huwag ka sana mabangga ka, hihi.

Napailing nalang ako at itinago ko nalang ang phone dahil kumikidlat, baka tamaan pa ako delikado na. Tawanan pa ako ni Chanty, dahil hindi nga ako nabangga tinamaan naman ng kidlat.

Malakas rin ang buhos ng ulan, at malamig ang ihip ng hangin “May bagyo siguro?" I asked myself.

Ilang sandali akong nakatayo nang may isang mamahaling sasakyan na huminto sa harapan ko. Napatingin ako rito at halos manlaki ang aking mga mata nang makita kung sino ang lumabas rito.

“Lane?” tawag niya sa akin at may dala itong payong na kulay itim. Marahan siyang lumapit sa akin.

Ako naman ay nanatiling walang emosyon habang nakatingin sa kaniya. Nalanghap ko muli ang napakabango niyang amoy, kaya lumayo naman ako ng konti, hindi ko rin pinansin ang mga tawag niya sa akin.