Pamięć

~ 22~

 Poczułam jak nagle zaczyna mnie dusić w klatce piersiowej, a mój oddech stawał się coraz bardziej płytki. Złapałam się za klatkę, a drugą ręką ścisnęłam mocno ramię Andy'ego.

Wampiry rzuciły na mnie urok? To by wyjaśniało moje ostatnie koszmary i te straszne postacie które mnie nawiedzały. Nie mogłam ostatnio normalnie myśleć- nie żeby wcześniej moje myślenie były normalne.

Oni mi nie odpuszczą. Znajdą mnie, i znów moje życie zamieni się w piekło.

Przed moimi oczami pojawiła się mgła, a ja czułam jakby moja dusza opuszczała ciało.

-Skarbie...- usłyszałam zatroskany głos chłopaka. Postarałam się wyostrzyć wzrok co mi się udało i zobaczyłam jego zmartwioną twarz przed sobą- Spokojnie. Wszystko naprawimy, obiecuje- zapewnił, pocierając moje ramiona.

Ucisk w klatce jednak nie ustąpił, a oddech jeszcze bardziej przyspieszył. Nie wiedziałam co się dzieje. Moje ciało stało się obce, jednak mimo to poczułam jak zaczęłam się cała trząść. Aż w końcu nagle wszystko odpłynęło.

*************

-Larissa!- złapał ją mocniej, czując jak wiotczeje w jego ramionach. Wziął ją na ręce i spanikowany rozejrzał się, szukając jakiegoś ratunku.

W tamtym momencie przeklinał siebie w myślach, że nie pomyślał o tym aby zabrać ze sobą również Markusa. Teraz wydawało mu się to takie oczywiste.

Jego wzrok powędrował na staruszkę która zmartwiona już do nich podchodziła na co instynktownie warknął i zagarnął blondynkę bliżej siebie.

-Spokojnie Alfo- staruszka przewróciła oczami na jego zachowanie

Podeszła i położyła dłoń na czole Larissy, ale Alfa już nie protestował. Przedtem zareagował instynktownie. Jego wilk za wszelką cenę chciał chronić swoją ranną mate.

-Wszystko z nią dobrze. Niech odpocznie- pogłaskała ją jeszcze po policzku i uśmiechnęła się smutno- Cały czas nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ona- westchnęła

-Skąd pewność, że wszystko z nią dobrze?- warknął- Mogłem zabrać ze sobą Markusa- spojrzał na swoją przeznaczoną i czule pocałował ją w głowę

-Gwarantuje ci, że nic jej nie jest- odpowiedziała staruszka- Często miewa takie ataki paniki?- zapytała zmierzając już do drzwi od pokoju.

Alfa westchnął smuto.

-Za często- odparł tylko i ruszył za kobietą

Wrócili do salonu gdzie Andy położył Larisse na kanapie, a następnie sam usiadł i ułożył jej głowę na swoich kolanach. Zaczął głaskać ją po głowię i przyglądał się jej twarzy.

Miriam usiadła kolejny raz tego dnia na swoim bujanym fotelu.

-Co z tym urokiem?- zaczął temat spoglądając na staruszkę

Westchnęła ciężko i złapała się za głowę.

-Najpierw muszę rozpoznać jaki to jest typ uroku, ale już mam swoje podejrzenia.- przetarła swoje czoło- Potem trzeba będzie go odczynić. Spokojnie wszystkim się zajmę- uśmiechnęła się lekko próbując jakoś go pocieszyć.

-Dziękuję – odpowiedział i ponownie spojrzał na swoją wybrankę- Ile czasu to zajmie?

-Trudno określić. Każdy urok jest indywidualny. Muszę sprawdzić co będzie potrzebne do odczynienia- odpowiedziała patrząc w górę zastanawiając się nad sytuacją.

Alfa westchnął. Chciał to załatwić jak najszybciej, żeby jego ukochana nie musiała więcej cierpieć. Najchętniej przejął by cały jej ból na siebie.